"Aba Magdayo, ayos ang mga gawa mo a. Alam mo magiging mabenta tong mga panyo na ginagawa mo. Akalain mo ba naman na makakabot ang gawa mo dito." Nginitian ko lang ang officer na bumati sa akin habang sinisipat sipat niya ang mga gawa ko. Seems to be proud a bit, what is the sense of being a fashion designer if I can't make a proper sheet of handkerchief.

"Bakit, hindi mo turuan ang mga tao dito na manahi, o baka pwede pa natin iexpand at makagawa ng mga damit ganun." I smiled, seems to be a good idea.

"Willing po ako."

"Ayos! Sige sasabihin ko sa Hepe, magandang idea ito." Aniya at naglakad papunta sa mga ibang mananahi. Sinita niya ang mananahi sa harap ko at inihagis pa ang isang panyo na gawa nito. That girl slowly took that handkerchief, she seems to be disappointed dahil patuloy pa rin nakayuko ang kanyang ulo. Nang makaalis na ang pulis, tumayo ako at lumapit sa kaniya.

I saw some tears in her face, masyado niyang nadamdam ang nangyari. She keep staring at her handkerchief seems to find out what is wrong with her work. Parang hindi niya tanggap ang criticism sa kanya. ako, kahit sa malayo, kita ko na ang mali sa gawa niya, hindi maayos ang kanyang pagkakatahi.

Sa gulat, nanlaki ang mga mata niya nang kuhanin ko ang panyo sa kanya. She stared me like a culprit who stole something from her.

Well seems to, pero hindi I stared a her work para mas makita ko ang gawa niya. Maraming nakausli na sinulid sa kanyang burda at hindi pantay ang kanyang tahi sa gilid ng panyo.

"Dapat maayos ang tahi sa gilid, that will be your foundation para maging matibay siya." Tumango-tango lang siya. She seems to be amazed.

"Alam mo pareho lang tayo ng selda." Tinignan ko siya nang mabuti. Oo nga pamilyar ang kanyang mukha, Kung hindi ko nagkakamali nasa tapat lang siya ng hinihigaan ko. Maya-maya ay inilahad niya ang kamay niya sa akin.

"Ako nga pala si Kristina, Tina na lang itawag mo sa akin."

"Tina." Kinuha ko ang kamay niya, maybe a sign of accepting another friends dito sa loob, sabagay maganda na rin na may nakakausap ako dito sa loob. "I'm Eris."

"I know right!" Aniya at ngiting-ngiti pa.

"Aba, napakaswerte ko, akalain ko ba naman na isang tulad mo ang magtuturo sa akin. Alam mo ba pangarap na sobrang pangarap ko na maging katulad mo." Biglang lumungkot ang kanyang mukha at napatingin sa baba. "Kaso nga lang nagipit ako, nagtulak ang droga kaya ito, nandito ako." She smiled bitterly.

"Ikaw Eris, paano ka napunta dito."

I did not answer, how will I say it. How can I explain. I can't just tell na "Hey, I am a mistress and I've been sued adultery here." Napabuga ako ng hangin.

"I just had an affair with someone." I shrugged.

"Paano? Imposible naman na wala kang paano ka naging manliligaw how come." Nagtataka niyang sabi, with her tone, I know she is starting to judge me. I can't blame her.

"Long story. Minsan kasi talagang magagawa mo ang lahat para sa taong mahal mo." Tumatango-tango lang siya, pero tila hindi pa siya ganoon kakumbinsido sa sinasabi ko.

"Hmm, tama nga ang sabi nila nakakabulag na ang pag-ibig. Kasi tignan mo kapag may mahal tayo halos hindi narin ramdam kung nasa tama tayo o hindi, kasi nagmamahal tayo. Alam mo hindi rin naman kita masisi, pakiramdam ko hindi ka naman tulad ng mga kabit diyan na naririnig ko. " Ngumiti siya sa akin, parang naiintindihan na niya ang sitwasyon ko. "Hindi kita mahuhusgahan."

"Salamat."

"Naku wala yun. Basta friends na tayo." Tuwang-tuwa niyang sabi.

Tumango ako. "Sure." Sabi ko, maya maya ay hinila. It is my first time na makakain sa lamesa at may kasama na kumain. I miss this time na may nakakasabay ka na kumain at may nakakakwentuhan ka ng bagay-bagay. In her young age it ang galing na niya sa buhay, kahit na maaga siya napasok sa loob, she is still be positive. In her innocent face hindi mo talaga siya mapagkakamalan na mapapasok sa lugar na ito.

"May itatanong ako sa'yo, kilala mo si Aling Melba." Napakunot ang kanya noo, napapaisip sa tinanong ko.

"Si Madam Melba ba. Kilala ng lahat yun, kanang kamay ng Mayora e. Alam mo napakatahimik lang niyan parang wala yan pakialam sa mundo kaya nga nagulat ako nang lumapit siya sayo. Malimit kasi kapag may pinagtritripan yang mga tropa ni Cora hindi naman niya pinapansin. Ewan ko ba sayo." Napaisip siya uli. "Ganda mo rin kasi e, tapos bigtime ka pa."

"Halika." Pagsenyas niya sa akin na lumapit sa kanya.

"Sabi-sabi nila e, parang nahiwalay siya sa anak niya nung nagnakaw siya. Balita e wala daw nakakaalam kung nasaan napunta ang anak niya."

Tumango-tango ako, kaya pala parang ang lungkot lungkot niya. She seems to be so lifeless. Ngayon mas naintindihan ko na siya. Halos parehas kaming dalawa, pareho kaming nawalan ng anak, pero mas maswerte siya dahil nakita niyang buhay ito.

.......................................

Kanina ko pa siya hinahanap. Wala naman siya sa sinasabi ni Tina na pinagtatambayan niya. Napatingin ako sa panyo na ginawa ko. It is color beige at nagburda ako ng mga ilang mga curve at the right edge nagburda ako ng pangalang Melba. Kanina habang gumagawa kami ng mga basahan nakakita ako ng maganda tela, nanghihinayang naman ako kapa

After I finished this one, sobrang saya ko. Though it is just simple compare to my works. This overwhelming feeling seems like the first time I sew clothes for my barbie doll when I was I child. Naalala ko noon kahit na nagkandasugat sugat ang kamay ko sa paggawa, kahit pangit ang tahi at hindi proportion ang mga cuts. Gandang ganda ako noon at pakiramdam ko ako na ang pinakamagaling na magtahi ng damit. Napangiti ako habang nakatingin sa damit.

Is she already special to me. I just shrugged. Siguro kaya ko ito nararamdaman dahil pareho lang kaming dalawa. Ngayon gusto ko siyang damayan. Hindi. Mas gusto ko siyang makilala, gusto ko siyang maging kaibigan. Gusto ko na maramdaman na hindi siya nag-iisa.

Kanina pa ko hindi mapakali. Gustong-gusto ko siyang makita. A simple greeting will do, kahit yun lang sobrang saya ko na. Siyempre dapat maiabot ko itong panyo na ito.

Nakita ko sila Cora na patingin-tingin. I just smied them back seeing their angst in their faces. I know hindi naman na nila ako mahahawakan.

Hanggang sa makita ko si Aling Melba sa tumutulong na maglinis sa gulayan. Dali dali akong lumapit sa kanya.

"Aling Melba." Tumingala siya.

"Anong ginagawa mo dito?" Masungit niyang sabi.

"Gusto ko lang iaabot sa inyo ito." Sabi ko at inabot ko ang panyo sa kanya.

Napakunot lang ang noo niya at takang-takang sa ginawa ko. Ano naman ang nakakapagtaka, hindi ba obvious na way ko ito ng pasasalamat sa kanya. Tinititigan lang niya iyon at parang wala siyang balak na kunin ito sa akin.

"I just wan't to say thanks." Sabay abot ko muli sa kanya ng panyo.

"Ginawa mo na kahapon diba?" Aniya sabay talikod sa akin at hindi man lang niya kinuha ang panyo sa akin. Sumunod ako sa kanya.

"No I am not contented by that. Aling Melba gusto ko na maging kaibigan ko." Umiling lang siya ayaw niya ba sa akin?

"Gusto mong maging kaibigan ang isang katulad ko? Criminal?"

Umiling ako tanda ng hindi ko pag-sangayon sa kanya. "Aling Melba, tinulungan mo ko kahapon, alam kong mabait ka." Hindi na niya ako pinansin at pinatuloy ang paglilinis.

"Tulungan ko na po kayo." Sabi ko habang nagpupulot ang mga ibang dahon.

"Kaya ko na ito."

"Hindi po, gusto ko lang makabawi sa inyo." Sabi ko sabay tapon sa basurahan ang mga dahon.

Napangiti lang siya.

"Huwag kang mag-alala hindi ka na hahawakan ng mga iyon."

"Pero gusto ko pa rin tumulong, tapos naman na ko manahi." Tumango-tango lang siya.

"Sige para hindi mo na ko kulitin, kukunin ko na ang panyo sa'yo. " Aniya at ngumiti, para akong nabuhayan na nakita ko ang ngiti niya. Ang saya ko dahil ramdam ko na napasaya ko siya sa simpleng bagay na iyon.

Natapos na rin kaming maglinis, nagulat na lang ako na wala si Aling Melba sa tabi ko. Nakakadismaya nga lang dahil hindi man lang siya nagpaalam sa akin. Hay nako, para saan pa? You are not even her acquaintance.

Umupo ako sa bench habang tinatanaw ang munting garden sa loob. Biglang pumasok ang mga nangyari sa akin sa labas. Hindi ko na alam ang gagawin. Everything is going downhill. Kagagawan ko lahat nang ito, ako at ako rin ang sisira ang lahat. Do I deserve this.

Indeed, I deserve this this thing to happen.

Sabagay, kahit nandito ako sa loob may mga nakikilala na ko, si Aling Melba at saka si Tina.

"Malalim ata ang iniisip mo iha." Agad akong bumalik sa huwisya.

"Aling Melba kayo pala." Humarap siya sa akin bitbit ang sprinkler. Kaya naman pala siya umalis.

Napangiti lang si Aling Melba at inabot sa akin ang isang sprinkler.

"Balita ko Adultery ang kaso sayo. May pinag-aralan ka, paano ka napasok sa ganyang sitwasyon." Mapait akong napangiti.

"Hindi ko rin alam Aling Melba, at hindi ko alam kung paano ako napasok dito sa loob."

Wala sa loob kong naikwento ang buhay ko noon sa New York, hanggang sa nakilala ko si Nikko at ang mga nangyari bago ako pumasok sa loob. Tahimik lang siyang nakikinig sa akin, I can't see her judgement. Ang gaan lang sa loob, masaya din pala na maglabas ng loob sa mga taong hindi mo ganoon kakilala, they won't judge you or they just give their authentic opinion. Pero ang pakiramdam ko ay para lang akong isang teenager ang nagkukwento ng kung ano ano sa nanay niya.

"Hindi ko alam kung matatapos pa ito." Isang ngiti lang ang sinalubong niya sa akin na matapos ko ang kwento.

"Alam mo, napakaswerte mo pa rin kasi kahit ganyan ang sitwasyon mo may mga taong nakasuporta sayo. Alam mo, Ako hindi ko alam kung babalikan pa ako ng pamilya ko, yung nawawala kong anak, hindi ko alam kung kilala pa ka nun, o baka naman kinamumuhian na ako." Inilabas niya ang bigay ko sa kanya at pinunasan ang kanyang pawis.

"Tantya ko mga kasing edad mo yung anak ko. Alam mo ba parang ikaw rin yun gustong-gusto niyang gumawa ng mga damit damit. Alam mo ba yung bata pa siya. Napangiti ako, halos parehas lang kami ng hilig ng anak niya. Kung nagkataon baka siya ang Nanay ko, pero malabo kilala ko ang nanay ko na umiwan sa akin.

"Nasaan na siya ngayon?"

"Hindi ko alam, at kung makita niya ako malamang hindi na niya ako kilala pa." Napayuko na lang siya at tinuloy ang pagdidilig.

"Huwag kayong mag-alala aling Melba, kung makalabas man ako dito dadalawin ko kayo." Hinawakan ko ang kamay niya. "Ituring niyo akong parang anak din." Her face seems to be brigthen, ang ganda ng ngiti niya.

"Iha, lalabas ka pa dito at ayoko na bumalik ka pa sa lugar na ito."

"Magdayo may bisita ka." Pareho kaming napatingin sa pulis.

Nagpaalam ako kay Aling Melba na patuloy pa rin sa pagdidilig.

....................................................

Agad akong sinalubong si Taylor at niyakap nang mahigpit. She is still worried about me, pero kinuwento ko na lang sa kanya si Tina at Aling Melba para hindi na siya masyadong mag-alala.

Michael keeps looking at the ceiling, holding his hands very tight. He seems very tense, lalo kapag may butil butil na ng pawis na nangagaling sa noo niya.

That is nice to here Eris. By the way we are still finding for the culprit."

"May sasabihin ako sa inyo." Pareho kaming napatingin kay Michael.

"Lauren caused all of this, he used me." Natigilan ako sa sinabi niya. HIndi ko alam, parang hindi totoo na sinabi niya iyon. Taylor just chuckled, ayaw niya ring maniwala.

"I swear I'll make it up to you. Eris do you remember about my warnings." Yeah, I clearly remember it, dalawang beses na alam niyang may banta sa akin. Pero hindi, paano niya magagawa ito sa akin.

"Alam kong magagalit kayo."

"Yes I am Michael, how are you able to do that to us." Matigas na sabi ni Taylor.

"She threatened me, you and my family, They abducted me that night, all guns were pointed at you. Wala akong choice that time." Napabuga siya ng hangin just to release his tensions. "Sige sabihin niyo na duwag ko. I have no choice I don't want you to get hurt.

"What an alibi. Whatever your explanation is you betray us." Taylor just rolled her eyes, expressing her disgust to Michael.

"Listen to me Taylor, Eris. Tell me whatever you want, Kaya ito handa ko nang sabihin ang lahat because I want to take risks at ayoko na makipagrelasyon ako sa'yo Taylor na may tinatago ako sa inyo."

Umiling lang sa Taylor. Her expression shows madness towards him at parang pinipigilan na niya na tumulo ang kanyang luha.

"You know that I don't sleep thinking of who the culprit is. That one is already beside me. You make us dumb."

"Rina." Bigla niyang sabi, pareho kaming napatingin sa kanya.

"That can't be."

"I know, after I cut all my connections to Lauren. She make Rina as her eyes to Amaya. Hindi ko Alam but one time she is in the basement talking to her on the phone."

"No way, Rina is almost our friend."Sabat ni Taylor. "In this situation I can trust Rina rather than you."

"We can't just accuse Rina, maybe"Sabi ko.

"Walanghiya ka Michael. How can you be so calm knowing alam mo ang lahat."

"Sorry Eris, Taylor, I don't have guts to tell you this.

Tinitigan niya si Taylor at akmang hahawakan ang kamay nito.

"Putangina."

"Because you are Putangina Michael leave!"

"Taylor, Eris."

Taylor just grinned. "Be prepared later." Napabunga ng hangin si Taylor "Leave before I do worst at makasama ko si Eris dito."

Tumango lang si Michael, sign of his giving up. Pero alam kong pinapalipas niya muna ang lahat. Bakit ba ganito. We have problems to face, sumabay pa siya. Humarap ako kay Taylor, her face has become calm. Tila nawala ang galit sa expression niya.

How come she manage to be like that. Kung ako yun baka magwalkout na rin ako.

"Anyways, I almost forgot we have a surprise for you."

"Look" Then she pointed out Mitch who nanchalantly standing on the post. Ang saya ko na makita siya, being reunited with your friends is so overwhelming. Parang nalimutan ko ang nangyari kanina.

Saka na nga ang problema, magandang unahin ko ang mga positive na bago. Binati ko ng ngiti si Mitch.

"We want to help you in this case Eris why don't you call us at kung sino pang abogado ang nilapitan mo." She rolled her eyes with digust. "Pulpol pa. alam mo namang may mga tropa ka na Abogado, besides we have Annika also."

"Huwag na idamay si Annika."

"Ok ok, look I'll be the best one for you." She held up my hand. " we can bail for this para makalabas ka diyan."

"Mitch, you don't need to do that." MItch chuckled, seems I said to her the most dumbest thing. Well sort of.

"No, lalaban tayo Eris. Hindi namin hahayaan na magkaganito ka. We will make way ok."

"Eris this is not you, palaban ka, hindi ka martyr. I remember what you did before" Sinamaan ko siya ng tingin. Don't she dare tell it to Taylor.

Parehong natawa sila Taylor at Mitch, seems they understand their own language. "OMG E, I don't expect that."

"Shut up Taylor! Baka maextend ako dito sa loob kapag hinila ko mga dila niyo."

"Fine, Eris we know seems to be back a bit." Nag-apir pa silang dalawa na parang nanalo sila sa pustahan.

Marahil tama nga sila. I don't deserve this place. Hindi ko na muli hahayaan na matalo ako ni Lauren. Tama na ang isa, hindi ko na hahayan na maulit. Marami nang nawala sa akin. I swear I will gain it back.

"Ok, we'll fight."

......

LAST NINE CHAPTERS