"Ako na Eris." Aniya habang hawak niya yung platito na pinagsawsawan ko kanina.

"Nikko,  ako na.  Ako yung kumain." Saad ko at pilit inaagaw sa kanya yung platito,  pero agad naman niyang inilayo ito.

"Hayaan mo na ako Eris,  ngayon ko na lang magagawa ito."

"Ngayon?" Pagkasabi ko,  agad siyang napayuko. Parang umiiwas siya sa anumang tatanungin ko.

"Hayaan mo na Eris,  ako na dito." Aniya at kinuha na niya ang platito sa akin. 

Ngayon ko lang magagawa,  anong ibig sabihin niya? Hahayaan na ba niya ako ng tuluyan? Naguguluhan ako,  these days ang gusto ko lang naman ay lumayo siya sa akin,  pero ngayon parang may lungkot na dumapo sa akin nang sinabi niya iyon.

May kirot.  Ang sakit

Eris,  hayaan mo na lang yun.  Iyon ang tama,  kaya dapat maging masaya ka.  And I already lived without him. Hindi lang siya ang lalaki sa mundo.

Hinayaan ko na lang siya doon.  Ilang beses ako napabuntong hininga para kahit papaano ay maibsan ang sakit na nararamdaman ko. Naguguluhan ako,  I want him to be away,  pero ito attached naman ako sa kanya.  Parang sirang plaka lang.

Hanggang sa natagpuan ko ang sarili na pumunta sa dagat. Hindi naging hadlang kahit tanging buwan lang ang nagsisilbing liwanag nito.  Cold breeze approached me,  bakit ba kasi nalimutan kong magdala ng balabal.  Yakap yakap ko ang sarili habang papalapit ako sa may pampang.

That tempted to take a dip into the water, wala naman kong magagawa dito.  I don't want to overthink some things. Just enjoy these place,  just relax, in the middle of darkness.

Nakatingin ako sa mga paa ko habang binabasa ito ng alon.  Dahan dahan pa akong naglalakad hanggang sa maabot na ng baywang ko ang tubig. 

The waves are getting stronger, I just swim against the current.  I still keep fighting on it,  kahit mahirap.  Until I let my body to be flown with the waves.  Kailangan talagang may i-let go para maging madali ang lahat. Sa kalagayan ko ngayon,  siya ang dapat i-let go para maiwasan ang  anumang bagay na mas mahirap pang mangyari.  Ayoko nang mangyari ang naganap noon,  ayoko nang mamili ulit.  Ayoko nang masaktan ng sobra.

Habang nakahiga sa may pampang,  nakita ko siyang nakaupo doon sa lupa, malapit sa may apoy. Alam kong nakatingin siya sa akin,  pero iniwas niya agad iyon at tumingin ulit sa pampang.

Dahan dahan akong bumangon. Mas mabuti sa loob na lang ako, medyo maginaw na rin ang pakiramdam ko.

"Eris." Aniya at nakalahad na sa akin yung tuwalya. Napatingin lang ako sa kanya.

"Sige na." Aniya at mula sa likuran ay ibinalot niya sa akin ang tuwalya.

Iginiya niya ako sa may isang blanket at inupo doon. 

"Sa loob na lang ako Nikko."

Seryoso lang siya na nakatingin sa akin. I knew it,  it is a no.  Binalot ko pa lalo ang sarili sa tuwalya.

"Salamat." Aniya at inilapit niya ang mukha niya sa akin.

"Nikko."

Mas lumapit pa siya sa akin. Para akong nanigas sa kinuupuan ko.  Dapat itulak ko siya palayo. Pero naging tuliro na lang ako sa mga tingin niya.  Those beautiful pair of eyes,  makes me hynotized. Parang hindi ko na makontrol ang sarili ko. Until his lips reached mine,

Naramdaman kong dahan dahan na kong napapahiga sa buhanginan. He continued to kiss my lips slowly

He started to unclasped the last piece of the clothing that I have.  We were already both naked na parang walang pakialam sa paligid namin. Sabagay kaming dalawa lang naman ang nasa islang ito.

I was

"Eris." He looked at me look at me like a precious gem, like I am his. Those stares with intimacy seems to penetrate my soul.  Sinalubong ko din ang bawat titig niya, and those eyes.

Those eyes na hindi ko pagsasawaang tignan. I wish that these eyes are still mine.

"He kissed my hand,  then lowered his face to my ears.

"I love you always."

I moaned as he started to enter my being,. He pounded till we reach our zenith.

................ 

Binalot ko ang sarili ko nang kumot at agad na tumalikod sa kanya. 

He hugged me behind,  pero agad akong humiwalay sa kanya.

"Nakuha mo na ang gusto mo?  Would you just." Hindi na ako nakapagsalita dahil iniharap niya ako sa kanya.

"Hindi ito ang gusto ko Eris, ikaw at makasama ka."

"Oo Nikko mahal pa rin kita at ang tanga ko kasi hanggang ngayon minamahal pa rin kita."

"Pero hindi na kita pwedeng mahalin katulad ng dati. Kaya please Nikko hayaan mo na ako."

Umiling lang siya.

Hindi na siya nagsasalita,  nakatingin lang siya sa akin.  There's sadness in his eyes at hindi ko mapigilan na makaramdam ng kirot.  Pakiramdam ko,  bakit ko pa ginagawa ito sa kanya? Bakit ko siya pinapalayo.

Pero sa sitwasyon naming dalawa,  kailangan.

"Hindi Eris, Mahal kita at hindi ko na kaya na malayo ka pa sa akin."

"Kung mahal mo talaga ako Nikko,  pakiusap gawin natin ang tama."

Mabilis akong tumayo at patakbong lumayo sa kanya. Hindi na ko lumingon sa kanya.  Sundan man niya ako o hindi wala akong pakialam.   I need to get rid of this place!

Dumeretso ako kaagad sa kitchen,  at binuksan ang lalagyan ng bigas kung saan tinabunan ang phone ko.  I am silently praying na sana gumana na ang siya.  Sana.  Sana.

Pagkuha agad kong binuksan ang power butonn.

Madiin na madiin ko nang pinipindot ang power button.  Please gumana ka naman na.  I badly needed it. 

Halos maiyak na ko sa pilit na kakapindot dito,  pero mukhang wala na.  Nasira na nang tuluyan ang cellphone ko.

Nilapag ko ang phone ko sa lamesa.  There must be something here,  atleast a sattelite phone.  Lumakad lakad ako sa iba't ibang parte na cottage.  Pinag-igihan ko ang paghahanap, kahit pa kasuluksulukan pa nang bahay na ito ay hinding hindi ko papalampasin.

Sa inis, ibinalibag ko na ang unan sa couch,  dahil wala pa rin akong nahahanap.  Napasandal ako sa may pader.  Bakit pa kasi kailangan mangyari ito.  Bakit hindi na lang niya ako hayaan na umalis pa.  Hindi pa ba malinaw sa kanya ang lahat.

Dahan dahan akomg tumayo at naglakad doon sa kwarto n Nikko. This will be my last hope na makakita ng sattelite phone or anything to use to contact people.

Kahit papaano ay nabawasan ang inis ko nang mabuksan ko ang pinto ng kwarto niya.  Isang pagkakamali na iniwan niya itong bukas.  O baka naman katulad din nang ibang lugar sa bahay na ito,  wala akong matatagpuan na kahit na ano.

Imposible!  Dito niya ito itatago.

Nakita ko ang wallet niya sa table, pero hindi ko na pinansin iyon. 

Binuksan ko ang pangatlong drawer. Bumungad sa akin ang isang pamilya

Gusto ko nang sumigaw sa inis dahil wala pa rin akong mahanap.  Ayoko na siya kumprontahin pa.

Ikinulong ko ang sarili sa loob ng kwarto.  Ayoko siyang makita pa. I loathe him, dahil sa ginagawa niyang ito. 

.........

Napatingin ako sa salamin.  Sinuklay ko gamit ang kamay ko ang magulo kong buhok.  Medyo natuyo na  ang damit ko.  Napansin ko rin ang mugto  kong mga mata. 

Kasalanan ko rin naman ito na mapunta sa sitwasyon kong ito.  Sana hindi ko na hinayaan na makapasok uli si Nikko sa buhay ko.  Sana tuluyan ko nang hinayaan ang nakaraan.

Pagkapalit nang damit humiga ako sa higaan.  Ang tunog nang mga alon ang tanging nagpapakalma sa akin sa sitwasyon kong ito. Hindi ko alam kung kakayanin ko pa na magtagal sa lugar na ito.

Alam kong natatapos din naman ang lahat ng ito.

Sana pagkatapos nito,  hindi ko na hayaan na magkaroon uli nang kuneksyon kay Nikko. 

Kung sana hindi ganito kakumplikado ang lahat.  I would be happy to be here.  Kaso iba na talaga ang lahat.  Ibang iba at wala nang pwede pang ibalik.

Napapikit na lang akong muli at pinakinggan ang mga kuliglig at alon ng dagat.

.............

Nagising na lang ako dahil may naririnig akong paparating na helicopter. Sumilip ako sa may bintana. Salamat at patungo talaga ito sa may isla! Agad agad akong lumabas bitbit ang mga gamit ko. 

Laking pasasalamat ko dahil tuluyan na itong bumaba sa may pampang.  Mga ilang sandali nakikita ko nang bumababa sila Shira,  Micha at si Taylor.

Para akong nakawala sa correctional kung tumakbo papunta sa kanila. Kulang na lang mayakap ko sila dahil sa sobrang saya ko na nakita ko sila. Si Michael,  siya ang unang yumakap sa akin.

"Eris,  ok ka lang ba?  Eris kung maholdap ka man may pang-ransom tayo Eris,  ibebenta natin tong Amaya Eris.  Basta Eris buhay ka." Saad niya nang humiwalay siya sa akin, pero mahigpit pa rin siyang nakahawak sa kamay ko

"Pinaghirapan natin yung Amaya tapos bebenta mo lang." Ani ko sabay hampas sa braso niya.

"Ouch! Ano ka ba Erisha,  concern lang naman ako sa'yo.  Mabuti at ayos ka lang at buong buo."

"Eris,  I am glad that you are ok.  Tumawag si Nikko sa amin na you are here." Ani ni Taylor habang yumakap din sa kin.  So that explains everything kung bakit nila ako napuntahan. Tumingin ako sa paligid,  mukhang wala na rin siya dito. Napatingin ako sa may cottage, nasa loob kaya siya?

Natauhan ako nang tapatan ako ni Shira.

"Ayos ka lang ba?" She pat my shoulder.

"Oo naman salamat." Saad ko. Inalis niya ang suot niyang blazer at isinuot niya ito sa akin. 

inalalayan na ko paakyat sa helicopter.  Binitbit naman ni Micha yung mga gamit ko.  Huli na rin pumasok si Taylor sa loob.

Habang tumataas sa ere ang helicopter,  muli akong tumingin muli ako sa may  cottage

I saw him there in the terrace. Nakatingin sa amin.

Biglang napakunot ang noo ko dahil tila nakatingin  si Shira sa kanya.

...............