I was looking to my new sketchbook the one that Nikko gave to me.

As rereading the title, Eris' new adventure

Sobra akong natuwa kasi siya talaga mismong ang gumawa nitong front page. Di ko akalain na ganito siya ka-crearive.

But how can I fill those empty pages. I dont want to bring all my burden here. I want to sketch here something to new.

Sabi nga doon sa front page, new adventure.

Gusto ko masaya naman, may kulay ayoko na ng malungkot.

Napangiti ako muli na maalala ko muli yung sabi niya sa lumang sketchbook ko.

"Kalungkot naman ng mga designs mo. Panay red, black, white..."

Kaya siguro gusto ko makalikha ng bago, at makukulay na designs doon, para di magreklamo ang mokong na iyon.

Kung designan ko kaya ng rainbow yung suit niya , baka masyahan iyon o kaya yung parang laging suot ni Kuya Germs na pang Las Vegas. Haha.

Kung ano-ano na ang naiisip ko.

Minsan nakakasawa rin na palagi na lang itim na lang madalas kong gamitin na kasing dilim ng aking mundo.

Sapat na doon na lang sa lumang sketchbook ang lahat ng mga hinanakit ko.

But I am still not finding myself throwing away that sketchbook, it is still imporant to me kahit papaano.

I was still looking to the pages of my new sketchbook.

and still, really dont know how can I fill up these pages. Kaya ko nga ba?

Sana.

Nagulat ako ng biglang tumunong yung phone ko. I thought it was Nikko but I was just an unregistered number, hindi ko sana sasagutin kaso, napindot ko rin yung call button.

"Hello Eris?" Nagsalubong ang aking kilay sa pagkilala ng boses sa telepeno.

"Who's this."

"Si Anikka ito Eris, ikaw talaga di mo na ko nakikila ha. Dahil ba matagal tayong di nag-usap di mo na ako kilala. Nakakatampo ka Eris." Nagulat ako, siya pala iyon, medyo lumaki kasi boses niya. Saka ang galing naman niya paano niya nalaman ang bago kong number. Pero di na mahalaga iyon.

"Sorry na Anikka." Sabi ko na lang.

"Ok lang basta papayag ka na maging ninang ng anak ko. Ok lang ba sayo yun?"

Sasagot sana ako nang makarinig ng isang pamilyar na boses.

"Sino yang kausap mo baby ko."

"Si Eris, diba kulang pa tayo ng isang ninang?"

"Oo, pero sana pumayag kahit na nasa malayo siya bhe."

"Siyempre papayag yung bestfriend kong iyon."

Pinipigilan ko na mahikbi.Bakit ang sakit sakit pa rin. Please stop.

"Uy Eris? Naririnig mo ba ako. Eris. Mahina ba ang signal?!"

Pinutol ko na lang yung tawag. Ayokong makita na nasasaktan ako. Gusto ko kasi ipakita na nagmove on na ako kahit hindi ko pa rin magawa-gawa.

Sa simpleng boses lang na iyon, sa simpleng pag-uusap lang na iyon nasasaktan na ko, lalo pa nong tawagin pa ni Lukas ito ng baby.

I remember that his endearment to me is darling, feeling ko ang ganda ganda ko kapag tinatawag niya ako ng ganoon. Pero ngayon wala lang sa kanya na malaman na ako yung kausap ni Anikka sa phone.

Pero sa akin tila ang laki-laki ng epekto niya sa akin.

What do I expect sino ba naman ako para magpa-importante pa sa kanya and besides gusto ko rin siyang kalimutan.

Pero di naman ako nakakatanggi kay Anikka.

Napakabobo mo Eris! Kakalimutan lang siya di mo magawa?

Pero wala namang kasing tao na mabilis na mag-move on. Siguro kaya may sinasabi na mabilis mag-move on it's either hindi nila ganoon kamahal o hindi nila talaga minahal ang isang tao.

Ako kasi sobra ko kasing minahal si Lukas, mahigit pa sa sobra. Kaya kay hirap niyang kalimutan, kahit anumang pilit ko

Nakaupo lang ako sa may bench malapit sa park. Hinahayaan ko lang ang sarili ko na mabagsakan ng snow. Hindi naman ako mababasa nito, sobrang lamig nga lang, pero hindi ko na inalintana ang sobrang lamig. Ang importante sa akin ang malaman kung paano ba makalimot.

Lord.I know I have been a very bad person to pray. Alam kong kayo na lang ang makakatulong sa akin, because I dont know what to do anymore. Please help me to forget him because I still love him kahit may asawa at anak na siya. Siguro kasalanan din ito kaya gusto ko na rin siyang ibaon sa limot. Please help me, so I could chance to have a life. Please help me, give me a sign. Kahit ano, kahit dahon pa yan.Pagdilat ng mga mata ko, gusto ko siyang makita.

Pagdilat ko ng aking mga mata.

All of the sudden I could only see a man standing towards me.

No other than Nicholas Sarmiento.

He was smiling habang papalapit siya sa akin.

Bigla akong nakaramdam ng pagkahilo. Oo nahihilo talaga ako.

Sa dinami dami ng pwede kong hingan ng sign siya talaga.

Siya ba talaga?

The last thing that I saw is his worrying face before everything shuts down.

Totoo ba ito?

..........

Sorry guys I gave you a very short update.

Happy 2.2++ reads haha.

Masaya ako dahil may nagbabasa rin ito. Salamat sa nagvovote, comments haha. Pasensya na po drama ko lang.

Anyways salamat dahil sinusuportahan niyo yung second story ko, binabasa niyo pa rin at dahil doon masayang masaya na si author.

P.S. pasensya na po sa daldal.