"Ik heb jullie bij elkaar geroepen omdat we allemaal een ding delen: hetzelfde probleem, namelijk dat we hier met zijn allen vergifigd worden. En daar gaan we wat aan doen!"
Esther zag het niet maar Eriks gezicht vertrok. Eriks hart begon sneller te kloppen, eerlijk gezegd brak het zweet hem uit. Dit kon ze gewoon niet menen, dit werd zijn dood, maar Esther ging onverstoorbaar verder.
"Omdat sommigen van jullie elkaar niet kennen zal ik iedereen even voorstellen. Dit hier is Freddie, mijn leidinggevende en goede vriend. Onlangs nog wekenlang ziek geweest van een van die gezondheidsstenen die hier in de stad worden verspreid. Dat klopt toch?" vroeg Esther.
Freddie knikte, "dat klopt inderdaad. Ik kocht een ketting met een gezondheidssteen en dat ding heeft me doodziek gemaakt, ik heb dagenlang alleen maar op bed gelegen en at haast niets meer. Dankzij jou, Esther, en mijn vrouw, ben ik toen van dat ding verlost en weer wat opgeknapt."
Esther keek naar Santoz. "En dit hier is Santoz, eigenaar van een pizzeria en een van mijn beste vrienden. Ook jij hebt problemen gehad met zo'n ketting, niet? Vertel daar eens wat over."
Santoz likte zijn lippen vochtig en streek even door zijn haar. "Tja, wat kan ik zeggen. Ik had inderdaad ook zo'n zogenaamde gezondheidssteen gekocht, voor mijn reuma. Maar dat ding deed helemaal niet wat 'ie moest doen. Ik was totaal mezelf niet meer. Om eerlijk te zeggen was ik zo chaggerijnig en geirriteerd door dat idiote ding dat ik mezelf en anderen bijna wat had aangedaan. Die dingen zijn levensgevaarlijk, en ik weet nog steeds niet wat je van plan bent Esther om hier wat aan te doen, maar ik ben er behoorlijk pissed over. En ik zou er alles voor over hebben om degene die me dit geflikt heeft eens flink te grazen te nemen, alleen hebben die klanten van SaMeCo nergens een telefoonnummer of adres ergens opgezet." Santoz was behoorlijk geemotioneerd.
Wouter zat driftig te typen op zijn laptop en keek Santoz met een begrijpende blik aan en knikte.
"Daarom zijn we ook hier bij elkaar Santoz," zei Esther, "we gaan er zeker wat aan doen."
De zweetdruppels stonden op Eriks voorhoofd, hij kwam hier nooit meer levend weg. Joe stond hem ongetwijfeld op te wachten en die was niet gek, die had vast opgemerkt dat ook Esther en Janine hier in het ziekenhuis waren. Dat zou hij zijn minst zeer verdacht vinden. Hoe kwam hij hier weg?

Nu stond Esther op en begon heen en weer te lopen. "Zoals jullie nu begrijpen is er een bedrijf genaamd SaMeCo bezig om giftige stenen onder de mensen te verspreiden, onder het mom van dat ze gezond zouden zijn. Dit hier is Raoul Sandeckers, hij is laborant en chemicus en heeft die stenen uitgebreid onderzocht en ontdekt dat er een zeer merkwaardig goedje op die stenen zit. Een spul wat normaal gesproken in medicijnen voor mensen met zware ADHD wordt gevonden. De stenen zijn dus geimpregneerd met een poeder waar je inderdaad boos, chaggerijnig, onverschillig en mat van wordt..." Esther liep naar Janine en sloeg een hand om haar schouder. "Dan zijn we nu aangekomen bij jou, Janine," ze gaf haar een bemoedigende blik. "Niet alleen de kopers van die stenen zijn hier gedupeerd, maar ook degenen die ze produceren."
Freddie knipperde met zijn ogen en keek Janine niet begrijpend aan. Santoz stak zijn handen in zijn zij en fronste zijn hele hoofd, het was bijna alsof hij wilde ontploffen. "Heb jij hebt die troep gemaakt?" spuugde hij eruit.
Janine slikte en keek beschaamd naar beneden. "Rustig aan Santoz, luister eerst eens even," sommeerde Esther, "er zijn hier meer mensen de dupe van. Dit hier is Janine, zij is eigenlijk degene die me op het spoor heeft gebracht. Door haar aanwijzingen ben ik achter de verbrogen waarheid van die stenen gekomen. Luister, die stenen worden geproduceert voor SaMeCo, maar dat is zoals jullie allemaal weten gewoon een schuilnaam. Janine is voor SaMeCo komen werken onder eerlijke motieven, maar daarna is ze ongewilt meegesleurt in de vuile praktijken van haar werkelijke opdrachtgever. Janine hier heeft die stenen moeten produceren en met dat poeder moeten impregneren."
Santoz stond nu op en zijn hoofd werd rood. "Dus jij!!!"
"Nee Santoz, het is niet wat je denkt, luister nu eerst toch eens even!" smeekte Esther.
Janine keek Santoz aan. "Luister meneer Santoz, ik begrijp u heel goed. U bent heel ziek geweest van die ketting en u heeft groot gelijk dat u boos bent, dat ben ik namelijk ook, maar laat het me uitleggen. Ik ben als normale werknemer voor SaMeCo aande slag gegaan en zou kettingen gaan produceren. Toen ik er achter kwam dat dat poeder niet deugde heb ik er direct melding van gemaakt bij mijn leidinggevenden, maar dat werd me niet in dank afgenomen. Het werd me al snel duidelijk dat ik mijn mond moest houden, of er zouden erge dingen met me gebeuren..." Even haperde Janine's stem. "Ik was te bang om stappen te ondernemen."
"Je kon toch naar de politie gaan?" riep Santoz geemotioneerd.
"Ze was bang Santoz," viel Esther Janine bij, "dat snap je toch wel? Die werkgever van haar is echt erg, en trouwens, ik ben zelf naar de politie geweest en daar lachtten ze me toen vierkant uit, dus dat heeft geen enkele zin."
Esther liep naar Manon en liet een diepe zucht ontsnappen. "Dan komen we nu bij jou Nonnie." Esther keek de kamer rond, een voor een naar alle aanwezigen. "En dit hier is Manon, mijn aller beste vriendin," terwijl ze een arm om Manons schouder legde. "Het gaat gelukkig nu weer beter, maar mijn vriendin was er bijna geweest..." Esthers gezicht ging van triest naar boos. "Want die hufters die verantwoordlijk zijn voor die gezondheidsstenen vergiftigen ons niet alleen met die kettingen, het zijn ook degenen die de hele Remmervaart aan het vervuilen zijn!"
"Dat meen je niet!" riep Freddie uit, "wat zijn dat voor een ellendelingen? Willen ze ons dood hebben? Wie zijn het Esther? Vertel op!"
"Alles op zijn tijd Freddie, er zullen nog veel meer boekjes open gedaan worden, maar heb nog even geduld. Mijn vriendin hier," ging Esther verder, "heeft vis gegeten uit een meer achter de Remmervaart en is bijna bezweken aan al het gif dat er in die vis zat, allemaal door vervuild water."
Freddie stoof op. "Je kan me nog meer vertellen, ik ga nu naar de politie, ik wil dat dit tot op de bodem uitgezocht wordt!"
Wouter, die vandaag niet in zijn politie uniform was gekomen, hield hem tegen. "Dat zal niet gaan, ik bén namelijk van de politie en die hufters hebben ook een heel aantal dienders en zelfs de commisaris omgekocht. Ga zitten, dan zal alles je duidelijk worden wat we zullen gaan doen."
Verslagen ging Freddie weer zitten.