James POV

TULALA ako. Fuck, wala akong ibang iniisip kung hindi si Mandy. Hindi ko alam ang gagawin ko ngayon kay Thunder. Gustong-gusto ko siyang patayin o ilibing ng buhay.

Small world, huh.

Una, siya ang nakakita kay Mandy noon sa dagat, siya ang naging psychologist, at nakasama niya sa bahay. At ngayon, desperado ng sirain ako para mapunta sa kaniya si Mandy.

Then now, what? Malalaman kong tatay niya ang pakakasalan ng nanay ko. And hell, magiging magkapatid kami? Fucking no. I will never treat him like a brother. He's an asshole!

I dialled Mandy's number. I still want to talk to her. Hindi na ako mapakali. Hindi ko na kayang palipasin ang gabing 'to na hindi siya nakakausap dahil tangina, mababaliw ako.

Sinagot niya ang tawag. Fuck. I missed her.

"Yesh..."

Kumunot ang noo ko. What the hell with that voice? "Mandy, are you drunk?"

Nag-aalala ako. Bakit siya nagpapakalasing ngayon? Nasaan kaya siya?

"Wala... kang p-pakialam! Don't talk to... to... to me again!"

Huminga ako ng malalim. Napahawak ako sa sentido ko. She's drunk.

"Where are you? Who's with you?" Tanong ko.

"Wa... wala kang pakialam shabi!" Sigaw niya.

Fuck. Huwag ko lang malalaman na nasa bar siya. Mahirap na. Baka mapahamak pa siya. Nag-aalala ako.

"Tell me, where are you?!" Halos pasigaw kong tanong.

Saglit na tumahimik sa kabilang linya.

"Oh! Thunder... you're here! Look, madaming beer. Let's toast!"

Fuck. She's talking to Thunder. So is it mean that she's in her house?

"You're drunk. You should sleep." Narinig kong sabi ni Thunder.

Sige, iparinig niyo pa sa akin na magkausap kayo.

"No! Ayoko! Iinom pa ako! Sha..ka! Shaka narito lang naman ako sa bahay, e!"

Hinilot ko ang sentido ko. As much as I wanted to demand an explanation from Mandy, I can't because she's drunk. Gusto kong alamin lahat lahat ng sinabi ni Thunder sa kaniya. Gusto kong ipaliwanag niya sa aking mabuti kung ano bang nararamdaman niya ngayon sa akin. Kung nararamdaman ba niya na ako! Ako, ang lalaking mahal niya—na ako ang gusto niyang makasama.

"Ikaw! James Abellano! Ishtap calling me! Don't talk to me again. I hate you! I hate you!"

Damn it.

She ended the call. Mariin akong pumikit. Hindi ba niya alam na masakit sa akin ang sabihan niya ako ng 'I hate you'? Putangina. Akin siya. Ako ang mahal niya pero hindi niya ako kayang pagkatiwalaan dahil lang hindi niya ako maalala.

Napaka-unfair ng mundo. Bakit hindi ko makuha ang happy ending ko? Ano bang nagawa kong mali?

Una, nagmahal ako ng babaeng may mahal ng iba at may fiance na. Pangalawa, muntik na akong mahulog sa asawa ng kapatid ko. Pangatlo, si Mandy na hindi ko inakalang mamahalin ko pero may mga nangyaring challenges kasama na yung akala ko namatay siya. Pang-apat, dumating si Ynna para tulungan akong maka-move on. At ngayon, oo nga't narito na ulit si Mandy. I'm still lucky that she's alive pero problema naman, hindi niya ako maalala.

Sa tanang buhay ko, puro lovelife ng iba ang inaatupag ko. I helped them. Always. Natatandaan ko pa nga na lagi akong nagbibigay ng advice sa kanila. Pero bakit ganito? Bakit ganito ang nangyayari sa akin? Wala na ba akong karapatang sumaya naman? Nakakapagod. Lagi nalang ba akong mag-iisip at magmumura ng paulit-ulit? Wala na ang dating ako. Kahit ako, hinahanap ko, nasaan na ang James Abellano na jolly at go with the flow lang? Siguro bumabalik na, pero hindi hundred percent dahil may mabigat parin dito sa dibdib ko.

Napakabigat na pilit kong binabawi si Mandy... pero hindi ko magawa.

Minsan naiisip ko nalang, kami ba talaga para sa isa't isa? Bakit ang daming hindrances? Bakit hindi kami magkatuluyan tutal mahal naman namin ang isa't isa? But no. Everytime we're happy, may nangyayaring masama. Damn it. Where's the fucking cupid? I want to know if she's the one for me.

Ayoko mang isipin na hindi talaga para sa akin si Mandy, I can't help it. Para bang laging may kumokontra sa kasiyahan naming dalawa. Nahihirapan din ako at nasasaktan. Pero paano nga ba kung hindi talaga kami para sa isa't isa?

Damn it, hindi ko alam ang magagawa ko. All my life, I've been happy. Pero bakit kay Mandy, hirap na hirap akong maging masaya? Fuck. Ayoko nang mag-isip.

Huminga ako nang malalim. Napatingin ako sa pinto nang may kumatok ro'n. I remember that I came home here... at the mansion.

Dito lang ako mas nakakapag-isip dahil kasama ko si Mama sa condo ko. Ayoko munang makarinig mula sa kaniya ng tungkol sa magiging asawa niya na tatay ng gagong Thunder.

Tumayo ako at binuksan ang pinto. It's Fancy.

"Hey, Patrick. Kindly lend me your credit card. Pleassseee? She said with her twinkling eyes. As always.

"Why?"

"Because I wanna go shopping bukas. And duh, ngayon ka lang umuwi dito. I had no chance to shop tuloy."

Spoiled brat. Kung sana katulad nalang ako ng kapatid ko na walang ibang iniisip kundi pagsha-shopping. Damn, I want peace of mind.

"Where's your credit card? Bakit hindi ka humingi ng pera kay bro?"

She rolled her eyes. "Duh! Of course I reached my credit card limit. And Reid? Oh, come on. You know that he's so damot and he's galante lang to Yumi e. Please? Please? You're single naman e. So I assumed that you're not using your credit card."

Single. Tangina. Kailangan pa bang ipamukha sa akin na single ako? May minamahal ako na mahal din ako pero single ako.

"Hindi ka pa ba nagsasawa sa pagsha-shopping? Balak mo bang gawing boutique ang kwarto mo?"

Pumasok ako sa loob ng kwarto ko saka kinuha ang wallet ko na nakapatong sa side table. Wala naman akong magagawa. Kukulitin at kukulitin lang ako ng kapatid kong 'to.

"Duh. I'm planning to have a business na nga 'di ba. I'm just waiting for Papa. He's the one who's mag-aasikaso no'n e."

Kinuha ko ang credit card ko saka ibinigay sa kaniya.

"Omo! Thank you, Patrick. You're so gwapo and bait talaga!"

"You should ask your boyfriend to buy stuff for you."

Her eyes widened. "Gosh. I'm single. Duh!"

"Yeah. You're single pero nung mga nakaraan lagi ko kayong nakikita ni Sydd na nagki-kissing scene. Ikaw, Fancy ha. Umayos ka."

Her cheeks blushed. "You ha! That's only your imagination 'no! And by the way, what happened to you? You're back."

"I'm back?"

"Duh, last time kaya. Whenever you're here, you always talk to me in deep tagalog like nakakadugo ng ilong 'no! Now, your salita is normal na. That's better."

"Nahiya naman ang pag-deep tagalog ko sa salita mong balu-baluktot. Nakailang halik na si Sydd sa'yo, baluktot pa din ang dila mo."

Lalong nanlaki ang mga mata niya. "Yah! You're... ugh! I hate you! Akin nalang 'tong credit card mo. Hmp!" Aniya saka nag-walk-out.

Napailing nalang ako. Isinara ko na ang pinto saka bumalik sa kama ko.

Deep tagalog. Yeah I used that when Mandy complimented me of using those words. Pero nawala din. Nawala 'yong happiness sa pagitan naming dalawa e kaya nawala ding parang bula ang sigla ng sistema ko. Parang napakabilis ng mga pangyayari.

Tama bang umuwi ako dito sa Pilipinas? Tama bang nalaman ko pang buhay pa si Mandy? Hindi ko na alam.

Humiga na ako sa kama ko at pilit na pumikit. Kahit ngayong gabi lang, ayoko na munang mag-isip ng kahit ano.

Third Person's POV

PILIT na nilalaklak ni Mandy ang alak sa harapan niya. Naroon siya sa kwarto niya at nagpapakalasing. Kanina, bago niya naisipang magpakalasing ay hirap na hirap na siya.

Hinahanap hanap niya si James Abellano pero pilit na pumapasok sa isip niya ang mga sinabi ni Thunder. She can't trust him that easily. Siya pa din ang dahilan nang pagsu-suicide niya noon.

Kanina ay sa salas siya umiinom pero sinita siya ni Thunder. Napansin niyang parang wala sa mood ang lalaki kaya sinunod na lamang niya ito. Pumasok siya sa kwarto niya at walang kaalam-alam si Thunder na umiinom pa din siya. Sigurado kasing pagagalitan siya nito.

All this time, alagang alaga siya ni Thunder. Nanatili ito sa tabi niya habang nagpapagaling siya. Hindi ito nakakalimot sa pagpapa-inom ng mga gamot niya para bumalik na ang memorya niya.

Thankful siya kay Thunder pero aaminin niya, nang makita niya si James Abellano, nagkagulo na ang buong sistema niya. Alam niya sa sarili niya na may nararamdaman talaga siya para kay James pero mahirap magtiwala nang basta basta.

Sinubukan na niyang papasukin sa buhay niya si James, at aminado rin siya na naging masaya siya. Masayang masaya na para bang gusto niya ay palagi niyang kasama si James. But reality hits her. Hindi malabong pakitang tao lamang ang ginagawa ni James para makuha ang loob niya at mapagtakpan nito ang kasalanang nagawa niya nuon dahilan para mag-suicide siya.

Kung kaya lang sana niyang bumalik sa nakaraan para maalala niya ang lahat.

"I thought you're sleeping. But here you are... drinking again."

Nanlaki ang mga mata ni Mandy nang marinig ang boses ni Thunder. Napatingin siya rito at pilit itinago sa gilid niya ang bote ng alak.

"W-What are you doing here?" Tanong niya. She's really drunk. Para na siyang nakakakita ng mga ibong lumilipad.

"I saw it. Huwag mo nang itago. Do you have a problem? What happened?" Tanong ni Thunder.

"No. I'm just drinking. Isshh this wrong?" Pumupungay na ang mga mata ni Mandy. Hindi naman mataas ang alcohol tolerance niya. Kailangan lang talaga niyang uminom upang kahit saglit ay mai-alis niya sa isip niya si James Abellano.

But she realized na lalo lang pumapasok sa isip niya si James ngayong lasing siya.

"No. But you're drunk. Please, sleep now." He said caressing her face.

Mandy gave him the bottle. Hilong hilo na rin naman siya at anytime ay matutumba na siya. Hindi niya akalaing magpapakalasing siya ng ganoon dahil lang kay James Abellano.

"Okay. I will ishleep now." She said. Humiga na siya sa kama niya habang nakatingin pa rin kay Thunder na nakaupo sa gilid ng kama.

Parang umiikot ang paningin niya pero pinipilit pa rin niyang imulat nang maayos ang mga mata niya.

"You know that... I love you Mandy.."

The moment she heard those words, nag-flash sa isip niya si James. Kumunot ang noo niya nang mukha ni James ang nakikita niya na nasa harap niya ngayon.

Inabot niya ang pisngi nito at hinaplos. Ang nakangiting si Thunder ay walang kaalam-alam na ang nakikita ni Mandy sa kaniya ay si James dahil sa kalasingan nito.

Hinawakan ni Thunder ang kamay ni Mandy na nakahawak sa pinsgi niya saka hinalikan iyon.

Mandy smiled at him—thinking that the guy in front of her is James.

Hindi na napigilan ni Thunder ang sarili saka yumuko. He kissed her forehead, her nose, her cheeks at wala siyang narinig na kahit anong pagtanggi.

And right there, he kissed her lips.

For a moment, Mandy thought of kissing James. Wala siya sa katinuan. Hindi malinaw ang isip niya. All she wanted to do is to see James because she missed him. She respond to that kisses without knowing that it is Thunder.

Thunder deepen the kiss. Nakaramdam siya ng init dahil sa pagtugon ni Mandy sa halik niya. Mandy grabbed his head and respond the way he is kissing her.

Pakiramdam ni Mandy ay mababaliw siya kung itataboy pa rin niya si James. Just tonight, she want to feel him. She want to kiss him and she want to be with him.

Dahil sa init na nararamdaman ay unti unting tinanggal ni Thunder ang damit ni Mandy. Hindi ito tumanggi kaya nagpatuloy siya. Sunod niyang tinaggal ang damit niya hanggang sa pareho na silang walang saplot.

He positioned his self to Mandy's top. Hinalikan niya ito nang mas mapusok. Tumugon ito. He planted small kisses on her neck. She moaned. And that made him eager to continue what he's doing.

He love her and he can do everything for her. Desperado na nga siguro siya pero hindi siya makakapayag na ang matagal niyang iningatan ay basta basta lang makukuha ni Abellano.

Mandy smiled. Handa siya. Oo, handang handa siyang maramdaman si James—which is Thunder. She doesn't want to think of anything. She just want to spend this night with him.

All she could see now is James on her top, smiling at her.

Huminga nang malalim si Thunder. Ramdam na ramdam na niya ang init na dumadaloy sa buong katawan niya. Even Mandy. He could see lust in her eyes. She wants this. So he will give it to her.

Thunder kissed her torridly and with just a glimpse, they became one. They both felt the urge to feel each other.

And that night made him believe that she is now his property.