CHAPTER 3

MABILIS NA BINITIWAN ni Berry ang kutsilyong hawak nang makitang pumasok si Snow sa kusina. Kasama nito si Clara na matalim ang tingin sa kanya.

"Mommy!" Snow gleefully ran towards her and embraced her legs tightly as she looked up at her.

She felt a warm hand caressed her heart. This cute little girl thinks she was her mother and she couldn't say otherwise because she doesn't want to disappoint her just like how disappointed she was in her childhood days.

"Good evening, Mommy," nakangiting bati sa kanya ni Snow habang nakayakap pa rin sa kanya. "Are you hungry? Hindi mo ako sinabayan mag-dinner kanina."

If only she could tell to this little angel that her father doesn't want her to.

"May ginawa kasi ako kanina," pagdadahilan niya.

"You're busy again, Mommy?" tanong ni Snow saka pinakawalan siya sa pagkakayakap at umatras. "Am I not allowed to talk, Mommy? Am I being too noisy? Pwede ba tayong maglaro ulit? Pwede mo ba akong samahan mag-half bath?"

Lumuhod siya para magpantay ang mukha nila ni Snow saka masuyong sinapo ang cute nitong mukha. "Pasensiya ka na, hindi pwede eh." Nawala ang masayang kislap sa mga mata ng bata kaya naman kaagad niyang binawi ang sinabi. "Gusto mo, sabay tayong mag-half bath?"

Kaagad na bumalik ang liwanag sa mukha ng bata. "Talaga, Mommy? You'll do that for me? You won't mind if the water ruin your make up?"

Umiling siya saka nginitian ito. "Let's go?"

Kaagad na hinawakan siya ni Snow sa kamay saka hinila palabas ng kusina. Kaagad namang humarang sa kanila si Clara.

"I'm sorry Snow, pero hindi ka pwedeng sumama sa Mommy mo," ani Clara na masama ang tingin sa kanya.

Kaagad na naglukot ang mukha ni Snow. "At bakit naman? She's my Mommy!"

"Snow, listen to me—"

"Why would I? You're not my Mommy. Hmp!"

Hinila siya ni Snow paalis at walang nagawa si Clara. Nang lingunin niya ito, may tinatawagan ito sa cellphone.

Mukhang nagsusumbong na naman ito sa lalaking 'yon.

Kinarga niya si Snow. "Saan ang kwarto mo, baby?"

Nagtatakang bumaling sa kanya si Snow. "Why are you asking me that, Mommy? Have you forgotten?"

Napangiwi siya. "Something like that, baby."

"Ah." Tinuro nito ang pasilyo sa ikalawang palapag. It's in the opposite direction from her room. "Doon, oh. Bilisan natin, Mommy. Baka dumating na naman si Daddy at pagalitan na naman tayo."

Napangiti siya sa tinuran ng bata. "Natatakot ka ba sa Daddy mo?"

Snow shook her head. "Hindi po. Daddy is the sweetest. Nang pagalitan niya tayo, he didn't really mean it. Gano'n lang talaga si Daddy. Galit siya sa 'yo Mommy eh."

"Bakit siya galit sa 'kin?" She wanted to know the reason why he won't believe that she was not his wife.

Snow shrugged. "Daddy said it's adult stuff only."

Napatango-tango siya saka pumasok sa kwarto ni Snow.

Wala silang sinayang na oras, sabay silang naghubad saka nagbabad sa malaki nitong bathtub sa sarili nitong banyo.

Berry felt happy again as she bathe with Snow. Simpleng bagay lang 'yon pero masaya siya na walang takot sa dibdib niya. This is why she love kids, they were innocent and won't be able to hurt her.

And Snow was just too cute, so sweet and so cuddly not to be adored. Panay ang yakap nito sa kanya habang nagsasabon silang dalawa.

And they decided to put shampoo on each other's hair.

Their half bath turned into a full bath. They were playing in the bathtub. Splashing water at each other, and putting shampoo foam and bath bubbles on each other's faces.

Their laughter echoed inside the bathroom.

It's been so long since she laughed freely and happily. It's been so long since she felt secure and unafraid. It's been so long since she loved the feeling of being alive and not the thought of being dead.

She was glad she met Snow. She was happy to meet such cute little girl whose laughs are contagious.

Tumigil lang sila sa paglalaro habang naliligo nang mapansin niya ang pamumutla ng mga kamay ni Snow dahil sa sobrang pagbababad sa tubig.

Kaagad niyang kinarga si Snow patungo sa ilalim ng shower para magbanlaw. Pagkatapos ay tinuyo niya mula ang katawan ni Snow at pinagsuot ito ng bathrobe bago tinuyo ang sarili at ipinalibot ang pambatang tuwalya sa katawan niya.

Maikli ang tuwalya pero pinagkasya na niya ang sarili. Tatakbo na lang siya mamaya patungo sa kwarto niya.

"Mommy, can you sleep beside me tonight?" tanong ni Snow habang binibihisan niya ito ng pantulog.

Kaagad niyang naisip ang ama nito. "Baka magalit ang Daddy mo."

Mahigpit siyang hinawakan sa kamay ni Snow saka nangungusap ang mga matang tumitig sa kanya. "Please, Mommy. Please?"

Berry doesn't have the heart to disappoint this little angel. Pero ayaw din niyang magalit sa kanya ang ama nito.

Binuhat niya si Snow pagkatapos bihisan saka maingat na ihiniga sa kama at hinaplos ang buhok. "How about we compromise, hmm, baby?"

Snow looked at her with her innocent questioning eyes. "Compromise? Ano po 'yon?"

"It's like a negotiation," paliwanag niya habang hinahaplos pa rin ang buhok nito. "I will do what you want and you will do what I want."

Snow immediately grinned happily. "Okay. What do you want, Mommy?"

"Well," she smiled, "I want to sleep in my room. Magagalit kasi ang Daddy mo kapag nakita tayong magkasama. In return, I will stay by your side until you fall asleep. Pangako, hindi ako aalis hangga't hindi ka mahimbing na natutulog."

Umaktong nag-iisip si Snow saka malapad ang ngiting tumango. "Okay, Mommy. Deal."

She smiled and kissed her forehead. "Tulog ka na."

Tumango si Snow saka ipinikit ang mga mata. Siya naman ay tumabing humiga sa bata saka masuyong hinaplos ang buhok nito habang mahina ang boses na kinakantahan.

'... caterpillar in the tree,

How you wonder who you'll be,

Can't go far but you can always dream.

Wish you may and wish you might,

Don't you worry hold on tight,

I promise you there will come a day

Butterfly, fly away...'

While humming Snow to sleep, Berry didn't realise that she was falling asleep as well. Ang huli niyang namalayan bago tuluyang pumikit ang mga mata niya ay ang pagbukas ng pinto ng kwarto at ang pagpasok ng ama ni Snow.

CADMUS HURRIEDLY went home when Clara called him, telling him that Cherry was with Snow again. Halos paliparin niya ang kotseng minamaneho habang maraming senaryo ang naglalaro sa isip niya.

Pero ang senaryong hindi pumasok sa isip niya ay ang marinig si Cherry na kinakantahan si Snow para makatulog nang mahimbing.

From outside Snow's room, he can hear Cherry's soft humming and he couldn't move his feet to enter the room. Gusto niya pang pakinggan ang mahina nitong pagkanta. Gusto niyang magpanggap na normal silang mag-anak.

But reality came too soon.

Cherry's voice faded away unto the air, waking him up from his reverie.

Hinawakan niya ang doorknob saka binuksan ang pinto at dahan-dahan iyong itinulak pabukas.

Cadmus felt his defences softened when he saw Cherry sleeping beside their daughter, her arms hugging Snow and her lips pressed against Snow's temple.

The scene in front of him was a picture of a loving wife, taking good care of their child.

But he knew the truth. He know better than to trust Cherry again.

The last time he gave her a third chance, she destroyed two of his companies and hurt his little Princess.

He could never allow that to happen again. Never. Ayos lang na siya ang masaktan, huwag lang si Snow. She was too innocent to get hurt. She was too young for this mess.

Huminga siya ng malalim para pakalmahin ang sarili saka lumapit sa asawa na mahimbing na natutulog.

Natigilan siya at nagtagis ang bagang niya ng alisin niya ang kumot nito at nakitang nakatapi lang ito ng maikling tuwalya.

Snow's towel.

Cadmus gritted his teeth and was about to shake Cherry awake when he noticed something in her back.

Kumunot ang noo niya habang pinagmamasdan ang likod nito.

Cherry's back was flawless. No speck, no bruises and no cuts. Alaga nito ang katawan kaya paano ito magkakaroon ng maraming sugat sa likod? At sa parte lang iyon ng likod nito na nakikita niya. How about to lower part of her back?

Paano ito nasugatan ng ganito? It's not from the car crash that's for sure. He was not a doctor, but he can tell that these wounds and cuts healed years ago and not just for weeks!

What the hell is this?

He run his fingers through his hair as he stared at Cherry's back. This can't be. Hindi iyon ang likod ng asawa niya. He knew his wife's body. They have a child together for Christ's sake! And this is not it!

Hinubad niya ang suit na suot saka itinakip iyon sa katawan nito at ibinalik ang pagkakatakip ng kumot dito.

Cadmus, then, get his phone from his pocket and called Dr. Jacobe. Ilang ulit munang nag-ring sa kabilang linya bago nito sinagot ang tawag niya.

"Mr. Valcarcel—"

"When can you see me?" He cut him off. "It's urgent."

"Oh. I'm in a conference in Macau," anang doktor na mas lalong nagpasakit ng sentido niya. "I'll be home next week."

Cadmus blows a loud breath. "Can't you cancel that meeting?"

"No. I'm the speaker."

Malakas siyang napabuntong-hininga saka lumabas ng kwarto ng anak. "Fine. I'll ask you in the phone then."

"What is it?"

"Is that woman really my wife, Cherry?"

Cadmus was holding his breath as he wait for Dr. Jacobe's answer.

"I would gladly answer that, Mr. Valcarcel, but it's better to show you than to tell you."

Nagtagis ang bagang niya. "Just a no or a yes, Jacobe."

"Sasagutin kita kapag nakabalik na ako, Mr. Valcarcel."

Humigpit ang hawak niya sa baluster saka pinatay ang tawag. Kapagkuwan ay napabaling siya sa nakasarang pinto ng kwarto ng anak niya.

That woman. That can't be possibly Cherry. I just need a confirmation.But who the hell is she? Their face are exactly the same in every angle.

Napasabunot siya sa sariling buhok saka marahas na napailing.

This is fuck up! He was sure as hell that Cherry doesn't have a twin sister. She was an only daughter of a struggling single mother. Mahirap lang ito kaya nga pinakasalan siya para umangat ang buhay nito. She only wanted his money, huli na nga lang nang malaman niya iyon. That's why she doesn't want to have a child. He should have known by then that she doesn't really care about him.

And if that was not his wife then she wasn't really acting. That woman was really shy, nice and quiet, very different from his bitch of a wife. She was really happy playing with his kid.

Bumuga siya ng marahas na hininga saka wala sa sariling naglakad patungo sa master's bedroom habang nasa isip niya ang babaeng kamukha ng asawa niya.

NAKATAKIP ANG MGA kamay ng pitong taong gulang na Berry sa tainga nito at mariing nakapikit ang mga mata niya habang pilit na winawaksi ang naririnig mula sa labas ng kwarto niya.

"Oh! Sige pa! Oh! Oh! Hector. Sige pa! Ang sarap-sarap mo. Ah! Ah!"

Marahas niyang ipinilig ang ulo at umiiyak na mas hinihigpitan ang pagtakip sa tainga niya.

"Tama na..." mahina niyang nagmamakaawang bulong habang umiiyak. "Tama na. Tama na."

"Oh! Oh! Hector. Ang sarap! Sige pa. Isagad mo lang. Ah! Ah!"

Dumapa siya sa kama saka nagtakip ng unan para hindi marinig ang ingay na nanggagaling sa labas habang impit na umiiyak.

Nakatulugan na lang ni Berry ang ingay sa labas at nagising siya nang marinig ang malakas na pagsipa sa pinto ng kwarto niyang naka-lock.

Mabilis siyang bumangon saka isiniksik ang sarili sa gilid ng higaan habang nanginginig sa takot ang katawan.

"Buksan mo to, Berry!" sigaw ng ama niya mula sa labas.

Napaigtad siya sa takot at nanlalamig ang katawan na niyakap ang sarili habang nagdarasal kay Papa Jesus na sana hindi mabuksan ng ama niya ang pinto pero hindi siya pinakinggan ni Papa Jesus.

The door flew open and her father entered her room holding a belt on his hand.

Berry instantly quiver in pain when his father walked towards her. Inihanda niya ang sarili para sa sakit. Pero nagulat siya nang hawakan siya sa braso ng ama saka hinila siya pababa ng kama.

Napaigik siya dahil sa sakit sa braso niya. "Daddy! Masakit!"

Pero hindi tumigil ang ama niya sa paghila sa kanya hanggang sa makalabas siya ng kwarto. Patuloy siya nitong hinila pababa sa hagdan at sa bawat pagkahulog ng katawan niya sa bawat baitang, napapasigaw siya sa sakit.

Panay ang pagmamakaawa niya. "T-tama na, Daddy! H-hindi ko na p-po kaya." Umiiyak na pagnamakaawa niya pero bingi ang ama niya.

He dragged her towards the living room and slammed her body on the center table before beating her up with his belt.

Sa likod, sa leeg, sa paa, sa hita, sa braso at sa binti. Lahat iyon ay tinamaan ng dulo ng belt nito hanggang sa manghina na lang siya sa sobrang sakit ng katawan niya.

Sa mura niyang edad, hindi na kinaya ng katawan niya ang lakas ng bawat hampas ng sinturon ng ama sa katawan niya. At nang tuluyan na siyang nanghina, naramdaman niya ang paghaplos ng kamay ng ama niya sa kanyang katawan.

"Kamukhang-kamukha ka ng Mommy mo."

His father words made her want to scream for help. Pero alam niyang walang tutulong sa kanya. Sa bata niyang edad alam niyang wala siyang magagawa. Walang makakarinig sa kanya.

Ang tanging nagawa lang niya ay sumigaw sa isip niya na huwag habang inaalis ng ama niya ang pang-ibaba niyang damit.

Takot na pabalikwas na bumangon si Berry at nanginginig ang boses na sumigaw nang makita ang bultong nakaupo sa gilid ng kama niya.

Her nightmares are still within her and she panicked. Her mind was telling her that it's her father and he came back to abused her again. Pinagsisipa niya ang bulto habang umiiyak na nagmamakaawa.

"Leave me alone! Please! Please me alone! Ayoko na! Ayoko na! Please! Don't hurt me... don't touch me!"

Pero nagpumilit ang ama niya na hawakan siya pero mas lalo siyang nagpumiglas. Sa wakas ay sumuko na rin ito kasabay ang pagliwanag ng buong paligid.

Berry gasped and hugged her naked body as light engulfed the room. Her body trembling in fear.

Kapagkuwa'y namilog ang mata niya nang makitang ang lalaking pinagsisisipa niya ay ang lalaking may-ari ng bahay.

Shame consumed her. "I-I'm s-sorry."

Berry expected him to shout and be mad at her, but he didn't say anything. He just picked the duvet on the floor and wrapped it around her nakedness.

"Natakot yata kita," anito sa mababang boses habang inaayos ang pagkakakumot sa kanya. "I was just moving you to your room. Malamig kasi doon sa kwarto ni Snow tapos wala ka pang damit kaya binuhat kita rito."

Mahigpit siyang napahawak sa kumot. "I-I'm sorry." Hingi niya ng tawad. "P-pasensiya ka na. P-please don't h-hit me."

Umatras ito saka umiling. "Don't worry. I won't." Pagkasabi niyon ay lumabas na ito ng kwarto niya.

Siya naman ay naiwan na nahihiya sa ginawa pero naroon pa rin ang takot sa kalooban niya.

Napatitig siya sa kawalan at mariing ipinikit ang mga mata habang dumadaos-dos pahiga sa kama niya. At habang nakatitig siya sa kisame, alam niyang hindi na siya makakatulog pa. At alam din niya kung anong kailangan niya para makatulog siya.

Mabilis siyang bumangon saka nagdamit pagkatapos ay lumabas siya ng kwarto at nagmamadaling bumaba sa kusina.

Nang mapatingin siya sa relong nakasabit sa dingding na dinaanan, lampas hatinggabi na.

Malalaki ang hakbang niya papasok ng kusina at naghanap ng kutsilyo. Nang makakita ng isa sa lababo, kinuha niya iyon at lumabas ng kusina.

Kapagkuwan ay napatigil siya sa paglalakad nang mahagip ng mata niya ang pinto ng bahay.

No guards and no one was around.

But it was locked from the inside and she has no key.

She resumed walking and hurriedly went to her room. Ini-lock niya ang pinto saka umupo sa gilid ng kama at mahigpit na hinawakan ang kutsilyo.

I want to sleep. I need to sleep. At nakakatulog lang siya kapag may sakit siyang nararamdaman. She needed pain to sleep. Just enough pain to make her sleep and not die. She was thinking of Snow. She doesn't want her to see her die like that.

Pero hindi pa rin nagbabago ang gusto niya. She still wanted to die. But not in this house. Not in that little girl's presence. She doesn't want her innocent view of this world to be tainted.

Huminga siya ng malalim saka pinakatitigan ang pulsuhan habang unti-unti iyon hinihiwa. Hindi iyon malalim pero sapat na para mamanhid ang kamay niya. Nang maramdaman niya ang sakit, binitiwan niya ang kutsilyo saka nahiga siya sa kama at ipinikit ang mga mata.

Kaagad siyang dinalaw ng antok. The pain in her wrist was like a lullaby for her. The pain made her sleep soundly.

Pero bago siya tuluyang makatulog, narinig niya ang pagbukas ng pinto at ang pagpasok ng kung sino man sa kwarto niya.

CECELIB | C.C.