"Dit had nooit mogen gebeuren," de woorden waren over mijn lippen voor ik er erg in had. De wind pakte ze met twee handen vast en trok ze ver van me vandaan. Ik ademde diep in en gebruikte al mijn adem om de zin te herhalen.

"Dit had nooit mogen gebeuren!" schreeuwde ik over de zee uit. Het zout prikte ik mijn ogen, maar ik wist niet of het de schuld van de golven onder mij was of mijn eigen. Mijn borstkast ging in mijn hijgen op en neer. Nieuwe kracht stroomde mijn aderen binnen en dwongen mij nog harder te schreeuwen.

"DIT HAD NOOIT MOGEN GEBEUREN!" Mijn stem piepte en kraakte tot het overging naar een hevige snik. Mijn knieën raakte de grond en ik liet me daar verder ineenstorten. Mijn knokkels schuurde ik aan de aarde. De droge grashalmen lieten lelijke schrammen achter. 

Je wist dat dit ging gebeuren, verweet ik mezelf. Je had er zelf om gewenst. Toch kon ik het niet laten ook de zee de schuld te geven. Mocht ik de meermin ooit terugzien die mijn toekomst van me had gestolen, zou ze die dag nooit meer kunnen vergeten. Net zo min als ik haar kon vergeten.