Natatanaw ko na meron ding mga lalaking nakaharang kay Mark. Alam kong gusto niya akong ilayo sa kanya pero wala rin siyang magawa, katulad ko.

"Eris!" Sigaw pa niya. Panay sigaw na lang yung nagagawa niya dahil panay ang harang sa kanya ng mga tao ni Nikko. Alam kong hindi talaga siya makakalaban dahil mag-isa lang siya at malalaki ang mga katawan ng mga ito, parang mga bouncer sa bar.

Naawa akong tignan siya dahil halos ipagtulakan na siya ng mga iyon. Isinigaw ko rin ang pangalan ni Mark,  pero agad nilagyan ni Nikko ng busal yung bibig ko.

Gusto kong kumawala sa kanya, ayoko na siyang makasama. Ayoko! Ang saklap lang kasi kahit anong gawin kong piglas ay hindi pa rin ako makawala sa kanya.

Hanggang sa nakatating na kami sa kotse niya at binitawan niya ako nang nasa tapat na kami ng pinto ng passesnger seat.

"Sakay." Kalmado niya sabi. Dahan-dahan akong lumapit sa pinto, hanggang sa bigla akong tumakbo palayo sa kanya.

Mabilis din akong tumakbo palayo sa kanya pero agad din niya nahagip ang bewang ko at halos ibalibag niya ako papasok sa kotse niya.

Pinaghahampas ko yung salamin ng kotse nang mapagtanto ko na hindi ko mabuksan iyon. Inis na inis akong humarap sa kanya.

"Pakawalan mo ako." Naikuyom ko na lang yung kamay ko sa sobrang pagpipigil. I want to slap him hard right now for making me too helpless.

"At ano? Sasama ka sa kanya ha." Nakipaglabanan ako ng tingin sa kanya. Kailangan hindi ako magpatalo sa mga titig na iyon kahit na gaano pa iyon na nakakatunaw.

"Anong pakialam mo." Matigas kong sabi. Ano naman kasi ang pakialam niya, we just f*ck no attachments. So anong pakialam niya? I am not his property, He's freaking married!

Napabuntong hininga na lang siya at humarap na lang sa manibela.

Mga ilang minuto na kaming nakaupo rito pero tila wala pa rin siyang balak magsalita, at punong-puno kami ng katahimikan sa loob. Kanina pa kami dito, tumitingin-tingin din ako sa paligid, baka sakali na nandoon si Mark, pero bakit wala? Ni hindi man lang niya ako sinundan? Natatakot ba talaga siya  sa Nikko na iyon.

Napayuko ako sa disappointment. Oo inaasahan kong ililigtas ako ni Mark sa kanya. Alam kong ilalayo niya ako sa kanya, pero malabo yata na mangyari iyon. Ni anino niya wala man lang ako makita.

Tumingin muli ako sa kanya at  ang sama pa rin ng tingin niya sa manibela niyang iyon. Parang gusto niya itong sirain.

"Bakit mo ba ako basta basta hinihila ha? Ano na naman ba!" Hindi ko na mapigilan ang inis ko sa kanya, una dahil naasar ako sa palagi niyang pangisi sa akin, those evil grin gives shiver to me. at pangalawa yung pagkakataon na nga malayo sa kanya, bigla na lang naglaho, at basta basta na lang ako hinila, without knowing his purpose, I don't even know na nandoon na pala siya sa likuran ko.Or just he need me because he wanted me to warm his bed again.

Bakit ba kasi ako pumayag doon in the first place? Iyan tuloy basta basta na lang niya ako hihilain.

Gusto kong umalis na lang doon pero parang at sadyang nakalock ang pintuan dahil naka-auto lock. Kaya kung magtangka man ako hindi rin ako makakalabas.

Muli akong tumingin sa kanya, laking gulat ko na lang na nakitingin na din siya sa akin. Tila nagpipigil siya ng galit sa mga oras iyon.

Gusto kong masisi na nanlaki ang mga mata ko sa gulat nang hinawakan niya yung kamay ko, nakangisi na siya ngayon na nakaharap sa akin, hindi kanina na napakaseryoso niya.

He look at me, eye to eye. I wanted to look away, but he hold my chin back. Wala rin naman akong nagawa.

"Tingin sa mata Eris."

Hindi ko ginawa ang pinag-uutos niya, marahas kong inilihis ang kamay niya sa mukha ko at lumingon sa ibang direksyon. Sadyang napakabilis rin niya dahil namalayan ko na lang na  siniil na niya pala ako ng halik,

Pinipigilan ko ang sarili ko na tumugon. Hindi dapat, hindi dapat ako magpadala. Pero paano naman? He's forcing his tongue to enter my mouth and he bit my lower lip. Pero tumigil rin siya, pero magkadikit pa rin ang mga labi namin.

Bigla akong natauhan nag hanggang sa bumaba na iyon

"Huwag." Pagsinghap ko. Hindi pwede. Ayoko nang may mangyari pa ulit sa amin.

Pinipilit ko siya itulak na palayo pero mas lalo pa niyang idinidikit ang sarili sa akon.

"Subukan mo ko tanggihan Eris, alam mo na ang mangyayari diba?" He said huskily.

I'm scared, ayokong mangyari ito. Ayoko. Wala na naman akong magawa, hindi lang niya ako hawak sa kamay kundi para na rin niya akong hawak sa leeg, hindi ako makawala sa mga oras na iyon kahit na gustuhin ko man na lumayo sa kanya.

Tila gusto ko nang mawalan ng pag-asa lalo pa at halos hubad na ako sa harap niya. Ni hindi ko man lang alam kung paano niya naialis ang damit ko.

I cried for being hopeless, parang ang baba baba ko nanaman. I don't want to be claimed by him, Kailangan kong lumaban sa kanya. Hindi mangyayari ito kung lalaban ako. Hindi pupwede na ganito. Hindi ko kaya.

Gamit ang natitira ko pang lakas, itinulak ko siya palayo at sinampal nang malakas, sa abot na kaya ko.

"Alam kong galit ka sa ginawa ko noon, pero hindi lang ikaw ang nasaktan nun. Ako rin Nikko, masakit sa akin na iniwan kita noon."

Dali dali akong nagbihis lumabas ng kotse niya, laking pasasalamat ko at bukas na iyon. Baka hindi ko na kasi mapigilan ang sarili ko at masabi sa kanya ang dahilan kung bakit ko ginawa sa kanya noon. Tama na sa akin na lamang iyon, hindi na niya dapat malaman pa.

Wala akong pakialam kung gulo-gulo ang ayos ko, basta makalayo sa kanya. I don't want to see his face. Maybe I wanted to, but I want to slap him hard.

Tumakbo ako palayo sa kanya. I hate Nikko, and I loathe you much. Noon hiniling ko na sana makita ko ulit siya, para makausap ko siya, pero pinagsisisihan ko kung bakit ko pa hiniling ang bagay na iyon. Sana hindi na lang siya bumalik, sana hindi na lang siya nagpakita pa.

Mas gugustuhin ko na lang na isipin na lang na hindi na niya ako mapapatawad pa, at pagsisihan ang ginawa ko sa kanya noon. Kaysa naman paulit-ulit niya akong saktan ngayon. Akala ko ok lang para sa akin, siguro baka sakali na mapatawad niya ako. Mukhang hindi ko pala kaya na masaktan muli, mukhang hindi na niya ako mapapatawad pa.

Palakad-lakad lang ako baka sakali na makita ko si Mark, o kahit sino man diyan na matatakbuhan ko, mukhang wala na rin namang masyadong tao dahil magdidilim na rin naman.

Hindi ko mapigilan na mapangiti na makita ko si Mark, mukhang may hinahanap, dali-dali naman akong tumakbo papunta sa kanya.

Isinigaw pa niya yung pangalan ko at tumakbo rin papunta sa akin. Nang magkasalubong kami ay niyakap niya ako ng mahigpit.

"Eris alam mo bang kanina pa kita hinahanap? Saan ka ba dinala ng lalaking iyon.

"Ano ba ang ginawa sa'yo ng lalaking yan ha." Lumingon ako sa malayo, wala na pala yung kotse niya roon.

Hindi na ako makakibo at patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Ang sakit kasi, ang sakit sakit. Ganito rin ba ang sakit na dinanas niya sa akin noon?

"Sorry Eris if hindi man lang kita naipagtanggol sa lalaking iyon.

"Wala kang kasa--"

"Kasalanan ko, kasi kung lumaban sana ako, hindi mo dinadanas yan ngayon Eris." Aniya at pinupunasan niya yung mga luha ko gamit yung kanyang panyo.

"Di bale, igaganti kita sa lalaking iyon." Tila bigla akong natauhan mula sa pag-iyak sa sinabi niyang iyon. Galit na galit ang itsura niya nang sinabi niya iyon.

"Huwag na, ayoko ng gulo." Napailing niya, pero naging kalmado na yung kanyang mukha.

"He must done that to you, pero sa susunod na gawin niya iyon sa'yo wala nang makakapigil sa akin na gantihan siya." Mapait akong napangiti sa kanya at niyakap siya ng mahigpit.

Sana kasi ikaw na lang. Gusto kong pag-aralan na mahalin ka.

"Everything's ok Eris I'm here." He said and he kissed my temple. Atlast I felt protection from him.