Elke keer weer
wanneer ik jou zie,
neemt jouw schoonheid mijn adem weg.

Het is als een klimop die langzaam
maar zeker,
zijn weg verovert
naar boven, de toppen, van de boom
en zo mijn longen overmeestert.

En een rozenplant,
wiens dorens zich in mijn weefsels
verdiepen, verscheuren
en mij pijnigen.

Maar al dat lijden is het waard.
Want zo lang ik jou zie,
lachend,
dan weet ik dat er nog een vorm van leven
zich in mij bevindt.

Mijn leven is slechts van korte duur.
Daar ben ik mij bewust van,
en stiekem
bereid ik mijzelf al voor op de dag
dat mijn longen weigeren nog te ademen.

Ik weet niet of je het weet,
maar door jou,
groeit er langzaam een prachtige bloem in mij.

Een plant, zo prachtvol
en vol in bloei.

En te bedenken
dat die plant
ooit een zaailing was,
die jij hebt geplant,
breekt het mijn hart dat jij hem niet oogst.

Want hoewel deze plant zo prachtig is,
hoewel het verschillende keren heeft geprobeerd uit mij te ontsnappen,
bloem bladeren achterlatend op mijn voetsporen,

Het laat mij stikken.