"En welke verhalen dan? Kan je er me eentje vertellen?" Hij zet een stap dichterbij.

Mijn automatische reflexen werken gelukkig en ik doe een stapje achteruit. "Genoeg Milan, genoeg..."

Hij lacht even. "En zou je me er dan eentje willen vertellen?" Hij kijkt me aan en doet nog een stapje dichterbij.

Weer zet ik een stap achteruit. "Daar ben ik nu niet in de stemming voor. En waar ben je mee bezig?" Een duidelijke zucht van mijn kant is hoorbaar.

"Nou,..." hij stopt even en denkt na. "Ik bedenk me dat ik je naam niet weet, schoonheid. Dus vertel me eens, wat is je naam?"