I slightly squinted my eyes at streched out the bed. I can feel the sun rays flashing to to my eyes. Tinalukbong ko ang sarili sa kumot at pinikit muli ang mga mata. I am still not in the mood to wake up. I still feeling lazy, para pa rin akong pagod na pagod.

Pero para akong nabuhusan ng tubig sa narinig ko.

Beach waves...

Agad akong bumangon at tinignan ang buong kwarto. Everything is made up of wood, It resembles much of my friend's cabin na pinuntahan namin ni Nikko noon. But this one is better, it seems that the furnitures are antiques, making this place a bit classic. Naglakad pa ako ng kaunti, hanggang sa natapat ako sa isang salamin. Kahit papaano ay nakahinga na rin ako ng maluwag, I still wore the same clothes yesterday, means no one touches me.

Napatingin ako sa may bintana.
As I open the curtain of the glass window, a scenery of white beach approached my eyes. This is a paradise! The water seems to be clear, parang gusto kong sumugod doon at magtampisaw, and the waves they are calming to my ears. I car

Where am I?

Nilibot ko muli ang kwarto para hanapin ang mga gamit ko. wala! Kahit cellphone at yung wallet ko wala. Napailing ako. Paano ako nito.

Biglang nagflashback sa akin ang nangyari kagabi. I am with Nikko, at bigla na lang ako nawaln ng malay. Malamang siya lang ang magdadala sa akin dito, siya lang naman ang huli kong kasama kagabi

The thought of having this place as a paradise can change into hell. Paano kung ikukulong lang ako dito. Hindi pupwede!

Mabilis akong tumayo ay pumunta sa pinto. Hindi ko alam kung hahawakan ko ba ang pinto, para akong natatakot. Paano kung makukulong talaga ako dito? Napabuga ako ng hangin para mapakalma ko ang sarili. Kakayanin ko ito.

Dahan dahan kong hinawakan ng sendura ng pinto, kinakabahan ako. Ayokong isipin na makukulong ako dito sa lugar na ito. Hindi ako pupwedeng magtagal dito. Malamang sa malamang hinahanap na ko nila Taylor at Micha. Kailangan ako ng Amaya.

Para kong nabunutan ng tinik sa lalamunan nang nabuksan ko ang pinto. Mabuti, dahil ayokong makulong dito. Kailangan kong makatakas. I need to find atleast a phone, para makahingi ng tulong.

..........

I almost wanted to shout all over because of frustration. Halos malibot ko na ang buong bahay, pero ni isang phone wala man lang ako makita. Wala rin namang dito, at pakiramdam ko kahit sa buong isla na ito walang tao. Ano bang balak ni Nikko sa akin. Bakit pa niya ako ginaganito? Hindi ba niya maisip na maraming umaasa sa akin sa Manila.

Ang bukod tangi kong nakita ay yung mga boxes ng pagkain sa kitchen na sa tantya ko ang magtatagal ito ng mga ilang araw.

No! Hindi pwede. I need to leave this place! Hindi ako pwedeng magtagal dito. Dali dali akong lumalabas para hanapin si Nikko. Alam kong siya ang kasama ko dito sa Isla. I will find him kahit saan sulok pa siya dito.

Mabuti at hindi rin nakasara ang pinto palabas, napakatanga talaga ni Nikko. Masyado siyang kampante na hindi ako makakaalis dito.

I can see the more closer view of white sand beach. Lumakad ako doon hanggang sa may pampang. There must be a boat in this place..

Habang naglalakad, mas humahanga ako sa ganda ng baybay.

Can I just relax in this place...

Napailing ako. Hindi. Kailangan kong umalis. I have more important stuffs to do. I need to leave this place.

"Gising ka na pala."

Agad akong lumingon sa kanya. "Nasaan na tayo? Iaalis mo ko dito ngayon din!" I command him. Yes, dahil hindi ko kaya na magstay sa lugar na ito na kasama siya.

He just grinned. I am annoyed with my situation, that grin, makes it more annoying. I rolled my eyes to avoid his penetrating gaze.

"Eris."

"Kung ayaw mo, edi huwag mo. Ako na lang aalis mag-isa." Saad ko at lumakad na palayo sa kanya. Kapag ako nakakita ng bangka dito, I will leave this place fast, without him!

"Kahit ikutin mo pa ang isla, wala kang makikita kahit isang bangka dito."

Whatever! He is just lying. Just continue walking Eris, pinipigilan ka lang niya. Ganyan naman ang linyahan sa mga ilang love story sa pelikula, kapag nasa island, sasabihing walang masasakyan. Fpr what? To let the girl stay? Sorry, but that won't work to me.

Impossible naman na walang masakyan dito, He just hid them somewhere. I swear! Mahahanap ko ang mga iyon.

Hindi ko siya hinaharap. Kung plano niya na inisin ako, pwes wala ako sa mood na patulan siya. I am very determined to leave you in this place!

Hanggang sa mapaupo na ako sa pagod. Tumanaw ako sa pinaggalingan ko. I guess I had already reached far at wala pa rin akong makita kahit isa man lang bangka.

I brushed my hair due to frustration, bakit kasi kailangan mangyari ito? Anong purpose? I am doing the right thing and yet I am here in this place.

Sinamantala ka muna ang pagkakaupo para makapagpahinga kahit papaano. I think it is been an hour walking here at talagang nakakapagod. Ipagpapatuloy ko na lang ang paghahanap ng masasakyang bangka. Please, kahit maliit lang na balsa ok na ko.

"I told you before, You will not find anything here, come on." Napatayo ako bigla nang nagsalita siya sa likuran ko. So he is following me in these times at hindi ko man lang napansin. Such an idiot Eris.

"There is!" Madiin kong sabi.

Tinalikuran ko siya at naglakad muli palayo.May bangka. Hindi ako susuko. Hindi ko papatalo sa kanya. If only I have my phone.

Jeez. Bakit hindi ko man lang nagawang itanong iyon sa kanya.

While walking I am not hearing any foot steps at my back. Siguro hindi na niya ako susundan pa. Mabuti naman, because I cannot stand here if he will stay with me at all times.

Hindi ba niya maintindihan kung bakit ako lumalayo. Hindi na kami pupwede na dalawa. And yet he is chasing me again at tucked me in this island.

Hanggang sa napatanaw ako sa gubat na nasa tagliran ko. Lumapit ako lalo doon, Just like a typical forest, it just have tall trees and grasses. I am just impressed with this little pink flower na nakabungad, na kinuha ko agad. Napatanaw muli ako sa entrada ng gubat. I guess there is hidden in this place.

I sigh.

Hindi ko alam kung papasukin ko ba ang gubat o hindi.

I guess I do not have a choice, ayoko naman ng pasukin ang gubat. I don't want to take risks. Ayokong mawala sa isla na ito.

I turn back and slowly walking towards the cabin. I will just ask Nikko for my phone, and ask help to Micha. Tama nga siya, wala akomg mapapala sa paghahanap, dahil totoo ng na walang masasakyan dito.

Nasa harap siya at nag iihaw ng mga isda, exposing his top.That perfectly sculpted chest, down to his chiseled abs.Para akong nanigas sa kinatatayuan ko ngayon, dahil sa nakikita ko.

Hanggang sa dahan dahan akong napapatingin pababa. 

Agad akong napailing.  What the hell am I thinking! No! That is crazy, nasty!   Stop fantasizing Eris,  hindi dapat.

I took my vision to the cabin,  at dahil doon napagtanto ko na nakatingin pala siya sa direksyon ko. 

I think I flushed now, dahil malamang nahuli niya akong nakatingin sa kanya.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya.   Whatever he is thinking right now,  I should slip it out. I have to leave this place, I need my phone at siya lang ang tanging makakatulong sa akin.

"Kain tayo" Nakangiti niyang sabi. I just rolled my eyes and ignore his gaze.

"Wala akong gana. Nasaan ang phone ko."Na kalahad ang kamay ko sa harap niya.  Para akong ngayong bata na nanghihingi ng candy.

Tumingin lang siya sa akin at hinarap uli ang iniihaw niya.

"Ayaw mo, masarap pa naman ito, bagong huli."

"I need my phone." Madiin kong sabi.

Lumapit siya sa akin at may kinukuha sa bulsa ng kanyang shorts Napangiti ako nang inilibas niya ang phone ko at ibinigay sa akin. Mabuti naman at hindi niya ako pahihirapan sa paghahanap.

I knew he is speaking,  at tinalikuran ko siya agad.  Yup,  bastos na kung bastos, but I don't care.  Is it not rude too that he brought me in to this place without my consent. We are now even.

As I opened my phone I crumpled my fist to frustration,  because of what I am seeing in this damn phone.

Walang signal!

Sinamaan ko siya ng tingin, kaya pala.

"Kain tayo." After that he grins, then after that pinagpatuloy na niya ang pagkain niya.

No! There must be a signal. Dali-dali akong pumunta sa may pampang.  In these places dito lang naman kalimitan na may signal. Hanggang sa bigla na lang ako nadapa sa may pampang. Napangiwi ako sa sakit ng kanang tuhod at paa ko, kaya hindi rin ako makabangon agad. Tumingin ako sa may paanan ko,  siguro sa bilis ng lakad ko nadulas na ko sa mga bato   ng pampang.

Hanggang aa makita ko na lang phone ko na dahan dahan nang inaagos ng tubig. Kahit na sumasakit na ang tuhod ko sa pagkakadapa, sinikap kong gumapang nang mabilis para mahagip agad ang phone ko.  Hindi pupwedeng mawala ito!

Naramdaman kong may mga kamay na dahan dahan nang umaalalay sa akin patayo at dahan dahan niya akong hinarap sa kanya.

"Ayos ka lang ba Eris."

Tumango lang ako sa kanya bilang sagot.

"Tsk." Aniya at bigla na niya akong binuhat pabalik sa cottage.

"Hindi mo kailangan gawin ito Nikko." Hindi niya ako pinansin at diretso pa rin ang tingin niya sa dinadaanan namin. Hanggang sa makapasok kami, hindi pa rin siya nagsasalita hanggang sa inalalayan niya ako paupo sa stool.

"Akin na yung cellphone mo."

"No!" Saad ko habang inilalayo ang phone ko. Pero isang iglap nagawa pa rin niyang maagaw ito sa akin.

"Saan mo dadalhin ang cellphone ko?" Kahit paika-ika na kong maglakad sinusundan ko siya hanggang sa may kitchen.

Nilagay niya ito sa lalagyan ng bigas. "That is all we can do for now."

Umiling-iling ako.  Hindi pupwedeng ganito lang. 

"Why just call for help. Paano kung hindi gumana yan. That phone-"

"Ayoko."

Without a word, he just go out in the cabin. Napatingin ako sa cellphone ko na nakalubog na sa bigas.

I hate this! I hate it dahil wala man lang ako magawa to leave in this situation.

Agad akong pumasok sa kwarto ko at ni-lock iyon.  Curse you Nicholas Sarmiento. 

Napatingin ako sa kama ko at may mga nakatuping damit na doon. Most of them are just t-shirts and shorts. Napakunot ang noo ko sa may paper bag na puno nang swimsuits.  Talagang handa si Nikko for this ha.

I just put them all aside and grabbed some clothes and took a shower.  Mabuti at may sariling C.R. ang kuwarto ko dito dahil hindi ko na kailangang lumabas pa.

And yes,  I will not leave this place,  unless iaalis niya ako dito sa lugar na ito.

.................

I closed my eyes just to relax a bit,  tbough the shower makes me relax enough.  The waves of the sea,  makes soothes my mind, kahit papaano ay nawala ang stress ko sa kanya at sa pagod ko kakalakad sa paghahanap ng bangka.

...........

Hanggang sa nagising na lang ako.  It is almost sunset. I am fascinated with the view of sun's reflection on the sea.  I smiled.

Kanina tirik na tirik ang araw nung nahiga ako kanina tapos ngayon,  halos magagabi na.  I guess it is already 6 in the afternoon at mukhang mahaba-haba rin ang naging tulog ko. Siguro dahil sa pagod kanina.

Bumalik muli ako sa pagkakahiga.  What can I do now,  alangan ganito na lang. Napatingin  ako sa may tiyan ko dahil may narinig ako na tunog na galing doon. Yeah,  kanina pa ito pero hindi ko lang pinapansin.  I have not ate any since kagabi, kaya ganito na ang tiyan ko.

I rolled my eyes, paano kung makita ako ni Nikko na kakain ng niluto niya? Hay I just cannot just starve myself anymore.  Sa pagkakataom na ito ay kailangan ko nang pagbigyan ng tiyan ko.

Tigilan mo ang pag aastang bata Eris.  Siya lang kasama mo dito,  wala kang choice. Makakalis ka din dito.

Laking pasasalamat ko dahil walang Nikko na tumambad sa akin sa sala. Pero kahit na ganoon,  tumitingin pa rin ako sa sa paligid kung nasaan niya.

Agad akong binuksan ang nakatakip sa lamesa.  May buntot pa ng bangus,  pusit saka chicken inasal. Kinuha ko yung chicken saka kinagatan iyon ng maliit..

I never thought this one will be good. Buti na lang at kung hindi.  Pagtiyatiyagaan ko ang mga chips sa box. 

Sunod sunod na lang pagkagat ko dito. This feels heavenly,  siyang-siya na tiyan ko ngayon.  Medyo mabawasan na ang pagwawala niya.

Kahit kumakain nakatingin pa rin ako sa paligid ko,  I don't want to Nikko see me like this.  Yeah mukha na kong patay gutom sa pagkain ko dito. Nahihiya rin ako makita niya ang labis kong appreciation ko dito, na kanina halos abot langit ang tanggi ko pa sa kanya. Tapos ito halos malapit ko nang maubos ang mga ito.

"Alam mo mas masarap yan kapag bagong luto." Aniya, binitawan ko ang bangus na kinakain ko saka ko siya hinarap.

Ngumisi na naman siya.

"Fine, you win!" Agad na kong tumalikod sa kanya at pinagpatuloy ang pagkain. I don't care what he will say, I am still freaking hungry!

Humarap siya sa akin at umupo doon.  Tinaaaasan ko lang siya ng kilay.

"What are you looking at?"

Umiling lang siya sa umalis.