It's been 3 days na nandito ako sa loob. Nakahiga akong nakatingin sa kisame. This is the longest three days of my life and never thought I spent part of my life here.  Kung gaano pa ako magtatagal sa lugar na to. Walang kasiguraduhan.

Tama nga sila, mahirap nga sa loob. Lungkot at pagiging mag-isa.

Simulan ko na bang pagsisihan ang ginawa ko? Hindi ko alam. Alam ko sa sarili ko na hindi ko deserve ang lahat nang nangyayari sa akin ngayon. Yet, here it is, I am making my life more miserable.

Kahit mahirap sa loob, maswerte pa rin ako. Kahit paano na may higaan ako, kahit karton ang sapin and this bag as a pillow. . My cell is not that crowded compare sa iba. Kakatapos Lang Ng daily routines namin sa loob, naglilinis Ng grounds at magluto Ng pagkain. Maya-maya makakain na rin kami.

Nagring Ang bell sa preso. Agad na nagsitayuan ang mga iba kong kasama. Oras na ng pagkain namin. Sumunod na rin ako sa mga kasama ko dito.

Kinuha ko yung pagkain ko.

Napatingin ako sa paligid, Wala man lang maupuan. Pinakiramdaman ko ang mga tao na mga nakakakain sa lamesa, baka sakali na pauwiin ako. I failed, parang wala lang silang pakialam at sa pagkain lang nakatoon ang atensyon nila. 

I don't want to deal with any person here, sa totoo Lang natatakot ako. I don't know how can I start to have a conversation to these people, para akong pipi o kaya minsan, para akong baliw na kausap ang sarili ko. Naiisip ko Yung mga tao sa preso na typical na pinapalabas sa tv. Simula nang mapasok ako sa loob purong mga tao na nagmumura, nagsasakitan.

Naisipan kong maupo at kunin libro na ipinabaon sa akin ni Michael. Pumunit ako ng maliit na karton sa sapin ko para pamaypay.  The fans here were not enough to ventilate this place. Pero aangal pa ba ako. I wish I have my sketchpad here kaso bawal ang pencil sa loob. I sigh, Ang hirap sa loob, Ang hirap hirap. Ako lang Ang mag-isa, it is only myself na pupwede ko na masandalan.

Kailangan kong alagaan Ang sarili ko nang mabuti. Dapat akong maging matatag para sa sarili ko at sa mga taong nag-aabang sa akin sa labas. Kahit sobrang hirap ng sitwasyon sa loob.

Magtitiis ako.

"Aba! Totoo nga nandito nga Yung Nasa balita." Napatingin ako sa babae, medyo malaki ang pangangatawan at maigisi Ang buhok. Tantiya ko nasa mid 40's na ang babae. Matagal ko nang siya namamataan na nakitingin sa kanya. Hindi ko alam ang pakay niya at hindi ko na rin gusto na pansinin pa. Again, I don't want to mess with the people here. Ayoko nang gawing mas miserable pa ang lahat. Tinalikuran ko ang grupo niya pero agad naman niya ako hinila sa braso.

Tinapatan ko ang kanyang mga matatalim na titig. 

"Lumayo kayo sa akin."

"Aba, matapang pala to." Tumawa pa ang iba pa niyang mga kasama. Mga nakakalokong tawa Manilis akong tumayo. I don't to play games with this bitches, hindi ako interesado.

"Teka, dito ka muna." Aniya, inilayo ko braso ko mula sa kanyang pagkakahawak. "Hayaan mo akong magpakilala sayo, Ako nga pala si Alba, at ito naman si Cora at Tina." Inilahad niya ang kamay niya sa akin. I did not respond, plastik akong ngumiti.

"Ah  pala yung kabit na CEO no. Saan yun?"

"Amaya kosa, yung mga gumagawa ng damit."

Namilog ang mga mata ni Alba na parang batang dinala sa mga theme parks. "Wow! Pwede pala tayong magpagawa ng damit dito." Umakbay siya sa akin. "Alam mo kasi nananawa na kami sa suot namin na ito e, pwede mo ba kaming gawan.

I look at them. Ano bang pakialam nila sa buhay ko. O sadyang wala na silang magawa sa oras na ito at ako na lang ang nakikita nilang mapagdiskitahan. 

"Fine basta tigilan niyo ako." Mabilis akong tumalikod pero humarang si Cora sa akin na nakangisi. Napakunot ako ng noo sa mga lagkit ng tingin na binibigay niya sa akin hanggang sa napatingin siya sa bandang dibdib ko. I feel the awkwardness, kung hindi ako nagkakamali, iba na ang nasa isip ng babaeng ito. Tibo o ano? 

"Ang kinis o? Ang ganda ganda mo pala sa personal miss. Hmm sarap ihain kay boss."

Napadaing ako nang hawakan ako ni Alba nang mahigpit sa braso. "Naku tiba-tiba yun sayo."

"Layuan mo ko." Pagpiglas ako agad akong nakalayo pero nahila nang isang kasama Ang paa ko kaya napatumba ulit ako sa sahig. Dahandahan akong umatras habang hawak-hawak ko ang tumamang tuhod ko sa sahig.

"Talagang nagmamatapang ka ha." Naramdaman ko ang pag-agos Ng dugo sa bibig ko, dahil sa pagsampal niya nang malakas. Lumapit pa siya lalo at sinabunutan ang buhok ko para mas mapatingin sa kanya.

"Alam mo kung susunod ka sa gusto namin, walang mangyayari sayo na masama. Hindi ko naman na gustong sirain yang maganda mong mukha." Aniya habang mariin niyang hinahaplos ang aking pisngi.

"Nako, bawas ganda points ka na kay Mayora niyan." Napaisip siya. "Pero pwede na maganda ka pa rin naman e." Sabay tawa niya ng malakas.

Natigilan sila nang may narinig silang matinis na tunog. Pare-pareho kaming napatingin sa pinagagalingan nito. Matangkad siyang babae na nakapusod ang buhok. Kumpara sa tatlong babae na nasa harapan ko, malinis siyang tignan at mas naging matapang ang kanyang mukha sa mga matatalim niyang tingin na tila ayaw niya ang nangyayari sa pagitan naming apat.  Kumpirmado rin na  siya ito dahil sa  hawak na baston na sa tingin ko yun ang pinangkalampag niya ng rehas.

Those dominating eyes seems not scary at all. When she arrived here, I felt relieve, protection. Her face, everything seems familiar to me.  Ewan ko basta pakiramdam ko matagal na kaming nagkita.

"Ano yan ha. Umayos-ayos kayo."

Napakamot ng noo si Cora. "Mel naman, alam mo namang nagpapahanap  si Mayora ng mga bagong alagad."

Tinapatan niya si Cora at mahigpit na hinawakan ang kanyang baston. May halong gigil niya itong hawak na parang kahit anong oras ay pwede niyang ihampas ito sa kahit na sino sa kanilang tatlo.

"Huwag mo kong tawaging Mel, barkada ba kita?"

"Kasi naghahanap ng mga bagong alagad si Mayora, alam mo namang nakalabas na si Monica." 

Tinaasan siya ng kilay nito. Mula sa matapang na mukha ni Cora kanina na parang umamo ito.

"Tara na nga mga kosa."

Nang makalabas na sila Cora lumapit sa akin at tinignan ang tuhod ko na nagkaroon ng pasa.

"Sana maging maayos ka, huwag kang mag-alala hindi ka na muling hahawakan ng mga iyon."

Tumango ako. "Salamat."

"Ako ang isa sa mga kanang kamay ng mayora Ng selda na to."

"Mayora?"

"Alam mo Naman sa bawat selda may mga lider dito, mayora yun. Sisiguraduhin ko ulit sa'yo na hindi ka na   mahahawakan Ng mga iyon."

"Maraming salamat ulit."

"Nasaan ang gamit mo." Itinuro ko ang aking bag. Lumapit siya doon at kumuha ng damit. Parang slomo ang lahat. Oo ang simple lang ng ginagawa niya pero pakiramdam ko parang inaalagaan niya ako sa loob lang ng saglit na minuto.

"Yan, magbihis ka na agad, masama ang may nagkakasakit dito sa loob." Natauhan ako nang ipatong niya ang damit ko sa bandang hita ko. Napatingin ako sa kanya, her eyes seems to be cold. Oo ginagawa niya ang mga bagay na iyon pero tila wala lang sa kanya iyon. 

For me, seems a big thing for me. It seems para ko siyang nanay.

"Maraming salamat po ha." Ngumiti Lang siya sa akin.

"Pwede po bang malaman ang pangalan niyo. Wala kasi akon--"

"Melba."

"Aling Melba." 

Tumango lang siya at saka niya ako tinalikuran. Nakatingin pa rin ako sa kanya habang naglalakad siya palayo. This feeling is weird, why I suddenly felt longing and comfort to someone I just met. Ang masaklap pa, una ko pa siyang nakita ko dito sa loob. Kinuha ko ang inilapag niyang damit at nagpunta ako ng CR para makapagpalit ng gamit.

Pagkatapos kong magpalit may pulis nang nakaabang sa aking selda.

"Magdayo, may dalaw ka." Aniya at hinawakan niya ako sa braso at inalalayan para pumunta sa visiting area. 

Dahan dahan akong lumapit sa puwesto nila Taylor at pilit kong tinatakpan ang mga isa kong braso na may pasa. Ayokong mag-alala sila kapag nakita nila ito.

"Eris." Agad akong niyakap ni Taylor.

"How are you E." Her worries eyes makes me become hopeless. Kada makikita ko ang mga tingin na iyon mas lalo akong nalulungkot, kasi hindi ko alam paano ako makakalabas dito at patuloy lamang ako na magiging pabigat sa kanilang dalawa ni Michael.

"Ayos Lang."

"Fine." Natigilan siya nang mapatingin sa kanan kong braso, mabilis ko itong tinakpan. "Look what happened there?" Aniya at itinuro niya ang pasa ko sa braso. She becomes more worried and held my arms like it is a fragile stuff. Inalalayan niya ako maupo sa bench.

"Eris, I can't stand another day. Thinking that you are still staying there. We will talk to Mitch and we will raise for you to bail."

Maya-maya ay dumating si Michael na parang mainit ang ulo.

"We have a problem" Napatingin siya kay Taylor. Based on their looks, parang may mali.

"Do you already say it to Eris?" Tinignan niya lang ng masama si Michael. Those stares seems like giving Michael na sign na mali ang kanyang ginawa. Their actions, tila ba ayaw nila akong madamay sa kung ano mang problema ang mayroon ang Amaya ngayon. 

"I guess she does not have to know it. We can settle that issue. It is important for you to take care of yourself, kami na ang bahala sa lahat." Nainis ako sa sinabi niya na iyon, Amaya is mine! Course kasama na ako kahit nandito ako sa loob. They consider me as helpless kasi nandito ako sa loob.

I am not!

"I need to know Taylor."

 Napabuga na Lang Ng hangin si Taylor na parang doon Lang siya magkaroon ng lakas Ng loob na sabihin niya sa akin ang lahat.

"We have a problem Eris, someone stole our designs. I see another companies using it." 

Hinang-hina akong napaupo sa upuan. Those problems occurs little by little. Like a bombs exploding to me one-by one. 

"Find out who's that traitor is."

..........
LAST TEN CHAPTERS