"Kailangan nating maghiwalay ng daanan, Azi. Matatagalan tayo kung pareho tayong maghahanap sa iisang lugar lang."

Katarina was relieved because she sees no one in the main building of Nyasaaa. She thought, a triclops is lingering around. Especially, that triclops who is covered with cloak.

Kung saan-saan lang pa naman lumilibot ang isang 'yun, pero madalas ay nandito siya sa center kaya nangamba siya sa buhay ni Azi. Hindi pa ganap ang incubation ng NXBU1 sa kaniya kaya kung sakaling makaharap nila ang ZGRAGE entity, malaki ang tsansang matalo sila.

"Hmm, tama. Sa Base 3 ako pupunta." Azi roamed his eyes around and nod his head. Tumingin siya kay Katarina na noon ay nakatingin din sa kaniya. "Magkita ulit tayo dito sakaling may isa sa'tin ang makahanap sa kanila."

"Paano ako makakasigurado na nanggaling ka na dito? Paano kung takasan mo 'ko at iwan kapag nakita mo na ang pamilya mo?" Azi laughed sarcastically because of what he heard.

"Bakit naman kita tatakasan? Wala akong utang sa'yo, Miss. At isa pa, marunong akong tumupad sa usapan." Yumuko nang kaunti si Azi para magpantay ang mukha nila ni Katarina. This girl has slight-narrow eyes and a pointy nose. Kumpara kay Kimberley, mas maputi siya. She's really pretty, but you can sense that she talks meany.

"How would I know? People tend to forget person who helped them once they get what they want. Paano ako makakasiguradong hindi ka isa sa mga 'yun?" Katarina raised her brows. She feels awkward because their faces are just inches away.

Azi blew a breath on her face making the girl close her eyes with irritation. Tumayo nang maayos ang lalaki saka may tinanggal sa leeg. It was his necklace. The design is anchor.

"Ito," he handed it to Katarina. The girl hesitated at first but still accepted it. "Mahalaga sa'kin 'yang kuwintas na 'yan, at hindi ako pumapayag na basta na lang mawawala 'yan sa'kin."

"Anong gagawin ko dito?" Katarina played it with her hands.

"'Yan ang tanda na babalikan pa kita, magkikita pa tayo dito dahil kukunin ko pa ang kuwintas ko sa'yo." Azi patted her head. Tumango lang si Katarina.

"Okay then, let's meet here once one of us saw your family." Nagsimula na siyang maglakad papasok sa tunnel na naka-konekta sa Base 4.

"Kat!" She was halted when Azi called her name. "Ingatan mo 'yan, ah! Ikaw pa lang ang unang nakahawak niyan!" She smiled with what the guy said. "Saka mag-iingat ka din!"

Azi didn't wait for Katarina's answer anymore and started running away. Ang babae naman ay nakangiting tumalikod saka itinago sa bulsa ng suot niya ang kuwintas.

Maliwanag at tahimik. Ganiyan mailalarawan ni Azi ang napasukan niyang tunnel. Wala itong pinagkaiba sa tunnel na nilabasan niya no'ng tumatakas siya sa Base na pinagkulungan sa kaniya.

He wonders if Katarina's path is like this too. He slap his forehead. He should stop thinking about Katarina. Not in this kind of times. He must find his family first, before thinking of other.

Even though they just meet after the zombie outbreak, he considers them as his family too. Finlay is the only one who he is blood related, while other? They just played an important role on his life when zombies came.

Beal saved them, actually. If Beal didn't came that time, him and his brother Finlay is surely now a zombie. He considered her as his own mother now, like what she told them to do.

He can't afford to loss them all.

"Fuck..."

When he saw zombies not far from his spot, he whispered different curses. Wala siyang ibang gamit kundi ang isang riffle na iilang bala na lang ang laman. Naubos kasi ang mga bala niya dahil sa dami ng nakasalubong nilang zombie ni Katarina.

He had no choice but to fight them with his bare self, no either armor nor weapon.

"Hey!"

Kaagad niyang pinaputukan ng baril ang mga zombie nang makuha niya ang atensiyon ng mga ito. He shoot their heads, which is obviously their weakness.

Nagsimula na din siyang lumakad paharap habang patuloy pa din sa pagpapaputok ng baril dahilan ng unti-unting pagtumba ng mga zombie na sumusugod sa kaniya.

Their broken voices lingered in his ears. He got used to the sound of it that it terrifies him no more. He even loved how those monsters growled in hunger for flesh.

Nasaksihan niya kung paano bumaon ang bawat bala ng baril sa bungo at utak ng mga zombie na sumusugod sa kaniya. Kung paano sumirit ang dugo ng bawat isang zombie na tatamaan niya.

Hanggang sa naubusan na siya ng bala.

He breathed a curse before throwing the riffle to the nearest mob. Nawasak ang ulo nito nang tamaan ng baril.

Tumakbo siya palapit sa isang zombie at kaagad na dinakot ang ulo nito. The mob growled and tried to reach him but Azi immediately slammed him to the other approaching zombie.

Natumba ang mga ito kaya nagkaroon ng pagkakataon si Azi na sugudin naman ang mga nakatayo pa. Sinimulan niyang sipain ang mga zombie na lumalapit sa kaniya.

Ang iba naman na nahuhuli niya ay hinahampas niya sa pader, samantalang pinaghihiwalay naman niya ang ulo ng iba pang zombie.

Nabalot ng dugo ang buong katawan niya. Malagkit na ang katawan niya mula sa sari-saring dugo at dumi na nakukuha niya sa mga napapatay niyang zombie. Dumagdag pa ang pawis niya.

The fight became more bloodier. Dumudulas na ang sahig dahil bumaha na ng dugo sa paligid. Ang mga bangkay ay nanatiling nakalagak sa sahig.

Binali niya ang leeg ng huling zombie na kalaban niya. Hinihingal siyang bumagsak sa sahig kasabay ng halimaw na binalian niya ng leeg.

Hindi pa man nagtatagal ay nakaramdam siya ng labis na panlalamig ng katawan. He started shaking, and everything becomes inaudible. He closed his eyes as he feel something crawling all over his body.

Dahan-dahan siyang umatras habang nakaupo pa rin sa sahig hanggang sa maramdaman niyang may masandalan siyang matigas na bagay na malamang ay pader.

Nang magmulat, naging madilim ang kaniyang mga mata katulad ng kanila Kimberley at Rehan. He opened his mouth but no sound went out. Nabalot din ng mga itim na ugat ang palibot ng kaniyang mata.

Then dark smokes started to came out from his body. This is it. The NXBU1 virus' incubation is finally happening! The mutation started.

Hanggang sa unti-unti, nakaramdam siya ng kaginhawaan. The heavy feeling is gone but his eyes remains dark and the smoke didn't leave him. He panicked when he saw his self in the reflection of the wall.

Tumayo siya at tiningnan kung gaano kaputla ang kaniyang mga braso. Hinawakan niya ang kaniyang mukha at nakita niya din ang mga ugat na nakapalibot sa mata nito. His lips are also dark now.

He looks like someone who just raised from death.

"Ano 'to?" But his voice remained its sound. Maybe because his voice were naturally deep.

Hindi pa man siya tapos sa pagkilatis sa sarili niya, agad siyang may narinig na tunog na papalapit kung nasaan siya. He looked back at where he came from because the sounds are from there.

Hindi na siya nagsayang ng mga segundo at kaagad na tumakbo palayo sa lugar na 'yun. He's even faster than his usual self!

It didn't took him long time before he see the ending of the tunnel. He finally arrived at the Base 3. Mas binilisan niya pa ang kaniyang takbo ngunit nanlaki ang mga mata niya nang makitang unti-unting sumasarado ang gate ng lugar na 'yun!

Nang papasok na sana siya, kaagad na bumangga ang kaniyang katawan sa bakal na tarangkahan. But, he didn't feel hurt even how hard the impact is.

Muli siyang bumangon at hinarap ang gate. Ngunit kaagad siyang napalingon sa likod niya nang may bumagsak din na harang do'n.

He's trapped.

Mas lalo pa siyang nagtaka nang biglang namatay ang ilaw. The only thing he can see is the blue light coming from the edge of wall. Humarap siya sa kaniyang likuran at tiningnan kung anong nangyari.

Wala pa mang isang segundo, kaagad na may lumabas na pulang liwanag mula sa dulo ng lugar kung nasaan siya nakulong.

Fuck!

He cursed inside his head. Tumakbo siya palapit sa nagsarang tarangkahan at kaagad 'yung sinuntok. He created a damage but it is still not enough.

Nang lingunin niya ang kaniyang likod, malapit nang makalapit ang pulang laser!

Pinag-igihan niya pa ang pagsuntok ngunit nang makita niyang malapit na ito, kaagad siyang tumalon pataas. Inilagay niya ang kaniyang mga paa at kamay sa pader para suportahan ang kaniyang bigat.

Nahulog ang isang gamit niya mula sa kaniyang bulsa. Sakto namang tumama 'yun sa laser at kaagad na nahati sa dalawa.

Bumilis ang paghinga nang mawala ang laser, ngunit may panibago na namang lumabas. Ngayon ay dalawa na!

Dali-dali siyang bumaba at nagpatuloy sa pagwasak sa pintuan. Patuloy itong nayuyupi sa bawat pagbigay niya ng kamao.

Nang makita niyang makakalapit na ulit ang laser, dali-dali niyang inihiga ang sarili sa sahig dahilan upang dumaan sa itaas niya ang bagay na 'yun. It almost reach his nose's point!

Nang mawala, bumalik siya sa pagsuntok ng gate. Malapit na niya itong mawasak at alam niyang iilang tama na lang ay makakapasok na siya sa loob nito.

When he looked back, he saw that the lasers are now four! And worst, they formed four cubes too! Hindi niya na ito maiiwasan at kung hindi pa siya makakapasok, may posibilidad na mahati siya sa apat!

"Fuck, please, be cooperative with me!" He formed his fist into a ball and smoke covered it. Buong puwersa niyang sinuntok ang gate dahilan ng pagkawasak nito.

Kaagad na pumalibot ang mga alikabok kaya nagmukha siyang anino na nakatayo sa pintuan ng Base 3. Lahat ng tao sa loob ay napatingin sa kaniya.

The dark smokes his body is releasing made every worker shaken with fear. With their trembling knees and system, they started picking up their guns and tried shooting him.

Pero bago pa man tumama ang mga bala sa kaniya, mabilis na siyang nakakilos. With as fast as wind, he was able to go near the one worker.

Inagaw niya ang baril nito at kaagad niratrat ng bala ang lalaki kaya nagkalasog-lasog ang katawan niya. Sinunod niya naman ang iba pa at pareho-pareho ang pinaggagawa niya sa mga ito. Inuubos niya ang bala ng isang baril sa isang katawan kaya naman hindi na makilala ang mga itsura nito.

Pinagbabaril din niya ang mga camera sa paligid kasama ang mga computer. He leave nothing and no one. Everything and everyone inside the Base will be soon an ashes.

Nagsimula na niyang hanapin ang kaniyang pamilya. He found Riggs first who seems out of his mind. Nakaupo lang ito sa kama habang nakatingin sa malayo.

Umiling si Azi saka binasag ang makapal na salamin dahilan nang paggising ni Riggs. His mouth went agape when he saw Azi's state.

"Ipapaliwanag ko kapag nakatakas na tayo dito."

Sunod niyang hinanap si Finlay na noon ay nakita niyang nakamasid din sa kaniya habang nakabuka ang bibig, hindi makapaniwala sa nakikita niya.

Kaagad niyang sinenyasan ang bata na lumayo at saka niya binasag ang salamin. He then carried his brother and hugged him tight. Naramdaman niya naman ang pag-iyak nito kaya napangiti siya.

He missed his brother so much.

Binitawan niya sandali si Finlay saka hinalikan sa noo. Nagsimula na din siyang basagin ang salamin ng iba pang pasyenteng nandito sa loob.

But when he's done breaking all the cages, he noticed that someone is missing. He roamed his eyes around and see everyone is looking at him with full fear and confusion.

In the midst of all people, he knows that someone is not here. One of his family is not here.

"Where is Beal?"