LAINERRY POV

After two months ay pumapasok na ’ko sa Marikina University. On my first day I meet my new friends; Mairi Castro and Yvette Dizon. Katabi ko sila sa upuan kaya nakipagkilala sila sa akin. Mabait naman sila kaya at naging close kaming tatlo.

Two months iyong last conversation namin ni Mommy at hindi na nasunod ulit. Umiwas ako at hindi sumasabay sa hapag-kainan dahil nauuwi lang sa hindi pagkakaintindihan. Hindi ko pa rin maramdaman na okay na ang lahat. Hindi pa rin bumabalik sa normal ang buhay namin. Hindi pa rin matanggap ni Daddy ang pagkawala ni Kuya. Hindi ko na lang sila ginugulo para tahimik lang. ’Tsaka kahit ako ay nagluluksa pa rin naman pero bakit parang kahit ako ay nakalimutan na nila? Kahit ako parang patay na rin sa paningin nila.

Pero ayos lang. Siguro need pa ng mga magulang ko ng mahabang oras para matanggap ang pagkawala ni Kuya Lander at makita ulit nila ako. Ibubuhos ko na lang sa pag-aaral ang atensiyon ko baka sakaling mapansin rin nila ako kapag nakapasa ako sa kursong gusto nila. Pokus ako sa pag-aaral para matuwa naman sila sa akin. Kahit ang mga estudyanteng lalaki na nagtatanong ng pangalan ko ay hindi ko pinapansin. Wala akong oras para i-entertain sila.

Makalipas ang dalawang buwan, magkakaroon ng acquaintance party sa school at kailangang umattend lahat ng estudyante. Kahit ayoko pumunta ay wala akong magagawa, binilhan ako ni Mommy ng damit na susuotin. 'Magpapakita lang ako sa venue tapos uuwi agad ako.'

Pagbaba kong kotse kitang-kita kong nagsilingunan ang ibang studyante naroon sa bukana.  I’m wearing a black halter dress, fit sa katawan ko, hanggang tuhod ito at nakasuot akong black double strap high heels. My Yaya Lucy choose it.
Napansin ng gilid ng aking mga mata ang nagkukumpulang estudyante sa ’di-kalayusn at nakita ko pang itinuro ako ngunit mabilis akong naglakad papasok sa venue para hanapin ang mga kaibigan ko.

“Akala namin hindi ka pupunta,” sambit ni Yvette habang kinukuha ang kopita na may lamang white wine.

“Oo nga. Super late ka na girl. Kanina pa nagsimula ang party. Pero ayos lang maaga pa naman.” Si Mairi.

“Hi ladies...” kalahating oras na akong nakaupo nang may lumapit sa table namin. Hindi ko sila pinansin. Nakita ng gilid ng mata ko na tatlo silang magkakasama. Ayoko makipagkilala kahit ang party na ito ay para sana sa bagay na ’yon.

“Hello! Yes?” Mairi entertain them. Sigurado akong itong dalawang kaibigan ko ang sadya nila dahil mas maganda at maporma sila kesa sa akin. Mairi wearing a sleeveless and skirt while Yvette wearing a daring spaghetti red dress.

“Uhmm. I’m Matthias. He is Shauniro and Kairos,” narinig kong nagpapakilala. Hindi ko sila tiningnan dahil hindi ako interesado. But her voice seems familiar. Nakayuko lang ako at nakita ko na lang na may naglahad ng kamay sa harapan ko, kinuha ko naman dahil medyo awkward dahil pinagtitinginan na ako ng dalawa kong kaibigan. Nakipagkamay ako at tiningnan siya sa mukha.

“I'm Matthias Ariagon. And you’re?” Hindi niya pa rin binibitiwan ang kamay ko kaya hinila ko na. Kaya pala familiar ang boses.

“Can we join? Walang available na table. Kung okay lang?” I know they lied dahil madami pang upuan ang bakante.

“Sure! Ayos lang diba girls?” Yvette answered because I'm speechless.  Hindi ko expected na magkikita kami ulit ng stranger na ito. Well, hindi na pala siya stranger ngayon. “By the way, I'm Yvette, she is Mairi and she’s Lainerry,” nilubos ni Yvette dahil alam niyang wala akong ganang makipagkilala. Nakipag-shake hands sila sa akin kaya tinanggap ko na.

“Finally. l got your name. Lainerry. I’m Shauniro Rimoto,” It's Shaun and he held my hands so tight. Really? Siya talaga ang gustong malaman ang pangalan ko?

“And if I'm not mistaken. Nagkita na tayo diba?” Tagal niyang bitiwan ang kamay ko, umaasa siyang magsasalita ako pero wala akong gustong sabihin. At nakita ko na tumaas ang kilay ni Yvette. Wala namang imik si Matthias.

“My hand,” I muttered.

“Sorry.. It'd be such a cliche to say that were destined for each other,” Shaun whispered pero alam kung pinaparinggan niya lang ang isang kasama niya dahil nililingon ito.

“Bilis mo naman pare. Segundo lang moves ka na agad,” panunukso ni Kairos.

“Sorry it's not me who talk recklessly. It’s him,” At itinuro niya pa si Matthias na mukhang naaliw rin kay Shaun. Hindi naman maipinta ang mukha nila Mairi at Yvette dahil walang alam sa nangyayari.

“Funny niyo. But I don’t get it. So, you like my friend?” Yvette talking to Shaun at ipinilig naman nito agad ang ulo.

“So you are? You like Lainerry?” ibinaling kay Matthias ang tanong. Very straightforward naman ng isang ito. Naalala ko tuloy sa kanya si Najella. Walang preno kung magsalita.

“Almost.” I heard him whispered na ikinalaglag ng halter dress ko.

*Great! I love it. Then, it means tonight drinks is yours?” pagbibiro ni Yvette pero mukhang totoo. Disappoint lang siya dahil sa akin ang atensiyon ni Matthias; siya pa na man ang pinakaguwapo sa tatlo, pero ayos lang iyon dahil madami naman siyang manliligaw. Kakaupo niya nga lang galing sa gitna ng sayawan. Halos magkasunod lang sila ni Mairi dumating. Habang ako bantay lang sa mesa.

“Sure! It's on me,” Matthias assured.

“Thanks pare! You're the best!” masaya namang sabi ni Shaun.

“Hindi kayo kasali. Sa kanila lang ang free,” giit ni Matthias, itinulak pa ang dalawa.

“Shall we dance ladies?” Si Kairos, inilahad ang dalawang kamay kila Mairi at Yvette. Natawa naman ang dalawa pero sumama pa rin. “Hoy Shaun! Sumunod ka dito!” tawag ni Kairos sa kaibigan dahil mukhang magpapaiwan. I know what their up to, dahil hindi naman ako masiyadong outdated sa mga ganitong galawan.

“Lakas mo talaga Kairos! Sige enjoy your night!” papuri naman ni Matthias na nakipag-apir pa sa papaalis na si Shaun.

“Kumusta? Lainerry right?” Nauubo siya habang sinusubukan na makipag-usap sa akin habang paupo sa tabi ko.

“Just call me Lance,” I suggested dahil iyon naman talaga ang nickname ko.

“Lance sounds like a boy. Yeaah, kilala mo si Lancelot from Greek mythology? Hmmn Maybe.. Laine, I like it,” he suggested. Okay. May alam talaga siya ng mga ganyan at parang nahirapan naman siya mag-isip ng itatawag sa akin.

*K. Whatever. Call me whatever you prefer,” giit ko na lang sa kanya para hindi na humaba ang usapan.

“Talaga? So it is okay, if I call you mine?”

“What? No!” nagulat ako sa sinabi niya kaya mabilis kong tanggi. May mga linyahan talaga siyang hindi man lang iniisip, but he hit my lower lip and I bite it. He's trying to trick me.

“Okay. Then give me your digits. I call you later.” He’s funny. I know he was trying to break the awkwardness between us dahil nakakailang na kami lang dalawa sa table. Gusto ko sana mairita sa sinabi niya pero it sounds like music to my ear. Mine. Kaya napa-smile na lang ako at nakita kong tinitingnan niya ang reaction ko. 'Magaling. Magaling siya mambola'. My mind giggling at kinikilig naman ako ng slight lang. Pero mas gusto ko ang nunal sa may labi niya.

“Can I have your number? Baka kase mawala ako para alam mo kung saan ako tatawagan?” he suggested. Iniba niya ang paghingi ng digits ko.

“Ako talaga ang tatawag? E’ ikaw ang humihingi.”

“Kung makakalusot lang naman,” nahihiyang sambit niya. He is something, kanina pa nga siya nakulusot sa puso ko! 'Naku Lainerry umayos ka. Baka niluluko ka lang ng kaharap mo'. Saway ng utak ko. ‘Oh my God. I am entertaining a guy right now?’

“I know how pretty I must look right now,” Napakurap ako ng marinig ko ang mga katagang iyon. Mayabang din siya ano. Pinupuri ang sarili. Aba, parang hindi ko trip minsan ang lumalabas sa bibig niya. Baka over confident na siya sa sarili dahil guwapo.

“What did you say?” naiirita kong tanong.

“Kase kalahating oras ka na nakatitig sa akin,” mahinang sambit niya pero mukhang totoo naman. So. Ako pala ang may kasalanan kung bakit niya naisipang sabihin iyon. Hala? Ganoon ba siya kaguwapo kaya hindi ko maalis ang mga titig ko sa kanya? Kainis. Actually he is not too handsome like Daniel Padilla but the shape of Matthias face is similar to DJ and his smile makes my heart melt plus the mole near his lips. I feel hankering to touch it.

“Sorry. Pasensya na,” nahihiyang sabi ko. Kakaiba ang epekto niya sa akin dahil hindi ko namamalayan na nakakatulog na pala ang utak ko. Naalala ko ang sinabi ng kaibigan niyang makata. ‘You meet a complete stranger and feel like you’ve meet your soulmate’. Is he my soulmate? Why my world stop when I stared his face. I lost my self and senses.