James POV

Nakasandal ako sa grills sa gilid ng hallway sa tapat ng room namin kung saan hinihintay ko ang demonyita ng buhay ko. I need to talk to her. Desidido na akong kausapin siya tungkol sa past namin at sa mga nangyari. Ipapaalam ko sa kaniya lahat lahat. Kung kailangan kong i-kwento lahat mula't sapul, gagawin ko. Kung kinakailangan kong magpakita ng ebidensya o magharap sa kaniya ng testigo, gagawin ko.

Gagawin ko lahat, para sa kaniya.

Wala na akong pakialam sa sinasabi ng gagong psychologist na Thunder na iyon na h'wag biglain si Mandy dahil lalo lang siyang lumalayo sa 'kin.  At hindi ko mapapayagang mangyari iyon.

Lungkot, sakit at hinagpis ang naranasan ko nang akalain kong namatay si Mandy. At ngayong alam kong buhay siya, ang lahat, makaramdam man ako ng sakit o kabiguan. Hindi ko siya susukuan. Tutuparin ko pa ang ipinangako ko sa kaniyang pakakasalan ko siya. At hindi ako ang klase ng lalaki na hindi tinutupad ang pangako.

Ilang saglit lamang ay natanaw ko siya. She's walking like a supermodel. She's still the Mandy I love. She's still the devil who captured my heart. And I seriously need that devil beside me.

Nang makita niya ako ay natigilan siya pero agad ding nakabawi. Inirapan niya ako at nilampasan. Pero bago pa man siya makapasok sa room namin ay tinawag ko na siya.

"Mandy."

Lumingon siya sa akin pero masama pa rin ang tingin niya. Damn, she really looks like a devil.

"What? Don't talk to me, James Abellano."

"But I want to talk you. And for your information, Miss Mandy Aguilar, you can't stop me."

She faked a smile. A devilish smile. "You. Don't. Know. Me."

Sa pagkakataong ito, ako naman ang ngumisi. "Really? Because, Mandy Aguilar, I know you. I know every single thing about you."

Tuluyan na siyang humarap sa akin. She's standing like a president. Taas noo.

"Bakit ba ang kulit mo? You kept on talking to me even if I don't want! Ano bang gusto mo? I told you, stay away from me!"

Hindi ako nagpadala sa paninigaw niya. At lalong hindi niya ako madadala sa katarayan at ka-demonyitahan niya. Kung mayroon mang immune na sa ugali niyang iyan, ako 'yon at wala ng iba.

"How can I stay away from you?" Tanong ko.

She rolled her eyes at me. Damn her eye shadows. Bakit ba nagme-make-up pa siya? She's already beautiful even her bare face.

"As simple as, don't talk to me. Can't you understand? Gaano kahirap intindihin na gusto kong layuan mo ako? Na gusto kong lubayan mo ako, ha?! Gaano kahirap?"

"You're seriously asking me that? Gaano kahirap? Baka malula ka kung gaano kahirap. Taon! Taon, Mandy. Wala ka, malayo ka, inakala kong patay ka na, inakala kong wala ka na, I am seriously dead that time! I'm fucking miserable! I'm fucking lifeless without you here in my side. I don't know what to do, I don't know what to think. I don't know how to live without you! So now, tell me how can I stay away from you knowing now that you're fucking alive? Do you expect me to just sit back there and relax? No! Expect me to do everything for you. Everything to make you come back to me. Because seriously, I fucking love you. I love you. I love you and I missed you."

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng luha ko. Hindi ko na rin napigilan ang pagtaasan siya ng boses. Parang bumalik lahat ng sakit at pangungulila na naramdaman ko noon—nang akalain kong patay na siya.

Pinunasan ko ang luha ko. Wala akong pakialam kung nakiki-usyoso na ang ibang estudyante sa paligid. Because all I care is Mandy. And she's now staring at me—terrified.

"Who are you, James Abellano? You're just my ex-boyfriend who... who's the reason why I committed suicide." She almost whispered but I clearly heard it.

I heaved a sigh. "I'm not your ex-boyfriend because I'm your fiance. And about that committing suicide, I have no idea about that! Believe me. Wala akong alam."

"Liar!" Sigaw niya. "Ikaw ang dahilan! Sinaktan mo ako! Sinaktan mo ako kaya ko nagawang mag-suicide!" She's started crying.

Dumarami na ang audience namin so I decided to get out of here. Hinila ko siya sa kamay. Hinigpitan ko iyon dahil alam kong magpupumiglas siya. Mukha namang nabigla siya sa paghila ko kaya nagpatianod na siya. Hanggang sa makarating kami dito sa parking lot ng SWU. Kapwa kami hingal.

"Why did you drag me here!" Sigaw niya. Nanlilisik ang mga mata niya.

"Be with me."

"What the hell are you talking about? Hindi ako sasama sa taong naging dahilan kung bakit ako nag-suicide!"

"You don't know anything or everything! May selective amnesia ka hindi ba? How can you be so sure na ako ang dahilan? Kaya ngayon, hinahamon kita. Be with me, and I'll tell you everything. Everything, Mandy. About us. About what happened."

Natigilan siya. Mataman siyang nakatingin sa akin. Nakipagtagisan ako ng tingin. Buo ang desisyon ko na ipaalam sa kaniya lahat bago pa tuluyang malason ng Thunder na iyon ang utak niya.

"Paano ko masisigurong mapagkakatiwalaan kita?" She asked.

I took a deep breath saka hinugot ang wallet ko mula sa bulsa ng pants ko. Kinuha ko lahat ng ID's ko including school ID, driver's liscence, passport, postal ID and voter's ID. Even my credit and debit cards saka inilahad sa kaniya.

"What's that?" Tanong niya.

"These are all my identification cards. I'll put it here." Ibinalik ko iyon sa wallet ko saka inabot sa kaniya. "Keep that."

"What the hell?"

"Tinanong mo ako kung paano mo ako mapagkakatiwalaan, right? If I do something bad to you, you can use that. And oh, here." Inabot ko ang cellphone ko. "I have all my contacts there. Keep that, too."

Sinamaan niya ako ng tingin. Saka sinulyapan ang nakalahad niyang kamay kung saan nakapatong ang wallet at cellphone ko.

"You're unbelievable." She murmured.

I grins. "I told you, I can do everything for you."

"Saan mo ako dadalhin?"

"Sa lugar kung saan una kitang nakasama. Sa lugar kung saan ko unang sinabi sa'yo na nahuhulog na ang loob ko sa 'yo, na gusto na kita."

She gulped. "I don't know if I'm ready ab—"

"Trust me. I'm here to help you remember."

"I can't trust you. We're still not in good terms." Pagtataray niya.

"Alright. Don't trust me if you don't want. But let me help you remember everything about us. And then after that, you'll be free to judge me or shout me or anything."

Huminga siya ng malalim saka ako tiningnan ng diretso sa mga mata ko. Oh damn, I miss those eyes.

"Where's your car?"

Great. Napapayag ko siya. Sigurado akong gusto na rin naman niyang maka-alala. And I'm here to help her.

I smiled at her. "Follow me."

Sumunod siya sa akin. Tinungo ko ang itim na kotse kong nakaparada dito sa parking. Lumapit ako roon at pinagbuksan ng pinto si Mandy pero nakatitig siya sa kotse ko.

Nakita ko pang kumunot ang noo niya. She's looking at the front part of my car. Lumapit ako sa kaniya saka tiningnan kung ano ang tinitingnan niya.

Napangiti at napailing ako. "Hey, let's go. I told you, I love you. And I'm your fiance. I am so into you."

Sumimangot siya saka nag-martsa pasakay sa kotse ko. Napailing nalang ako at sumunod. Sumakay ako sa driver's seat.

Saglit ko siyang tiningnan sa tabi ko na nakatingin sa bintana ng kotse saka ako napangiti. She's with me.

I started the car engine. Nagmaneho ako ng maingat. Ayokong mag-freak-out or something si Mandy. Wala pa naman akong alam sa epekto sa kaniya ng sakit niya. Baka mamaya ay may trauma siya.

Hindi ako nagsalita. Hindi rin naman siya nagsasalita. Ayoko siyang piliting kausapin ako dahil alam kong beast mode pa din siya sa akin. Mabuti nalang at napapayag ko siyang sumama sa akin. I remembered how she look at the front part of my car a while ago. Sa harap kasi niyon, sa dalawang front light at may stickers na sungay ng devil. And seriously, I put that because of her. Siguro ay na-gets niyang nire-represent ng stickers na iyon ang isang Mandy Aguilar.

"I don't know this way." Sita niya nang iliko ko ang sasakyan mula sa highway.

"You knew. Before." I answered. "This way is to my condo unit."

"Condo unit? Are you planning..."

"Stop overthinking. Please. I told you, dadalhin kita sa lahat ng lugar na pwedeng magpa-alala sa 'yo. At sasabihin ko sa 'yo lahat lahat ng nangyari. Lahat."

Tumahimik naman siya. Tumunog ang phone ko—na hawak niya. I saw her looking at my phone's screen.

"Your girlfriend is calling you." She coldly said na inaabot ang phone niya sa akin.

"How come?"

Sinamaan niya ako ng tingin. "Just answer this. Your ringtone is so annoying!" Nagtataray na naman siya. Lalo ko tuloy siyang nami-miss.

"You told me, my girlfriend is calling." Sinulyapan ko siya. "You're not even calling me."

Wala akong narinig na response niya kaya sinulyapan ko ulit siya. Hindi niya yata na-gets ang sinabi ko.

I smirked. "Give me that." Kinuha ang phone ko and I saw Ynna's name on it's screen. I answered it.

"Yes?" Sagot ko habang pasulyap-sulyap kay Mandy. Hindi ko alam kung matatawa ako o ano. Ayokong isipin na nagseselos siya but she seems jealous. Nakasimangot lang naman siya habang nakatingin sa bintana ng sasakyan ko.

"Hi, are you okay? How's Mandy? Okay na ba kayo? I am worried about you. Alam kong—"

She's always worried about me. "Hey. I'm fine. Don't worry okay?"

"You sure?"

"Yes. I am." Naiintindihan ko kung bakit nag-aalala siya sa 'kin. Siya ang naka-saksi kung gaano ako ka-miserable noon kay Mandy.

"Okay. Just call me when you need someone to talk to. You know that I'm willing to listen. I am your friend. Remember that."

"I know that." Ngumiti ako sa kawalan. "Thanks for being there."

"Alright! Bye!"

She ended the call so I gave my phone back to Mandy. Pero hindi niya iyon kinukuha. Palipat-lipat ang tingin ko sa daan at sa kaniya.

"Hey."

"What?" Nakasimangot siyang tumingin sa akin.

"Here's my phone. Keep it."

"Hindi na kailangan. Isaksak mo sa baga mo ang cellphone mo!" She said then looked at the window again.

Gusto kong matawa. Bakit ba ganito siya? Napaka-moody talaga.

"Why are you acting like that? Anong ginawa ko?"

Tiningnan niya ulit ako ng masama kaya saglit kong itinigil ang kotse ko sa gilid ng daan.

"Nothing! Okay? Just drive." She said.

Gusto ko na talagang isipin na naiinis siya dahil tinawagan ako ni Ynna. Ang akala pa naman niya ay girlfriend ko 'yon. 

"Are you sure? You don't want to keep my phone for your safety?" Tanong ko ulit. Damn it, I want to assume that she's jealous.

"I said, no need." She again, rolled her eyes at me. Demonyita nga.

Nagkibit-balikat ako saka nagsimula ulit mag-drive. "Okay. Kung sabagay, tatawag pala ulit si Ynna." Mahinang sabi ko.

Ilang segundo lamang ay naagaw na niya sa akin ang phone ko na ipinatong ko lamang sa headboard. 

I looked at her.

"For my safety!" Aniya saka iniiwas ang tingin niya sa akin. She sounds defensive. 

Whoa. What was that? I don't understand. Is she jealous or what?

"Can I ask you something?" Tanong ko.

"What?"

"Do you know Ynna?"

"Yes. She's the most hilarious woman I've ever met."

Natawa ako. Bitter pa rin nga siya kay Ynna. Ang tagal na no'ng issue about sa aming tatlo. Pero dahil may selective amnesia siya, sige maiintindihan ko kung bakit galit pa din siya kay Ynna. And still, iniisip niyang may affair pa din kami. 

"What's funny?" Tanong niya.

Yes. She maybe have an amnesia, but her heart, her feelings can't lie.

"Isn't it rude to tell that she's the most hilarious woman? She's one of the nicest girl I've met." I said intentionally. Gusto ko siyang asarin. Nao-overwhelm ako na parang nagseselos siya kay Ynna.

Lalong sumama ang tingin niya sa 'kin. "Stop the car."

"What?" I asked.

"I said stop the car. If she's the nicest girl for you, then tell her to be with you now. Not me!" Sigaw niya.

Oh damn. Confirmed. She's jealous. Feelings can't lie.

I laughed. Lalo pang naningkit ang mga mata niya sa 'kin. Lagot, umuusbong na ang sungay niya. Devil mode on. Tumigil na ako sa pagtawa.

"I said she is one. It means, isa siya sa pinakamabuting taong nakilala ko. Nicest is different from best. She's one of the nicest but you're the best, Mandy. Best woman I've ever met in my entire life." I said sincerely.

She cleared her throat. Para pang nalilito siya sa sasabihin o ire-react niya but then, she glared at me again.

"Just drive!" Sigaw niya saka iniiwas niyang muli ang tingin sa akin. 

Okay, I'm sure kinilig 'yan. Ayaw lang ipahalata. Siyempre, Mandy Aguilar 'yan, e. My Mandy, she's still the same. Demonyita man sa paningin ng iba, kinikilig pa din.

This is the start, this is the start. Mababawi din kita, Mandy.