(UNEDITED) 

*

Kabanata 36

different

"Red..." Iyon lang ang aking nasambit sa gulat na makita siya roon. Nanatili ang malamig at blangko niyang ekspresyon.

Nilingon ko si Niccolo nang magpaalam na siya sa amin na muli ng papasok sa loob. Sasama sana ako sa kanya ngunit sinenyasan niya akong huwag na muna.

Naiwan kaming dalawa ni Red doon. Ang buhok ko ay sumabog ng biglang humangin nang malakas. Maging ang laylayan ng suot kong white off-shoulder dress ay isinayaw rin ng mabining hangin.

"Ang ganda 'no?" taimtim kong utas upang mabasag ang nakabibinging katahimikan sa aming dalawa.

It's truly awkward...

Nilipat ko ang aking tingin sa malayong bundok na aking nakikita. Mabini ang hampas ng tubig sa pampang, malamig din ito tulad ng hangin.

Niyakap ko ang aking sarili, pinakikiramdaman ang lalaki sa aking tabi. Ilang minuto na ang nakalipas mula nang iwan kami roon ni Niccolo. I feel like he is in deep thoughts.

"Red, I think I should go back..." pagbagsak ko sa katahimikan. Nilakasan ko ang aking loob at nilingon siya. Nakita ko ang lungkot sa kanyang mga mata habang nakatingin sa kawalan.

"No...let's talk," matigas ang tinig na utas niya sa akin saka lang ako tinapunan ng blangkong tingin.

Nag-iwas ako ng tingin, hindi ko matagalan ang kanyang kulay-tsokolateng mga mata.

I don't want to talk about anything tonight. I need to think...to integrate...but it seems like Red is determined to end this issue right here.

Right at this moment.

Huminga ako nang malalim. Hindi ko alam kung dapat pa ba akong magsalita. Ano ba ang dapat kong sabihin? Shit. Di ko na alam.

"I am wrong." Natigilan ako sa mababa niyang tinig at marahas akong nag-angat muli ng tingin sa kanyang gwapong mukha.

It pained me seeing him so expressionless.

"Sorry. I shouldn't have come back to you. I shouldn't have pretend that it was all fine...that we can be fine for now," malamig ang tinig na utas niya. Nanginig ang aking kalamnan ng titigan niya ako. Bumabaon sa aking puso ang bawat salitang binibitawan niya. Ang bawat tinging hindi ko mabasa.

"It was so unfair in your side. I am a selfish, conceited jerk," utas niya at humarap sa akin. Natigilan ako ng kuhain niya ang aking lupaypay na kamay sa aking gilid at sinampal sa kanyang pisngi.

"Hate me. Hate me, Jakirah. Hate me!" utas niya, tumataas ang kanyang tinig. I can see desperation in his eyes.

Nangilid ang luha sa aking mga mata. I know where this is heading...damn, I know how this incident could cause me every ounce of pain...

Sinuntok-suntok niya ang dibdib niya gamit ang pagod kong kamay. Wala akong magawa roon at tulala lang na pinanonood siya. Halos hindi ako gumagalaw. Hinahayaan ko siyang suntukin ang kanyang sariling dibdib gamit ang kamao ko. I don't have any strength anymore...

"I deserve your hate! I deserve your punch! Hurt me, Jakirah. Hurt the fuck of me!" galit ang tinig na utas niya.

Pumatak ang aking luha nang hindi ko na iyon mapigilan. I feel so powerless right now, I just want to sleep and forget everything...

Nakita ko kung paanong dahan-dahan siyang nanghina sa nakita. Binitawan niya ang aking kamay at agad iyong bumagsak sa aking gilid, walang gana. Tila sa patay.

"You're going to leave." It is a statement. Tinaas ko ang tingin sa kanyang mukha. Puno iyon ng pighati, lungkot, at pagsisisi.

Pinanood ko kung paano siya nag-iwas ng tingin. "She needs me..." I barely heard his whisper but I did.

Sumalakay ang sakit sa aking puso. Ni hindi na makapasok ang hangin nang maayos dahil sa sakita na nakabara sa aking loob.

Why is pain always constant in life? Why? Can't we just be happy? Just bliss?

Hindi ko na napigilan ang tuloy-tuloy na pagpatak ng aking luha. Tila iyon gripo na nabuksan nang tuluyan. At kahit anong pagpihit ay hindi mamamatay, hindi mauubos. Patuloy lang sa pagbuhos.

Nanghihina ang aking tuhod ngunit himalang hindi ako natutumba. God, this pain is more painful than any physical pain. It struck my heart big time to the point I couldn't even breathe.

"She was there...you know, when you pushed me hundredth times away. She was beside me; she did her best to love me in every damn way she knows...she comforted me, she made me special. She made me feel loved..." malamyos ang kanyang tinig, tila gusting paniwalain ako. Gustong ipakita sa aking kung bakit. Kung bakit kami natapos sa ganito.

Nanginig ang aking labi. Iniisip lahat nang nangyari sa pagitan namin sa loob ng maraming buwan. Shit. Ang sakit-sakit.

"She loved me more than anything in the world. And I care for her. I will always care for her. Because she has changed me...for the better. If not for her, I wouldn't be right here with you. Jaki, she gave me the love you failed to give."

Gusto ko siyang sigawan. Ayoko siyang marinig! Ayokong marinig ang mga sinasabi niya! His words are all like knives stabbing me to death multiple times with continuous speed. This is like killing me more. Like meeting death again and again.

I feel raged while listening to him...I feel various mixed emotions. I am mad, regretful, sad, frustrated...and pitiful.

Damn, I pity myself so much!

"I will do everything on her behalf. I will do everything to make her happy. I will—"

"Then why?" I snapped at him. Natuyo ang luha sa aking mga mata at napalitan ng galit ang aking mga mata.

Natigilan siya, nakaawang ang bibig na nakatingin sa akin.

"Why did you come back to me? Why did you act like you still care? Why did you act like you still fucking love me just like before!" hindi ko na napigilang sigaw ko sa kanya.

Nanginginig ako ngunit hindi ko kayang hindi mailabas ang lahat ng ito. If he really loves Yumirah then why did he do all of that!? Why did he make love to me if he loves someone else? Why did he make me fall in love with him again if he loves her!

"Para saktan ako ulit? Ha? Para ano? Para makaganti sa lahat ng katangahan ko noon? Sa lahat ng pagtulak ko palayo sayo? Sobra bang nasaktan ego mo to the point na paglalaruan mo ang feelings ko?" mataas ang tinig na utas ko. Agad kong pinalis ang luhang biglang pumatak sa aking pisngi.

No! I won't cry! He doesn't deserve my cry! Even a bit of tear!

"No! The hell no!" mataas ang tinig na utas niya at agad hinuli ang mga mata ko.

"I can't hurt you...I can't afford to hurt you, Jakirah..." mahina ang tinig na utas niya.

Liar! What are you doing now? You are hurting me!

"Kung ganoon ano? Why did you do it? Trip lang? Ganon ha?"

Umiling siya. "No...I can't help myself but to back to you..." mahina ang tinig na utas niya.

Naguluhan ako sa sagot niya.

"Stop...stop lying!" malakas ang tinig na utas ko sa kanya, matalim ang tingin.

"You did it because you want me to suffer! You saw how I loved you still and you took the opportunity to break me again! To hurt me! You--!"

"It's because I am still in love with you!" Natigilan ako ng bigla niyang isigaw iyon.

Tila ako natuklaw ng ahas at nakatingin lang sa kanya, hindi maproseso ang kanyang isinigaw.

"Lies..." mahina ang tinig na utas ko.

"No, it is the truth. I still love you...damn, I can't even forget you," nahihirapang utas niya. Naramdaman ko ang paghaplos niya sa aking balikat. Hindi ako makagalaw.

"But you said earlier---" naguguluhang utas ko.

Tila pagod niyang hinilamos ang kanyang mukha gamit ang kanyang palad.

"Yes. I love you but I can't hurt her. I can't afford to abandon her, Jakirah. I care for her..." masuyo ang kanyang tinig. Tila ipinaiintindi sa akin ang lahat ng kanyang sinasabi.

Naguguluhan ako. Gulung-gulo ako.

"I hurt you...and you also hurt me. It seems like you lost yourself..."

"And you don't love me enough," ani ko sa kanya at nag-angat ng tingin.

"You don't love me enough because if you did, you can fight for me...just like before," ani ko.

"If your love is enough, then, I am enough already," taimtim ang tinig na utas ko at nag-iwas ng tingin sa kanya.

"This is different from the past," mariin ang tinig na utas niya sa akin.

"Ang dami ng nagbago, Jakirah. Hindi lang pwedeng sa ating dalawa lang ang lahat..."

Tumango-tango ako. "She needs me, Jakirah..." tila pilit niya iyong pinaiintindi sa akin.

Pilit kong nilagyan ng hangin ang aking baga. DAMN.

And I don't need you?

Gusto kong ibalik ang tanong ngunit pinigilan ko ang sarili.

"Let's part ways..." Narinig ko ang literal na pagkabasag ng aking puso nang marinig iyon sa kanyang bibig.

Dahan-dahan kong nilipat ang tingin sa kanya. Ramdam ko ang sakit sa aking puso.

Hindi ko namalayan na tumutulo na ang aking luha, ulit.

"Y-You are choosing her...over me?" ngatal na utas ko kahit na alam ko na ang sagot sa sariling tanong.

Pumatak ang luha sa kanyang pisngi at kinuha ang aking lupaypay na kamay.

"I'm sorry...I'm sorry...I'm sorry, my queen..." paulit-ulit niyang utas habang hinahalikan ang aking kamao.

Kinagat ko ang aking ibabang labi upang mapigilan ang paghikbi.

Ngayon alam ko na ang pakiramdam ni Red noong ilang beses at paulit-ulit ko siyang itulak palayo noon. This feeling of hopelessness, helplessness and desperation are hitting me hard.

"C-Can't you...choose me? P-Please?" hindi ko na napigilan ang pagkabasag ng aking boses. Ang sakit!

Nag-angat siya sa aking ng tingin. Tila nagmamakaawa ang kanyang mga mata na maintindihan ko siya. Shit...how? How to understand all of these? How not to be selfish?

"I know that I made mistakes in the past...f-for not choosing you...but I've learned from it, Red. I've learned from it, and I want to be happy with you! I want to be with you! I can fight for you now, Red...please?" halos lumuhod na lang ako roon at magmakaawa sa kanya na piliin ako.

Lahat ng sinabi sa akin ni Niccolo tungkol sa self-worth ay binaon ko lahat sa limot. Fuck! I need him! I want him! Wala na akong pakialam kung gaano ako nakakaawa sa kanyang mga mata ngayon basta lang huwag siyang umalis! Basta lang ako ang piliin niya! Wala na akong paki kung gaano kababa ngayon ang sarili ko ngayon. Shit! This is my happiness! He is my damn happiness...I can't afford to lose him! This isn't about just me; this is about my own future...I want him to be my future.

"Red...don't leave me...please? I am begging you...stay. Stay with me, please..." ani ko at hinaplos ang kanyang pisngi. Namumula ang kanyang ilong sa pag-iyak.

Damn. My man is crying. Oh, my goodness.

"J-Jakirah..." aniya nang tuyuin niya ang luha sa kanyang pisngi.

"Take care always, okay? It's better if you hate me...it will help you to move on..."

"Ayokong mag move on, Red! Hindi! Piliin mo ko! You love me, right? You love me!" mataas ang tinig na utas ko at kinuha ang kanyang kamay at mahigpit na hinawakan.

"Don't make this hard for me..." pagod ang tinig na utas niya.

"I will do everything...everything! Just so you won't leave me...please...I am begging you..." humihina ang tinig na utas ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko. Ang mga luha sa pagtulo.

Nag-angat ako ng tingin sa kanya ng dahan-dahan niyang dampian ng masuyong halik ang aking noo. Tuloy-tuloy na tumulo ang luha sa aking mga mata. I can feel his love...damn. I can feel it so bad...

"I love you, my queen...God knows how much I love you so much," he whispered.

"Then don't leave. If you really love me you won't leave me, Red..." basag ang tinig na utas ko. Pilit pa ring lumalaban kahit na alam kong talo na ako. Dahil kahit anong pilit ko ngayon, alam kong buo na ang kanyang desisyon.

Binaba niya ang tingin sa akin. Masuyo ang paghaplos nya sa aking pisngi habang titig na titig sa akin, tila inaalala lahat ng anggulo at features ng aking mukha.

"Then you are asking me to love you conditionally, Jakirah..." taimtim na utas niya.

"Because from what I've learned, love is not all about being together. If we are lucky, we can be together..."

"But love is not just about physical. Love sets are free, my queen. Always remember that I love you...I love you...even if we're apart" masuyo ang tinig na utas niya.

"We need to think. To reflect. To heal..." dagdag niya pa.

He has changed. BIG TIME. And I can see how beautiful that change has impacted him.

Natahimik ako habang nakatitig sa sinseridad sa kulay-tsokolate niyang mga mata.

"Do I wait? Are you going to come back?" lakas-loob kong tanong sa kanya.

Nakita ko kung paano siya napangiti.

"Don't wait for me, Jakirah. Promise me you will live your life the way you want it." Magaan ang tinig na utas niya at dahan-dahang sinakop ang aking labi.

Agad ko iyong tinugon. Bago pa lumalim ang halik ay agad na siyang lumayo sa akin.

"This time, Jaki, it will be different." Mahinang utas niya sa akin, mapungay ang kanyang mga mata at mapula ang labi.

"I promise you. And this time, I will keep it..." bulong niya bago muling sinakop ang aking labi.

He never said he will come back but I believe his words. He will keep his promise. Everything will be different.