Mandy POV

HINDI maalis ang panginginig ng mga kamay ko habang hinihintay si James dito sa isang coffee shop kung saan ko sinabing magkikita kami. Huminga ako ng malalim saka ininom ang iced latte ko para mabawasan ang kaba sa dibdib ko.

Mariin akong pumikit saka umiling. Sa tuwing pumipikit ako, naaalala ko ang nangyari sa amin ni Thunder. And I can't accept that. I just can't.

"Mandy."

Napalunok ako nang marinig ang boses niya. Itinago ko sa ilalim ng mesa ang mga kamay ko at ikinuyom iyon.

"J-James..."

He smiled at me and sat on the chair in front of me. He looks good. Pilit ko pa ring pinapakalma ang sarili ko. Where is my confidence?

Kumunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. "Are you okay? Namumutla ka. May sakit ka ba?"

I bit my lower lip. I sipped my iced latte saka ngumiti sa kaniya. "No. I'm fine. Wala akong sakit. Maybe, I am just nervous." I lied.

"Nervous? Why?"

"Dahil alam kong may nagawa akong mali?" yung nangyari sa amin ni Thunder. "I mean, napagsalitaan kita ng masasama, James. Hinusgahan kita at nasaktan kita, alam ko. Nagi-guilty ako sa ginawa ko."

Pero... ang totoo, nagi-guilty ako sa nangyari sa amin ni Thunder. I just need to lie to him. Hindi niya dapat malaman ang nangyari.

He smiled. "It's fine. But yes, I need your explanation. Why, Mandy? All of a sudden, you changed. Okay na tayo, nagtiwala ka na sa akin na matutulungan kita sa pagbalik ng ala-ala mo, pero bakit biglang nagkaganoon? Nagalit kana lang basta at pinagsalitaan ako ng masasakit na salita."

Tumikhim ako. Huminga ako ng malalim saka tumingin sa mga mata niya. "Thunder said that—"

"Okay, that's it. Sabi na nga ba, kung anu anong pinagsasasabi niya sa iyo. The hell! But it hurts that you believed him."

"Sorry." sorry dahil may nangyari sa amin ni Thunder. You don't need to know.

"Trust me, Mandy. I could help you remember. Huwag kang maniwala kay Thunder. Bini-brainwash ka niya. He's not a good guy."

Tumango ako. "Yeah, you're right. Pinaalis ko na siya sa mansion. I told him that I don't need him anymore."

Kumunot ang noo niya. "What did you say?"

"Pinaalis ko na si Thunder. He is no longer my psychologist."

Lalong kumunot nag noo niya. "What made you decide that?"

Nakagat ko ang labi ko. Anong sasabihin ko? anong kasinungalingan ang sasabihin ko kay James? "I found out that... that, he's lying to me." shit, anong sasabihin ko?

"Lying about?"

"My medicines? I found out na mali ang gamot na pinapainom niya sa akin. I got mad at him and kicked his out." I lied again.

His eyes widened. "So you already know?"

Kumunot naman ang noo ko. "What?"

"I came here to talk to you about it. I talked to your maid and asked for sample of your medicines and I found out that those are simple supplements. Hindi iyon gamot para matulungan kang makaalala."

Nanlaki ang mga mata ko. What the hell? I just lied about it, but it turned out to be real? My medicines are fake? Thunder is.. unbelievable! He' s a liar! How could he do that to me? I can sue him! How could he call his self a doctor?

I can't react. I still need to pretend that I knew that already. "Yeah... that's why I kicked him out. He's a liar." I said. "Hindi na nga ako magtataka na one day, guluhin niya ako at kung anu anong kasinungalingan ang sabihin niya."

Pinaghahandaan ko ang maaaring gawin ni Thunder. Hindi ako papayag na sabihin niya kay James na may nangyari sa amin. I can't let that happen.

Kung papapiliin ako sa kanilang dalawa, it will be James Abellano. Hindi ko man natatandaan ang lahat, ramdam ko. Ramdam na ramdam ko na siya.

"Damn it. That asshole. We should report him to police." Sabi niya,

I gulped. "No."

"What?"

"I mean, ayoko na ng gulo, James. I don't want to see him anymore. Pasalamat pa din ako na nalaman kong pineke niya ang gamot ko. Magco-consult ako sa ibang doctor. I don't need him."

"But..."

"James please." ayokong malaman mo na... na... aykong nang banggitin. Nadidiri ako.

He sighed. "Lagi ka lang bang nasa mansion? I asked some doctors. Sabi nila, mas makakabuti sa iyo na may nakakausap o ginagalaang lugar na madalas na naroon ka dati para mas mapabilis ang pagbalik ng memorya mo. Hindi iyong lagi ka lang na nasa mansion niyo."

I remember what Thunder told me before. "Sabi ni Thunder noon, mas makakatulong sa akin na maibalik ang ala ala ko kapag narito lang ako sa mansyon at naka-relax lang." That was true, and I believed him.

"That asshole. I will surely punch his face when I see him. He's a fucking liar. He did that on purpose."

Tumango-tango ako. Nawala na rin ang panginginig ng mga kamay ko. Gagawin ko ang lahat para hindi malaman ni James ang nangyari sa amin ni Thunder.

"Hayaan nalang natin siya. Ngayon, nakipag-usap ako sa iyo dahil ikaw na lamang ang taong alam kong makakatulong sa akin para makaalala." Sabi ko. It's a lie again.

He smiled. "Of course, I will help you. Akala ko ito na ang huling pag-uusap natin. You were mad at me."

"Sorry..."

Nagi-guilty ako. Nagalit ako sa kaniya dahil pinaniwalaan ko si Thunder at nakinig sa kaniya tapos ngayon, bigla akong makikipag ayos kay James dahil may nangyari sa amin ni Thunder. Ang sama ko...

"Hindi mo kailangang mag-sorry. It's fine, Mandy." he said. Bakit napakabait ng lalaking ito?

"I will trust you and I will stop judging you."

Tumango siya. "That's good to know. So, we're okay again?"

I smiled even if something is bugging me. "Yes. We're okay again, James Abellano."

"You're too formal to called me that way." He chuckles.

"Alright, James."

"Better." He said. "Anyway, like what I've said, dapat sinusubukan mo ring mamasyal. Sa mga lugar kung saan pwede kang makaalala. Nariyan ang kapatid mo—si Chelsea. Why don't you try to talk to her? Makipagkwentuhan ka sa kaniya about your past, the things happened to you."

"I tried. But... sabi nga ni Thunder. Mas makakabuting sa mansion lang ako. Saka ayokong naaabala ang kapatid ko. May pamilya siya and—"

"You're her family too. At alam kong gusto ka niyang tulungan din. Huwag na huwag ko lang makikita ang mukha ng gagong Thunder na iyon. Kung anu-ano ang sinasabi sa iyo. Inilayo ka lang sa pamilya mo."

Huminga ako ng malalim. "Nangyari na. Hayaan nalang. Ayoko na rin siyang pag-usapan, James. I'm really mad at him."

Ayoko na ring makita si Thunder. Kahit kailan. He decieved me. He took advantage of me. He lied to me. He never plan to help me recover. I despise him.

"Alright. Huwag na natin siyang pag-usapan. Do you want to go somewhere?" he asked.

Saan ko ba gustong pumunta? Kahit saan basta malayo kay Thunder. Iyong hindi ko siya makikita dahil alam kong kapag nakita ko siya, mararamdaman ko na naman ang pandidiri sa sarili ko.

"Anywhere." Sagot ko. "Anywhere that could make me happy." Sa madaling salita, iyong malayo kay Thunder.

"Do you want to go to your sister's house? Makipaglaro ka sa mga pamangkin mo. That can make you happy. At mapapagaan no'n ang loob mo."

I smiled at him. This man is so positive. I wonder how I fell in love with him. Is it because he's a good man? Or there's more reason for it?

"Alright, let's go to them."

"Great."

Tumayo na kami. Nagulat ako nang hawakan niya ang kamay ko. Pakiramdam ko ay namula ang mga pisngi ko. We're walking holding hands. Naiilang pa ako pero si James, normal lang sa kaniya. Ganito ba kami ka-sweet noon? Ganito ba talaga siya ka-showy sa akin?

I made the wrong decision for believing Thunder when he said that I shouldn't trust this guy. And now, I know that I made the right decision to run to James. Because I could really feel it, he will be the one that could make me happy-real happiness.

Thunder POV

WE fucking made love. Ramdam ko iyon. At hindi ko matanggap na titingnan niya ako na parang pinandidirihan niya ako. What the fuck? I won't let her run to Abellano. Akin si Mandy. Ako ang nakakita sa kaniya sa dagat, ako ang nagligtas sa kaniya, ako ang tumulong na gamutin siya, ako ang nag-alaga sa kaniya, ako ang humanap ng pamilya niya... ako lahat!

Then what? Makukuha lang siya ni Abellano? No. I won't let that happen. Mandy is mine. She's mine and mine alone. May pinanghahawakan ako. May nangyari na sa amin. Kaya akin na talaga siya.

I love her so much. Ginagawa ko ang lahat para sa kaniya. I can do all the things that could make her happy. Lahat kaya kong gawin para sa kaniya, pero ang ipaubaya siya kay Abellano? Hindi. Hinding hindi ko hahayaang mangyari iyon.

Kahit saan at ano pang paraan, ibabalik ko ang tiwala sa akin ni Mandy. I won't let her look at me like she did. Gusto ko na maging masya siya na may nangyari sa amin. She should be proud of it.

What if, she gets pregnant? I will be the luckiest man.

"Sir Thunder, pinapatawag po kayo ng Papa niyo."

Huminga ako nang malalim. Damn it. Isa pa iyang katotohanang magpapakasal ang tatay ko sa nanay ni Abellano. Small world, huh. Sa dinami-dami ng magiging kapatid ko, siya pa? Tang'na, hinding hindi ko siya matatanggap bilang kapatid.

Pumunta ako sa kwarto ni Papa kung saan siya naroon. Naabutan ko siyang nakatalikod habang nakatingin sa malaking bintana.

"Papa."

He turned around and smiled at me.

"It's good to see you again here. Dito ka na pala ulit titira sa mansion." He said.

Yeah, damn it. Mandy kicked me out. She kicked me out of their house, but she can't kick me out on her life.

"My patient is getting well, and I don't think I still need to stay at their house." I lied.

"That's good to know. Malungkot ang bahay na ito dahil walang nakatira. Alam mong palagi akong nasa abroad at minsan lang ako nakakauwi rito."

I nodded. "I know, Papa."

"What can you say about your soon to be new mother?"

"She's beautiful and she's nice. I know you're happy with her." I said. It would be better if shes not Abellano's mother.

He chuckles. "You should get along with her son."

What the fuck. That's the last thing I want to do. That fucking Abellano. Dahil sa kaniya, nasira lahat. Nasira ang plano ko na magkasama kami ni Mandy-na ako na ang mamahalin niya dahil ako ang palaging nasa tabi niya. Hindi na dapat siya bumalik pa para hindi na kami nagulo.

"Thunder?"

"Ah, yeah..."

"I think he's a good guy."

He's not.

"I want you to be present at my engagement party. Hindi ka pwedeng mawala roon. I will send you an invitation. Okay? I need to fly to US tomorrow."

I took a deep breath. "Yes, Papa. I will."

Kung alam lang ni Papa na isinusumpa ko ang anak ng mapapangasawa niya. Damn it. Of all the people...

I heaved a sigh. "I need to go somewhere, Papa." Paalam ko.

Tumango naman siya. I need to see Mandy. I need to talk to her. Hindi pwedeng ganoon nalang iyon. The fact that we made love, kailangan naming mag-usap. Yeah, we really should.