Naupo muna si Adi at inobserbahan ang lahat ng nanonood na lumalabas ng arena. Wala na rin ang mga manlalarong nasa court, nagsisimula nang maglinis ang mga tauhan sa arena, at hinayaan muna niya ang sariling mag-isa.

It was almost six, and she was planning the dinner.

The day felt long and heavy. Hindi naging maganda ang maghapon, gusto sana niyang tapusing magaan at maayos ang lahat sa pakiramdam niya. But she owe Zed a dinner and a congratulations.

Bago tuluyang lumabas, saglit niyang inilibot ang tingin sa buong lugar. Kanina lang, halos lahat ay isinisigaw ang pangalan ni Zed.

People admired Zed for being talented, good-looking, and brands were literally following him. Wala siyang alam na issues nito online and offline. Wala siyang nababalitaang masama, hindi masungit, at palaging nakangiti sa picture.

And she was genuinely happy for him. For his career path, everything.

Nakatanggap siya ng message mula kay Zed at tinatanong kung nasaan siya dahil naghihintay na pala ito sa entrance para sabay na raw silang magpunta sa parking lot. Lumabas siya at mula sa malayo, nakita kaagad niya itong kausap ang ilang estudyanteng nanood at nagpapa-picture.

Zed was wearing a black t-shirt, blue jeans, and tennis shoes. No cap this time, just the messy hair. He was also carrying a duffle bag this time.

Hindi kaagad siya lumapit. Nanatili siya sa may entrance, pinanood itong masayang makipagkuwentuhan at magpasalamat sa ilang supporter. Hinayaan niya ito hanggang sa dumako ang tingin nito sa kaniya.

Zed politely pulled away from the crowd and walked towards her.

"Sige lang, I'll wait," Adi smiled. "Kung gusto mo, kunin ko muna 'yong sasakyan tapos—"

"Hindi na. Tara na," Zed gave her a nod and smiled. "Akala ko kanina, hindi ka na manonood."

Adi scrunched her nose and chuckled. "I promised."

Kinuha ni Zed mula sa kaniya ang susi at nagpaalam na sa mga taong nakatingin sa kanila. Sabay silang naglakad, tahimik, at nang makarating sa parking lot malapit sa sasakyan niya, bigla itong huminto sa paglakad at hinawakan ang kamay niya.

Zed carefully pulled her in for a hug and kissed the top of her head. "Hinanap kita sa crowd kanina. I looked for you," he planted another kiss on her forehead. "Thank you for watching the game."

"Congratulations," Adi looked up and stared at Zed. "Galing mo kanina, eh. It's refreshing to watch you play. Ang serious masiyado, eh. You weren't even smiling."

Malapad na ngumiti si Zed habang nakayuko sa kaniya. "I'm smiling now. Sa 'yo na lang ako mag-smile." Humiwalay ito sa kanya. "So, saan tayo mag-dinner?"

Humiwalay siya at sinabing gusto niyang mag-dinner sa malapit lang para hindi na sila mahirapan at medyo traffic. She wanted somewhere quiet and realized there was a hotel nearby.

Her eyes squinted. "Gusto mo na bang umuwi?"

"Hindi pa," Zed responded without even giving a thought.

"Are you okay with like..." Adi was hesitant, and Zed was waiting. "Like spending a night there and riyan na rin tayo mag-dinner?" She pointed out the hotel.

Tumango si Zed at pasimpleng inobserbahan si Adi. Maayos at maaliwalas ang pakikitungo nito sa kaniya ngunit sa tuwing matatahimik ito at titingin sa bintana ng sasakyan, alam niyang malalim ang iniisip dahil sa mga nangyari sa maghapon.

He didn't know if his game helped divert her attention, but he was hoping it did. Gusto niyang magtanong o makipag-usap, pero hinayaan muna niyang mabalot ng katahimikan ang sasakyan hanggang sa makarating sila sa hotel na mayroong restaurant.

Bago tuluyang bumaba ng sasakyan, patagilid niyang tiningnan si Adi. Humarap ito sa kaniya, malamlam ang mga matang nakatitig sa kaniya.

"I was thinking..." Adi exhaled. "Okay lang ba sa 'yong mag-book na lang tayo ng room at doon kumain? Gusto ko nang maligo and maybe rest for a while. Kahit uwi na lang din tayo kaagad mamaya."

Zed stared at Adi, waiting.

"Ang traffic and ayokong ma-stuck sa daan. Kahit palipasin lang natin ang rush hour and—"

"Let's go."

Naunang bumaba si Zed nang hindi na pinatapos ang sasabihin ni Adi. Nakiusap siya sa valet para sa sasakyan, kinuha niya mula sa trunk ang duffle bag niya, at saka umikot papunta sa passenger's side para ayain si Adi.

He took her shoulder back and held her hand. Sabay silang naglakad papasok sa hotel, deretso sa lobby, at siya na rin mismo ang nakipag-usap sa receptionist. Hinayaan niya si Adi na tingnan ang painting na nakasabit.

From where he stood, Zed admired Adi, who crossed her arms as she looked up to see the paintings. Suot nito ang simpleng long-sleeve na puti, medyo may kaluwagang itim na skirt, at pulang stiletto.

"Naka-book na 'ko." Tumabi siya kay Adi at patagilid itong tiningnan. "Sa taas na lang din tayo mag-order ng food. Ano'ng gusto mo?"

Adi faced him and smiled. "Pizza?"

Pagpasok sa kwarto, kaagad na nakita ni Adi ang jacuzzi na nakapuwesto sa may malaking glass wall. Madilim ang kalangitan ngunit maliwanag ang buong lugar dahil na rin sa mga ilaw sa baba.

"You could've just booked the simplest room," aniya habang nakatingin sa city lights.

Mula sa reflection ng glass wall, nakita niyang papalapit si Zed na basta na lang pumuwesto sa likuran niya at ipinalibot ang isang braso sa dibdib niya.

"I booked three days. It's a weekend. Dito muna tayo," anito na hinalikan ang gilid ng noo niya. "Mag-order na ba ako ng pizza o gusto mo munang maligo?"

Nilingon ni Adi ang jacuzzi at gusto niyang magbabad. Habang hinihintay nilang mapuno ang tubig, nag-order na rin si Zed ng pagkain nila. Inalala ni Adi na wala siyang damit at parang masyadong matagal ang tatlong araw ngunit alam din niya sa sariling kailangan niya ito.

Hinintay ni Zed ang pagkain nila kaya nauna siyang maglublob. Amoy niya ang lavender at mint mula sa bubble bath na ginamit niya. Itinali niya ang buhok at hinayaan ang sariling lumubog sa maligamgam na tubig at hinayaan ang mga bubble sa katawan niya.

Adi had been thinking about everything and thought about the possible meeting with a lawyer. Zed gave her the lawyer's details, and it would be her decision if she'd push through it.

Pumasok si Zed sa bathroom at nagtama ang tingin nila. Isa-isa nitong hinubad ang damit at saka lumublob sa jacuzzi kasama niya. Pareho Magkaharap sila nang lumapit si Zed sa kaniya para alisin ang bubble na dumikit sa pisngi niya.

"Dumating na 'yong food?"

Tumango si Zed at maingat siyang hinawakan sa braso. Pumuwesto siya sa harapan nito, patalikod, at sumandal sa dibdib nito habang pareho silang nakaharap sa glass wall. Pinatay nila ang ilaw, hinayaang liwanag galing sa labas ang magsilbing liwanag nila.

"Congratulations," Adi murmured. "Akala ko kanina, hindi ka makakapaglaro. I thought they—"

"Wala naman sa 'kin kung maupo lang ako. Sinabi ko na rin naman kay coach kanina, kaya ng team. Naiintindihan ko kung ano ang kapalit." Hinaplos nito ang tiyan niya mula sa ilalim ng tubig. "And I didn't mind."

Hindi alam ni Adi kung ano ang sasabihin bukod sa salamat at pasensya sa nangyari. Alam niyang paulit-ulit lang din ang magiging sagot ni Zed kaya inalala niya ang laro nito kanina.

"Galing mo kanina," mahinang sambit niya. "Galing n'yong lahat, pero ikaw lang pinapanood ko. Ang seryoso mo masiyadong maglaro."

"Ganoon talaga," natawa si Zed na hinawakan ang kamay niya. "At saka alam kong nandoon ka kaya nagpabibo talaga ako. Binigyan akong chance maglaro kanina, hindi puwedeng matalo. Nakakahiya naman na nanood ka 'tapos talo."

Tawa lang ang naging sagot ni Adi. Pumikit siya at isinandal ang ulo sa balikat ni Zed. Naramdaman niya ang muling paghaplos nito sa tiyan niya, pati na rin sa braso niya. Bukod sa maligamgam na tubig, ramdam niya ang init ng katawan nilang dalawa.

"Thank you," Zed planted a kiss on her cheek, down to her jaw. "For today."

"Ako ang dapat mag-thank you," Adi opened her eyes and met Zed's gaze. She stared at his lips, then his eyes.

Ipinatong ni Zed ang noo nito sa pisngi niya bago siya mas hinila palapit sa katawan nito. Napapikit siya at dinama ang init ng balat nito sa likuran niya pati na ang paghaplos ng palad nito sa katawan niya.

Inside the shower, they made out and continued in bed.

Zed sat on the bed, and Adi settled herself on his lap, knees on either side. Both naked, close enough to count breaths... close enough to feel the vibrations from each other's throats as they both groan in pleasure.

He supported Adi's weight, both arms wrapped around her body as he trailed his nose on her neck down to her chest. Adi looked up, stared at the ceiling as she moved up and down, trying so hard to reach their peak.

"Audrey," Zed groaned against her neck.

Upon hearing her name, Adi faced Zed, and he followed her rhythm without breaking the stare. No rush, just moving based on what they want and how they need each other.

Adi moved closer, her left arm sliding around Zed's shoulder and face buried on the other side as she felt her release... followed by a warm liquid inside her.

Naramdaman ni Adi ang antok at pagod. Maingat namang gumalaw si Zed para maihiga siya at kinubabawan siya bago hinalikan sa pisngi papunta sa gilid ng labi.

Zed was about to pull away when she encircled her right arm around his neck and pulled him closer. Their lips met, and Adi took the chance, kissing him passionately.

"I love you," Zed whispered in between kisses before pulling away, but staring at her. "I'm... I..." He exhaled. "I love you."

Adi saw Zed's face and lightly caressed his cheek. "I love you," she sniffed, with tears streaming down her face. "I'm sorry. I'm sorry fo—"

Zed immediately cut her off and planted soft kisses on her lips, then lay down beside her. He pulled her closer, and Adi turned into him without thinking about anything.

Not the boundaries, not the world, nothing.

She could hear his heartbeat, and she felt how warm his skin was. Ginawa niyang unan ang braso ni Zed na inayos ang kumot na bumalot sa katawan nila. Sinuklay nito ang buhok niya gamit ang sariling daliri bago hinalikan ang noo niya.

Adi felt everything and closed her eyes. There was a familiar ache in her chest... she longed for this. So much.

She knew they were clear about the lines they wouldn't even cross. Knew they had to hold back, but those three words were like a fast break... no thinking, no holding back, no time to reset.

—
T H E X W H Y S
www.thexwhys.com