CHAPTER 3

HINDI naman sa natatakot siyang halikan ni Lancelott, ayaw lang talaga niya na mahawa siya sa germs ng bunganga nito kaya naman nanahimik na siya at pinigilan ang sarili na mag curse.

Ayaw niyang mahawa sa virus nito. Para libangin ang sarili, binilang nalang niya ang bawat puno na nadadaanan. Nasa ika-dalawampung puno na siya nang magsalita ulit si Lancelott.

“Gusto mo ng kopya nang pictures mo kanina?” Tanung nito.

Hindi niya ito nilingon at pinagpatuloy lang ang pagbibilang ng puno.

“Eiz, come on. Kausapin mo ako.”

“Ayoko, Lancelott.”

“Come on, Eiz. Don’t be such a bitch and talk to me.”

“Ayoko nga sabi. Baka kapag may nasabi na naman akong bad words e bigla mo nalang akong halikan. OMG! Mahahawa ako sa virus mo.” Maarte niyang wika.

Narinig niyang nagpakawala ng malalim na buntong hininga si Lancelott.

“Ang pangit mo sa pose na ito.” Anito na natatawa.

Mabilis niyang nilingon ang lalaki at inagaw ang hawak-hawak nitong camera. Nang makita na ang picture, natigilan siya.

Ito ‘yong kinunan siya nito ng larawan na wala siyang kaalam-alam habang nakatingin sa kalangitan. Hindi naman siya pangit dito ah! Mukha nga siyang dyosa ng kagandahan!

Tiningnan niya ng masama si Lancelott. “Ikaw na lalaki ka, bago ka manlait, siguraduhin mong totoo. Anong pangit ang sinasabi mo? Tingnan mo nga! Ang ganda ko rito.”

Nakatitig lang sa kanya si Lancelott habang nagsasalita siya. May sinusupil itong ngiti sa mga labi.

“Anong nginingiti-ngiti mo riyan?” Sikmat niya.

“Ikaw. Masyado kang bilib sa sarili mo.”

She glared at him. “Eh sa talaga namang maganda ako!”

“Sino ba may sabing pangit ka?”

“Ikaw!”

Pinalawalan nito ang ngiting sinusupil. “Naniwala ka naman na pangit ka? Akala ko ba maganda ka?”

Akmang susuntukin niya ito sa braso ng pigilan nito ang kamay niya. “Kapag sinuntok mo pa ako, hahalikan kita.” Pananakot na naman ng dumuho.

Agad niyang binawi ang kamay na hawak nito at iningusan ang lalaki. Hawak-hawak pa rin niya ang camera nito. Hindi naman nito inagawa iyon kaya naman tiningnan niya ang ibang mga larawan doon.

Kumunot ang nuo niya. “Lancelott, wala bang ibang lamang tao itong camera mo? Kung hindi halaman, mga hayop ang nakikita ko.”

“Siyempre may tao riyan.” Anito.

“Talaga? Asan? Sino? Babae? Lalaki?” Excited niyang tanung. Sa sampung minuto ba naman niyang pag-isaisa sa mga larawan at wala siyang makitang tao, ma-i-excite ka talaga.

“Akin na.” Kinuha nito ang camera sa kanya at may pinindot-pindot. Pagkatapos ay ibinalik iyon sa kanya. “Siya ang tinutukoy kong tao. Siya lang ang nag-iisang tao riyan sa camera ko.”

Inirapan niya ito. “Ano naman tingin mo sa picture ko, hay—” Napatigil siya sa pagsasalita ng makita kung sino ang nasa larawan. “I-It’s me.”

“Yeah. Ikaw ang pinaka-unang tao na kinuhanan ko ng larawan gamit ang personal camera ko.”

Binalingan niya ang lalaki. “Talaga?” She’s flattered.

“Yeah. Mukha ka kasing bulaklak—”

Malakas niyang sinuntok si Lancelott sa braso. “Hindi ako bulaklak. Tao ako, tao!”

Nakangising bumaling ito sa kanya. “What did I tell you about punching me?”

“Na bawal manakit ng tao?” Aniya habang paunti-unting sumisiksik sa upuan niya.

Natatakot siya sa banta nito kanina. Unti-unting lumalapit ang katawan nito sa kanya at sobrang kaba ang nararamdaman niya.

“Lancelott! Lumayo ka nga sa akin!”

“Ayoko. Binalaan na kita kanina, pero hindi ka nakinig.”

“It was an impulse punch!”

“Uh-huh.”

“Uh-huh naman kasi talaga e.”

Tumigil ito sa paglapit sa kanya at humagalpak ng tawa. “I was just kidding you.” Umayos ito ng upo. “Para namang hahalikan ko ang isang pangit na katulad mo.”

Naghihimutok ang kalooban niya sinabi nito. Ang sarap nitong suntukin ulit pero ayaw niyang takutin na naman siya nito. Pinaggigilan nalang niya ang camera nito.

“Kapag nasira mo yang camera ko, babayaran mo yan.”

Itinapon niya ang camera nito sa sahig. “Oh, nasira kaya?”

Mabilis pa sa kidlat na pinulot ni Lancelott ang camera nito. Parang nag-aapoy ang mga mata nito ng lumingon sa kanya.

“What?” She smirked at him. “Kaya ko namang bayaran ‘yan.”

Hindi siya nito sinagot at tiningnan ang camera nito kung gumagana pa. Nang makitang okay naman, napasimangot siya.

“Akala ko naman masisira na.” Bulong niya sa sarili na puno nang panhihinayang.

“Pasalamat ka at okay pa ang camera ko, kung nasira ito itinapon na kita sa labas ng sasakyan.”

“You wouldn’t.”

“Wanna bet?”

Natahimik siya sa klase ng boses nito. Alam niyang seryoso ito, itatapon talaga siya nito palabas. Nakita niyang ibinalik nito sa lalagyan ang camera. Sa halip na subaybayan ang bawat galaw ni Lancelott, bumalik nalang siya sa pagbibilang sa bawat nadadaanang mga puno.

Hindi niya alam kung ilan na ang nabilang niyang puno nang bumigat ang talukap ng mga mata niya. Hindi niya nilabanan ang antok na nararamdaman at hinayaan ang sarili na matulog.

NAGISING si Eizel sa mahinang tapik sa mukha niya. Iminulat niya ang mga mata at napatitig sa kulay asul na mata ni Lancelott. Napamulagat siya at agad-agad na umayos nang upo.

Gosh! Nakahilig siya sa balikat nito habang natutulog siya?! My god! Sana hindi siya mukhang ewan habang natutulog. Natigilan siya sa naiisip. So what kung mukha siyang ewan habang tulog? Pakialam naman niya? Maganda siya!

“Hindi ko akalain na ang sikat na modelong tulad mo e naglalaway habang tulog.” Anito na may nakakalokong ngiti.

 Inirapan niya ito. “Ano naman ngayon. I’m sure maganda pa rin ako habang naglalaway.”

Umiling-iling si Lancelott. “Masyado ka talagang bilib sa sarili mo.”

“Nakakabilib naman talaga ang sarili ko.”

“Whatever. Salamat naman at nasa maynila na tayo, sa wakas hindi ko na makikita ang pangit mong mukha.”

Pinanlakihan niya si Lancelott ng mata. “Heh!” Tinabig niya ito sa kinauupuan nito at binalingan ni Manong driver. “Manong, alam niyo po na kung nasaan ang Leisure Hotel?”

“Nandito na ho tayo, ma’am Eizel.” Ani ni Manong.

“Ano?!” Malalaki ang matang tumingin siya sa labas ng bintana. At tama nga ang sinabi ni manong, nakaparada ang sasakyan sa labas ng Leisure Hotel.

“Paano niyo po nalaman—”

“Hindi ko alam kung nasaan ang bahay niyo, kaya naman dito na kita inihatid. Hindi ba kapatid mo naman ang may-ari ng hotel na ‘to.” Imporman ni Lancelott sa kanya.

Napatingin siya kay Lancelott. “Paano mo nalaman ‘yon?”

Sa halip na sagutin, binuksan nito ang van at hinawakan siya sa braso.

“Bitawan mo ako, Lancelott!”

“Be quit. Hindi ka naman inaano gabe ka kung makatili!”

Hinatak siya nito palabas ng van. “There. Ayoko ng makita ang pangit mong mukha, okay?”

She glared at him and marched away. Hindi pa siya nakakalayo nang tawagin nito ang pangalan niya.

“Eiz!”

Hindi niya ito nilingon at nagpatuloy lang sa paglalakad.

“Eiz!” Tawag nito ulit sa pangalan niya.

“Eiz! Eiz! Eiz! Eiz—”

Naiiritang nilingon niya si Lancelott. “Bakit ba?! Ano bang probleman mo?! Akala ko ba ayaw mo ng makita ang mukha ko?”

Matagal na tinitigan ni Lancelott ang mukha niya at ngumiti. “I’m good.” Anito at pumasok sa van.

Napatingin nalang siya sa papalayong van. Anong problema na lalaking ‘yon. Tinitigan lang siya tapos umalis? Baliw na talaga. 

NAPANGITI si Eizel ng makita ang mga pamangkin na naglalaro sa lobby ng hotel.

“Tita Eizel!” Sabay sabay na sigaw ng tatlo niyang pamangkit ng makita siya.

Isa-isa niyang niyakap ang mga ito.

“May pasalubong ka, Tita Eizel?” Tanung ni Shanon, anak ng kuya Rann niya.

Tiningnan niya ang nakabukas nitong palad. “Sorry, Shan, hindi ako nakabili.”

Humikbi ito. “Tita Eizel, bakit? You promised!”

“Yeah I did, pero may pinuntahang importante si Tita e, kaya naman hindi ako nakabili ng toy na gusto mo.”

Mas lalo pang lumakas ang hikbi ni Shanon. “Isusumbong kita kay Daddy!”

Mabilis itong tumakbo papunta sa Kuya Rann niya na kausap ang asawa. Nakita niyang itinuro siya ni Shanon at napailing-iling ang kapatid niya at kinarga ang anak.

“Tita Eizel…” Ibinuka ni Yannah ang palad. “Asan ang make-up kit na promise mo sa akin?”

Lumuhod siya para magpantay sila ng pamangkin. “Yannah, bata ka pa. Bawal pa ‘yon sayo.”

“But Tita, I saw some kids on television putting make-up on their faces.”

“No, Yannah, bata ka pa. Gusto mo magka-wrinkles ka?”

“Pero wala naman wrinkles ‘yong mga bata doon sa TV.” Nakasimangot na sagot nito.

“Yannah, kapag nag make-up ka, magiging kamukha si Bakekang. You like?” Singit ni Ramzee sa usapan nila.

Nanlaki ang mga mata ni Yannah at tinakpan ang mukha. “No way! I’m too beautiful to be bakekang!”

Tumawa si Ramzee na parang nang-iinis. “You will look like her, Yannah. And anyway, your face is not a coloring book.”

Napailing-iling nalang siya nang kindatan siya ni Ramzee. Ang batang ito talaga, ang hilig lukuhin ang kapatid. Ito namang si Yannah, ang daling maniwala kay Ramzee.

“Ramzee, pinaiyak mo na naman ang kakambal mo?” Boses iyon ng kuya Ramm niya.

Agad nitong binuhat si Yannah, at inalo. Ang asawa naman nito na si Ate Yanzee ay pinapangaralan si Ramzee.

“Tahan na, baby. Gusto mo bili tayo ng make up?” Pag-aalo ng kuya Ramm niya sa anak.

Humikbi si Yannah. “Ayoko na Daddy. Ayoko maging bakekang.”

Pinigilan niyang hindi tumawa sa narinig.

“Ramzee, ano sabi sayo ni Mommy? Diba sabi ko behave?” Ani ng Ate Yanzee niya.

Tumango si Ramzee. “Behave naman po ako mommy. Talaga naman na magiging bakekang si Yannah kapag nag make-up siya.”

Ginulo ng kuya Ramm niya ang buhok ni Ramzee. “Oo na. Totoo na. Basta behave.”

“Opo, daddy.” Nakangiting wika ni Ramzee at tumakbo papunta kay Shannon.

Napailing-iling nalang si Ate Yanzee. “’Yang anak mo Ramm, manang-mana sayo. Sinungaling.”

“At kailan naman ako nagsinungaling sayo?”

“Sinungaling ka Daddy?” Tanung ni Yannah sa ama.

“What? No! Si mommy mo ang—”

“Sige, ituloy mo yan Ramm. At wala ka mamayang gabi.”

“Walang ano mommy?” Inosenteng usisa ni Yannah.

“Adult talk ito, baby. Huwag kang makinig. Takpan mo ang tenga mo para masagot ni Daddy si Mommy.”

Inirapan ni Ate Yanzee ang Kuya Ramm niya at naglakad palapit kay Ate Shay na nilalaro si Shannon at Ramzee. Napailing-iling nalang si Eizel sa nakita at narinig. Ang pamilya talaga niya.

“Eiz, sino ‘yong lalaking sinisigaw ang pangalan mo?” Nakangising tanung ng kapatid.

 Tinitigan niya ng masama ang kuya Ramm niya. “Don’t call me that! Eizel ang pangalan ko at hindi Eiz!” Nagdadabog na umalis siya sa Leisure Hotel. Nakakainis naman e! Kung nandito lang sana ngayon ang sasakyan niya, e di sana puwede siyang pumunta kahit saan!

Pagkalabas ni Eizel sa Leisure Hotel, napakunot ang nuo niya ng makita ang pamilyar na sasakyan. Kung hindi siya nagkakamali, kamukha iyon ng sasakyan niya. Mabilis niyang tiningnan ang plate number, at ganoon na lamang ang lapad ng ngiti niya ng makitang na sa kanya nga ang sasakyan.

Malapad ang ngiting lumapit siya sa sasakyan niya. Kumunot ang nuo niya ng may mapansing nakatuping papel na naka-ipit sa windshield. Kinuha niya iyon at binasa.

‘Eiz, here’s your car. Stop blaming me. Pero hindi pa rin maayos ang likuran nito. That would be too much. Kasi hindi ko naman talaga kasalanan — Lancelott.’

Napangiti siya sa ginamit nitong pangalan. Kapagkuwan ay napaisip siya. Kung nandito ngayon ang sasakyan niya, ibig bang sabihin pina-tow ni Lancelott ang sasakyan niya at inihatid dito? Tinupi niya ang papel at inilagay sa purse. Sumakay siya sa mahal niyang Porsche at pinaharurot iyon papuntang auto shop.

Itinigil niya ang sasakyan sa unang malaking auto repair shop na nakita niya. Lumabas siya ng sasakyan at pumasok sa shop.

“Hello! Is anybody here?” Malakas ang boses na tanung niya ng wala siyang makitang tao sa loob ng shop. Napakalaki ng shop na iyon para mawalan ng tao. “Hello! Hel— Shit!” She cursed when she almost trip on her knees.

“Don’t you know that cursing is bad for women?”

She stilled when she heard that voice. It can’t be! Umayos siya ng tayo at nilingon ang nagsalita. Nanlaki ang mga mata niya ng makita si Lancelott.

“Really? May auto shop ka naman pala, hindi mo nalang inaayos ang sasakyan ko.” Mataray niyang sabi kay Lancelott habang nakapamaywang.

Tumingin-tingin ang lalaki sa paligid at sa likuran nito bago siya sinagot. “Are you… talking to me?”

She rolled her eyes. “Yes.”

“Ahm… I don’t want to be rude but I don’t know you.”

“What? At ngayon ide-deny mo ako? My god, Lancelott, hindi ako magpapalibre sayo!”

“Come again?”

Itinirik niya ang mga mata. “Bingi ka pala hindi ko alam.

“No, you called me Lancelott.”

“Duh! Malamang kasi ‘yon ang pangalan mo. O baka naman nagpa-change ka ng pangalan sa NSO.”

“No—”

“Puwede ba Lancelott, tigilan mo nga yang arte mo. Naiirita na ako.”

“I’m n—”

“I just want to say thank you. Kasi pina-tow mo ang sasakyan ko. Thanks.”

He chuckled. “I think you are thanking a wrong person. I’m not Lancelott; I’m his twin brother, Lander.”

“Lander?” She rolled her eyes. “Hahaha. Jokes over. Now, say you’re welcome para makaalis na ako kasi mukha namang ayaw mong dito ako magpaayos ng sasakyan.”

“Really. I am Lander—”

“Hey, Landz, did you fix my car already? I need it for tonight. I have a hot date.”

Napalingon siya sa nagsalita at napanganga sa nakita. “Lancelott?”

Natigilan ito ng makita siya. “Eiz?”

Pinagpalit-palit niya ang tingin kay Lancelott at sa lalaking nagpakilalang Lander. “Kambal kayo?”

Lancelott nodded. “Yeah.”

Eizel looked at Lancelott then to Lander. She pointed Lander. “Mas guwapo ka.”

“What the hell?! Lander, get out of here!”

Nakakalokong tumingin siya kay Lancelott na may pilyang ngiti sa mga labi. “What Lancelott? Jealous?”