Naglalakad kami papunta sa elevator. I was scanning all the presentations to be presented later. I want to make sure that everything is fine, and I know what is out presentation going. Pressure is still in the air for me, dahil malapit na ang runway show namin.

"Eris." Nagmamadali na kaming naglalakad dahil malelate na naman kami sa board meeting namin at ang nakakaasar pa si Michael at parang naglalakad sa buwan at kanina pa niya sinisitsit yung pangalan ko.

"Erisha."

Hindi ko uli siya pinansin at patuloy pa rin sa paglalakad. Alam na alam ko na aasarin na naman niya ako. Ayokong tuluyan niyang sirain ang araw ko.

"Ria, anong oras ulit yung meeting natin with the board?"

"10:30 Miss." Sagot ni Ria at agad akong tumingin sa relo ko, its already 10:25 buti di pa kami late.

"Good."

Patuloy kaming naglakad hanggang sa marating na namin yung elevator.

"Eris si Nikko." Lumingon ako sa kanya.

"Uy lumingon naman siya. Tsk tsk." Aniya at inunahan na ako ni Michael papasok sa elevator.

"Ikaw ang tinignan ko Michael."

"Wala kang maloloko rito Erisha, not me." Aniya at tuluyan nang sumara ang pinto

Hindi na kami nagkibuan na dalawa hanggang sa makarating na kaming pareho sa conference hall.

Nakatingin ang lahat sa amin pagpasok namin sa room. Kami na naman ang hinihintay doon.

"Atlast, we can start this meeting." Ani nung isa sa mga members ng board. Bumati rin kami sa kanila bago kami umupo.

Agad ring inayos ni Rina yung presentation. Michael started to speak for introduction .

"As our months of preparation as you an see and everyone was excited to our brand's new face, Mr. Sarmiento and to our CEO Ms. Magdayo." I flashed my sweetest smile for them,

"Bakit hindi ka umupo sa tabi ni Mr. Sarmiento, Ms. Magdayo, for them to see. Hindi ko alam kung tatayo na ba ako o hindi, para akong nanigas sa kinauupuan ko.

"Erisha." Natauhan ako nang naglahad si Michael ng kamay sa akin. As I looked at his face, he showed me his evil grin.

"Ok." Tumango-tango ako at tumabi sa bakanteng upuan sa tabi ni Nikko.

"Bagay pala kayong dalawa no." Mr. Sy smiled while looking at us.

"Yeah and I really prefer if you two become be the official faces of Amaya."

"I agree with Mr. Sy and Mr. Lopez"

"Excuses me, Ma'am, Sir, but we need to start the presentation"

Everyone showed their preparations, including the stage designs. Para akong kinikilabutan habang pinapakita nila lahat ng iyon.

Everything are going so well, kinakabahan ako. My heart strongly beats when I saw him staring at me then flashed his smile at me.

It really shivers.

Napalingon ako sa isang gawi. Nikko's smiling face flashed out into my mind. Pangiwi na lang ako sa tumingin muli sa harap. I saw Michael grins at me.

Inirapan ko na lang siya at humarap sa handout na hawak ko. I can also feel Nikko's gaze, may I be assuming, but I reaaly know how it feels when he stared at me.

It really shivers...

"Eris." Alam kong bulong niya iyon pero hindi ko pa rin pinapansin.

"Eris, alam kong naririnig mo ako."

Tumingin ako sa paligid, mukhang di nila kami napansin na dalawa.

"Mr. Sarmiento please, we are on a middle of a meeting."

Naramdaman kong lumapit siya sa akin dahil naramdaman ko yung braso niya sa akin.

"They wont notice Ms. Magdayo, Michael is such a good presenter.

Natabang ko siyang tinignan. He just smile.

"Ok Mr. Sarmiento what do you want."

"Just have lunch with me, spent just an hour with me."

Biglang rumehistro sa isip ko yung una naming pamamasyal sa Central garden at New York. Those times when we started as friends. I cant believe I chose to friends with him in spite of I always getting annoyed with his presence. I felt happy when I remember those, but I dont let my smile escape to my face. I'm just giving him an emotionless stare.

"Fine if that's what you want."

"Thank you Eris." He smile again.

That's smile, I remember when I asked some sign for someone who will take away the pain of being a broken hearted. I saw first his smile. Also, smile, makes me think that my Nikko is back. He is back. But he is not mine anymore..Hindi ko maintindihan ang sarili ko bakit pa ko um-oo sa kanya.

It is just friendly lunch date Eris. Be professional. Napabuga ako ng hangin, wala naman sigurong masama doon.

Mga ilang minuto na nakalipas ay hindi ko mapigilan na mapatingin sa kanya habang papalabas siya ng pinto.

Sinabi ko rin kay Nikko na pupunta lang ako sa office at kikitain ko rin siya sa cafeteria. Pero hindi ko siya sisiputin.

Sorry for him, but I cant keep my words for now. Besides sa tuwing makikita ko siya, I will just remember the past.

Although, those memories are still treasure to me. Pero hindi ko na talaga kayang kasama siya ng madalas. Reality always slapping me, reminding me he was owned buy someone else, because of my choice before.

Napayuko na lang ako.

I love Nikko but I don't want to fall harder for him now.

Napadukdok na lang ako sa desk at bumuga ng hangin doon saka tumayo. I guess Ok na ko.

"Miss Micha, nandyan pa po ba si Miss Eris, Mr. Nikko Sarmiento's looking for her."

Tila natigilan ako ng marinig ko yung pangalan niya. Maaga pa yata for lunch break. Tsk. Naunahan niya ako.

Michael was grinning at me. I already know what it means, kaya pinandilatan ko siya ng nga mata. Napailing-iling lang siya.

"Ok I'll tell them na wala ka dito if you answer my questions."

"Ano na naman na kasi yan? Please, I'm not in the mood."

"Just yes or no Erisha or he'll be inside in seconds."

"Fine."

"She already leaved Rina. Say to Mr. Sarmiento that we want to apologize because we did not inform him earlier about Erisha's leave."

"Aba! When do you learn to speak in straight english without  getting your nose bleed."

"Ngayon lang." Sabay irap ni Michael kay Taylor, sabay harap niya sa akin.

"So Erisha, ano itong ginagawa mo? Anong tingin mo dito sa Amaya playground, pwedeng mag-iwasan, magtaguan, maghabulan. Hay nako Erisha. What's your problem with Nikko?"

Napatingin ako sa baba. Ano nga ba talaga ang problema ko? Yung nangyari noon, Nikko got almost killed because of me. Paano kung may mangyari na rin na masama sa mga taong mahalaga sa akin. Sa tingin ko tanging pag-iwas lang ang solusyon para iwasan to. Ayoko na ng maging kumplikado pa ang lahat.

"This is the last thing that we will do this for you. Please Eris, di ka bata."

"Because it is wrong to be with him. Mali alam niyo ba yun? Mali."

Napatango silang dalawa.

"Yeah he is married anyway." Biglang lumungkot yung mukha nila, pati ako, reality slapped again. Narealize ko masasaktan lang ako kapag nakikita siya. I love him but he is not mine. Not anymore.

"Ano ba kasi ang nararamdaman mo? Yung gusto mo?"

"Hindi ko-"

"Yung totoo Erisha." Matigas na sabi ni Michael.

"I really badly to be with him." Napailing ako. "Pero hindi pwede, masakit..alam niyo yun."

"Why are you hiding at him? Hindi mo naman kailangang umiwas Erisha."

Also, I smell something fishy with Lauren. There must be wrong, especially to their--"

"Kailangan kong umiwas ok?... Kailangan ko." Dali dali akong tumayo at naglakad palabas. Kakayanin mo Eris. After the runway show, puputulin ko yung kung anumang ugnayan naming dalawa.

Paglabas ko dun sa may office nakita ko siya. Dali-dali pa rin akong naglakad palayo sa kanya.

"Tatakas ka?"

Natigilan ako nang marinig ko yung boses niya.

"I knew you where there Eris." Di ko namalayan na nasa harapan ko na pala siya.

Napasinghap ako ng hilahin niya ako papalapit sa kanya.

"May makakakita sa atin dito."

Tila wala siyang narinig sa sinabi ko, basta mas nilapit pa niya yung mukha niya sa akin.

Pwede ko naman siyang itulak sa mga oras na iyon, pero parang hindi ako makagalaw. I felt like I'm his, in his arms again. Hindi ako makapaniwala.

I just closed my eyes then.. I felt his lips on my temple.

Hindi ko na pinatagal, kusa na akong humiwalay sa kanya.

"Nikko, mali." Mahina kong sabi. Hinawakan niya yung kamay ko.

"Hindi dapat to, hindi dapat ito nangyayari ito." Humihikbi na kong sinasabi ang mga ito sa kanya. Hindi ko na mapigilan. Hindi totoo ang lahat ng ito..

Gusto kong bumitaw sa kanya pero mahigpit pa rin ang hawak niya sa kamay ko, saka niya ako niyakap ng mahigpit.

"Nikko please." Ayoko na. Huwag ganito. Wala akong karapatan sa mga nangyayaring ito. Hindi dapat ako dito,

"Eris just let me." Silence invades us in minutes until he spoke.

"I love you."