Ergens had Espen het kunnen verwachten. Het was te mooi voor woorden. Met een kreun liet die diens hoofd op diens bureau vallen. Woede borrelde langzaam in die op tot die met een vuist op het hout sloeg, iets dat verscheidene blikken van diens collega's diens kant optrok. 

Espen probeerde zichzelf rustig te maken met het idee dat die ten minste van thurisaz verlost was, maar het leek geen goed wapen te zijn tegen de mail. Die ademde in, ging weer recht zitten en accepteerde de afspraak.

Espen stond voor een moment tegen de deur van Ivors kantoordeur aan te kijken. Elke seconde die er verstreek leek de deur groter en intimiderender te maken. Espen probeerde zich te bedaren, probeerde rust te vinden, maar naast diens woede was er ook angst. Een angst om ontslagen te worden. 

Die had gedacht dat die het niet erg zou vinden, die had gedacht alles te doen weer diens werk goed te kunnen doen zelfs zou het diens ontslag beteken. Maar nu het er echt op aankwam... Wat zou die doen als die geen baan had? Wat dan? 

De tijd tikte genadeloos verder en Espen wist dat de kans om ontslagen te worden groter zou zijn als die niet op tijd was. Dus ademde die diep in en klopte aan. Het kloppen bleef nog door diens oren te dreunen toen die de deur opende en begroet werd door twee draken, één letterlijk één figuurlijk.

"Ga zitten," beval Ivor en Espen slikte, maar volgde het bevel op. Er hing een spanning in de lucht. Een geur van brandend hout. Ivors huisdier lag briesend achter hem. Haar ogen vol vuur op Espen, terwijl een continue stroom van rookslierten haar neus verliet.

"Ik snap dat je een nieuw oog aan wilde vragen," begon Ivor en Espen moest er alles aan doen om diens gezicht in een plooi te houden. "Maar achter jouw teamleider omgaan is niet de manier." Espen ademde diep door diens neus in, maar de drakenrook liet hierdoor diens ogen prikken. Die had kunnen weten dat Björn iets zou doen om diens goede humeur te verzieken.

"U had niet in uw mail gespecificeerd wat ik precies heb gedaan, zou u dat mij kunnen vertellen?" vroeg Espen rustig, maar denken was moeilijk met een kamer die steeds meer door de aanwezigheid van de draak gevuld werd.

"Björn, zou je het zelf toe willen lichten?" Espens bloed leek te bevriezen. Trillend volgde die Ivors blik en merkte nu pas op dat Björn al die tijd al in de kamer had gestaan. Hij had zijn armen voor zijn borst gevouwen en met een zelfingenomen glimlach op zijn gezicht boven een paar van sôwilô, de rune van levenskracht, dragende ogen deed hij een stap naar voren.

"Natuurlijk, Ivor," zei hij en zijn blik ging even naar Espen die hem in een mengelmoes van angst en ongeloof aankeek. "Marika vertelde mij deze maandag dat ze had gemerkt dat er een ogenaanvraag was goedgekeurd die ze niet goedgekeurd had. Dit was een aanvraag die door Espen gedaan was. Ik wilde het eerst negeren, maar ik zag dat Espen hier de afgelopen maand meermaals geprobeerd heeft eihwaz in bezit te krijgen. Iets waarvan ik de aanvraag steeds heb afgewezen, omdat die in te laag aanbod is om buiten onze klanten te gebruiken." Espens ogen werden groot en diens mond viel open terwijl de woorden tot die doordrongen.

"Hieruit kon ik enkel concluderen," vervolgde Björn, "dat Espen via Marika's computer een aanvraag goed heeft gekeurd." Espen wilde zeggen dat hij loog, wilde schreeuwen, uit het raam springen, Björn in zijn gezicht slaan, wilde ergens Ivor ook in het gezicht slaan, maar kon niks. Er was niks wat die kon doen of kon zeggen om zichzelf uit deze situatie te krijgen. Alle opties waren tegen die gericht.

"Klopt dit Espen?" vroeg Ivor en draaide Espens stomgeslagen gezicht hiermee zijn kant op.

Nee, wilde Espen zeggen, schreeuwen zelfs, maar er kwam geen geluid uit diens keel.

"Ik denk dat het zwijgen meer dan genoeg zegt," zei Björn voor Espen diens stem terug kon vinden.

Voor die het wist stond die weer buiten het kantoor. Die was niet ontslagen, maar dit was erger. Die kon enkel ogen in bezit krijgen als die schriftelijke goedkeuring kreeg van Björn of Ivor. Goedkeuring die de komende maanden duidelijk niet gegeven zou worden. Espen kon niet meer ademen, niet meer denken en moest een half uur in een wc-hokje doorbrengen tot die zich weer kon herpakken.

Espen dacht in een spiraal te belanden die naar de diepste diepte van de zee leidde. Die kon zich niet meer concentreren. Die kon enkel staren naar het scherm voor zich, verloren in diens eigen gedachten die vol zaten met het gesprek dat die met Ivor en Björn had gehad. Als het überhaupt een gesprek te noemen was.

Zo ging de week aan die voorbij. Was er dan niks wat die kon doen? Diens gedachten gingen terug naar een gesprek wat die voor diens gevoel nu tijden geleden met Liv had gehad. Misschien moest die overwegen een oog te kopen.

Espens weekend was bijna ten einde, maar die wist zich toch uit bed te krijgen. Het was een enorm contrast geweest met diens vorige vrije dagen. Al diens energie had diens lichaam verlaten. Toch startte die diens laptop op en opende Lindbörgs webpagina voor klanten. 

Het liet Espen enkel leger voelen. Het liet die even vermoeid de nieuwe week ingaan. Maar het bleef hangen. Espen bleef steeds op zoek naar ogen. Op zoek naar runen die diens bevrijding zouden kunnen zijn. Die ervoor zouden zorgen dat die uit Björns team los zou komen. Hij beweerde toch al dat Espen heel graag eihwaz wilde hebben, dan kon die net zo goed er maar mee aan komen zetten.

"Dat ziet er niet naar uit alsof je aan het werk bent," merkte Liv op. Espen had haar niet aan horen komen en schrok uit diens zoektocht op. Ergens voelde die zich schuldig dat die haar alleen sprak als zij die op kwam zoeken en niet andersom.

"Nee," gaf espen toe en Liv leunde naar voren om het computerscherm te bestuderen.

"Sinds wanneer heb jij een gokverslaving?"

"Ik ben op zoek naar ogen."

"Bij een casino?" vroeg Liv met een lach.

"Ik mag geen ogen meer aanvragen." Livs lach verdween.

"Wat?" vroeg ze verbaasd en Espen gaf haar een korte uitleg. "Dat meen je niet. En waarom hoor ik dat nu pas?" Espen haalde de schouders op. Die wilde het daar nu niet over hebben en keek weer naar het scherm.

"Dit is de enige manier om een goed oog in handen te krijgen."

"Ik denk dat er wel makkelijkere manieren zijn dan dit," zei Liv voorzichtig.

"Met Björns naam die overal een stokje voor kan steken? Kleine kans."

"Hij zal toch niet zo ver gaan?"

"Hij heeft mij letterlijk bedrogen waar ik bij stond," zei Espen bitter en klikte weer verder in de hoop ergens een oog te vinden wat die wilde. Diens muis bleef plots in het scherm hangen.

"Liv," zei die. "Kijk."

"Espen," zei ze.

"Dit is mijn kans," zei Espen gedreven.

"En wat als hij erachter komt? Is dit niet juist een andere manier voor hem om je zwart te maken?"

"Björn? Die ga je daar nooit vinden." Liv trok vragend een wenkbrauw op. "Na wat er met zijn oom is gebeurd, zal hij daar nooit komen. Daarom is dit mijn kans."

"Ik hoop dat je weet dat er geen kans is dat je wint. Weet je überhaupt wel hoe je poker moet spelen?"

"Nee, maar maakt dat uit?"

"Espen er zitten meer gaten in dit plan dan ik toe wil geven."

"Het is beter dan niks," zei Espen gefocust. "Dan verlies ik maar geld. Ik heb het dan in ieder geval geprobeerd."

"Dan wil ik niet horen dat ik je niet gewaarschuwd heb." Espen knikte enkel, want diens oren vingen plots hoe een van diens collega's een radio aan had gezet.

"Een nieuwe ogeneter lijkt zijn rondes in Aeshterjørt te maken. We roepen alle runendragers op voorzichtig te zijn." Het nieuwsbericht viel half weg door bezorgde stemmen.

"Het is duidelijk weer tijd om een mes op zak te houden," concludeerde Espen waardoor het andere onderwerp niet meer op te pakken was.

"Denk je dat we er weer een van het bedrijf krijgen, zoals een paar jaar terug?" vroeg Liv, maar ze was duidelijk gespannen door het plotse bericht. Iets wat Espen concludeerde ook te moeten hebben, maar het nieuwsbericht deed die vreemd genoeg niet.

"Ben je jouw mes dan kwijt geraakt?"

"Ik heb die weer terug ingeleverd. Zoals je weet gebruik ik liever mijn eigen kracht." Espen kon niet anders dan te glimlachen.

Woordenaantal: 1 450

Woorden totaal: 20 196