Liv had een punt. Misschien was het een beter idee om een oog te kopen dan te proberen een in bezit te krijgen terwijl er steeds iemand over diens schouder meekeek. Maar goede ogen waren niet goedkoop. Natuurlijk kon Espen er ook een huren, maar Espen wist dat die daardoor uiteindelijk duurder uit was ondanks dat die als werknemer korting zou krijgen bij de aankoop. 

Daarnaast was er ook de vraag welke rune Espen dan zou willen. Of die maar één oog wilde of twee. Misschien zelfs meer om te kunnen wisselen zonder problemen. Die concludeerde dat die eerst misbruik moest maken van Björns afwezigheid en van thurisaz af moest komen. Diens leven zat die al van links en rechts tegen, maar de rune maakte werken bijna onmogelijk. Het maakte de simpelste taken moeilijk.

Voor alles moest Espen een extra stap zetten.

Een extra stap over een blokkade heen.

Het was vermoeiend.

Espen staarde naar diens computerscherm, terwijl gekwetter van collega's op de achtergrond klonk. Het zoog Espen in een bekend gevoel. Een gevoel van loskoppeling van diens omgeving. Een gevoel van eenzaamheid. 

Normaal wasde het weg. 

Normaal kon die weer de connectie met zichzelf terug vinden als die weer thuis was. 

Maar nu lag die met nog steeds datzelfde gevoel in bed. Het was acht uur 's avonds, maar die had na doelloos diens avondeten te hebben gegeten nergens meer zin in. Dus lag die nu op diens rug naar diens plafond te staren toen diens telefoon afging. Diens arm bewoog om het apparaat te pakken, maar het leek alsof Espen van een afstand toekeek hoe die dat deed en opnam.

"Espen."

Alvar.

Espen reageerde niet.

"Ik euhm," ging diens broertje wat ongemakkelijk verder. "Ik had eerder willen bellen, maar het kwam niet uit en ik moet zeggen ergens bang te zijn dat je niet op zou nemen, maar..."

Het was even stil aan de andere kant van de lijn.

"Espen? Ben je daar nog?"

"Ja," antwoordde die, maar diens stem voelde mijlenver.

"Oké, goed. Ik wilde je nog bedanken dat je de ogen van mijn schoonmoeder aan hebt genomen," ging Alvar verder en liet weer een stilte vallen. "Mama vroeg of je misschien bij haar verjaardag zou willen zijn." Plots wasde de leegte weg en werd vervangen door een zwaar gevoel in diens buik.

"Espen?"

"Nee."

"Ik-" Er was een diepe zucht te horen. Daarna iets onverstaanbaars op de achtergrond. Het duurde even voor Alvars stem weer terug bij de lijn kwam. "Ze wil je zien, Espen. Wij allemaal."

"Waarom kan ze dat zelf niet zeggen?" Er prikten onbedoeld tranen in Espens ogen.

"Weet je niet hoeveel moeite het me heeft gekost om haar ervan te overtuigen om jou ook uit te nodigen?" zei Alvar in een plotse uitbarsting.

"Dus ze wil me er niet hebben," zei Espen kalm en voelde diens lijf gevoelloos worden. De afstandelijkheid keerde terug. Die voelde niks bij de woorden die volgden.

"Dat nee, god nee. Espen verdraai mijn woorden niet. Ze wil je erbij hebben, maar ze is ervan overtuigd dat je niet komt."

"Daar geef ik haar voor het eerst geen ongelijk."

"Espen, toe."

"Mijn antwoord blijft nee."

"Wacht!" riep Alvar wanhopig alsof hij aanvoelde dat Espens duim boven het rode hoorntje zweefde.

"Niks wat je gaat zeggen gaat ervoor zorgen dat ik kom, Alvar," zei Espen, maar een deel van die wilde iets weten waardoor die aan de lijn bleef hangen. Waarom deed Alvar na al die jaren opeens moeite om weer contact te met die te leggen? Wat had het overlijden van zijn schoonmoeder met hem gedaan dat hij dit deed? Wat was het gesprek wat hij buiten de microfoon van zijn telefoon had? Had Elina er iets mee te maken?

"Oké," zei diens broertje. "Oké," herhaalde hij, maar het leek vooral voor zichzelf bedoeld te zijn. "Misschien was het inderdaad te veel om te vragen. Ik wil gewoon een normale familie zijn. Zoals vroeger. Sinds opa en oma overleden zijn zie ik je nooit meer."

Hoe zou dat nou komen, dacht Espen, maar hield zich in het hardop te zeggen.

"We zijn nooit een normale familie geweest," zei die. "En we gaan er ook nooit een zijn." Die hing op toen Alvars stilte te lang voor die was. De piep van het ophangen was oorverdovend en Espen liet diens hand met daarin diens telefoon terug op het bed vallen. 

Uitgespreid lag die daar. Diens ogen weer gefocust op het plafond. Alles leek verdoofd te zijn, maar diens gedachten maalden. Diens moeder had die geen blik waardig gekeurd op de begrafenis van Alvars schoonmoeder. Waarom zou ze dat bij haar verjaardag wel doen? Espen had er geen behoefte aan, al heel lang niet. Alvar wist dit. Maar waarom probeerde hij het toch?

○👁️○

De verlossing van Espens minst geliefde collega kwam met de dag dichterbij en Espen was klaar om diens plan in werking te zetten. Marika nam de rol als teamleider op zich voor de periode dat Björn er niet was, maar in tegenstelling tot Hansson was zij wel redelijk. 

Espen moest gewoon een oog aanvragen wat ten eerste op voorraad was en ten tweede niet verdacht over zou komen in de aanvraag. Een rune zoals ûruz zou verdacht zijn, een van elhaz ook. Espen wilde kijken of die misschien ingwaz weer terug in diens oogkas kon krijgen. 

De rune van creativiteit had op de werkvloer ook zijn voordelen en zou onschuldig genoeg zijn om Marika over te halen. Anders zou Espen voor naudiz, de rune van zelfontplooiing gaan. Niet dat die daar per se behoefte aan had, maar alles was op dit moment beter dan thurisaz.

Met een goed gevoel deed Espen diens aanvragen. Die hoopte ergens dat te veel aanvragen doen Marika van het stuk zou brengen, dat ze per ongeluk een oog goed zou keuren waar Espen eigenlijk echt op aasde. Die had opeenvolgend ehwaz, elhaz en eihwaz aangevraagd. In de hoop dat de enigszins op elkaar lijkende woorden haar een fout zouden laten maken. 

Bij de aanvraag van eihwaz bleven Espens ogen even hangen. Die had in tijden niet meer zo'n rune in diens oog gedragen. Het was jaren geleden dat die een eihwaz drager was. Dat die diens originele ogen in had. Onbewust dacht die aan Liv. Zij was op hetzelfde evenement als Björn was, omdat ze met haar originele runen indruk zou maken. 

Espen liet het even tot zich doordringen. Als die diens originele ogen weer had... Het was een doel om te bereiken na van thurisaz af te zijn. Die had nooit gedacht ze terug te krijgen, maar toch vermaakte die zich met het idee. Ergens liet het Espen zichzelf ook uitlachen. 

Als diens moeder dat eens kon horen. Die schudde het hoofd en ververste de aanvragen om te zien dat Marika een aanvraag goedgekeurd had. Opluchting spoelde over die heen. Het was gelukt! Eindelijk was Espen van thurisaz af! Het had wat moeite gekost, maar dan kreeg je ook iets. Zonder een moment langer te wachten, of om Marika de kans te geven haar fout te zien, verliet Espen diens werkplek.

Met meerdere treden tegelijk ging Espen de trappen af. Op de lift wachten zou diens ongeduldigheid niet aankunnen. Half buiten adem kwam die bij de balie en was meer dan blij te zien dat de werknemer er deze keer wel stond.

"Ik heb een ogenaanvraag gedaan," bracht Espen uit en kon diens glimlach niet bedwingen. "Onder de naam Espen Ødegard. Uit het team van Björn Hansson, goedgekeurd door Marika Øen in zijn naam."

"Geef mij een moment," zei de medewerker, klikte op de computer en gaf Espen daarna een knikje. "Ik zal hem voor je pakken." Espen bedankte die en voelde pure blijdschap van diens tenen naar het puntje van diens hoofd stijgen. Een blijdschap die die overweldigende toen die eindelijk thurisaz uit diens oogkas kon halen en met ehwaz, de rune van vooruitgang, verving. 

Eindelijk was er een moment dat Espen zich oprecht gelukkig voelde. Eindelijk ging het de goede kant op. Die leek weer boven water te komen na dagen het idee te hebben dat die aan het verdrinken was. Het was een verlossing. Met een enorme glimlach gaf die het thurisaz bij de baliemedewerker af en wenste die een goede dag. Het weekend zou zo niet mooier kunnen beginnen.

De rest van de dag ging in vogelvlucht voorbij en voor het eerst sinds tijden sliep Espen goed. Voelde die zich lichter dan normaal. Niks kon die meer krenken. De zon leek te schijnen terwijl het keihard regende. Maar een ongeluk zat in een klein hoekje en een boos mailtje was in diens inbox verschenen...

Woordenaantal: 1 438

Woorden totaal: 18 746