JISOO'S POV

Lunchtime na namin ngayon at kasalukuyan akong naglalakad papasok sa cafeteria ng YGU. Sabay-sabay kaming kakain ngayon ng mga kaibigan ko pero nahuli ako ng ilang minuto dahil kinailangan ko pang dumaan sa coach namin kaya sila na ang pinapili ko ng aking kakainin.

"Hoy, bruha ka talaga." Mahinang hinila ni Lisa ang buhok ko pagka-upo ko sa tabi nya.

"Aray ha?" I glared at her.

"Kung hindi ka pa namin kinulit kagabi, hindi mo talaga sasabihin sa amin kung anong meron sa inyo." Singhal nya pa sa akin.

"Wala namang namamagitan sa amin ah? We're just friends, that's it." I said and rolled my eyes.

"But friends don't usually kiss, Jisoo." Sabat pa ni Jennie na naka-upo sa harap ko.

"And I totally agree with that." Rosé said and pointed at Jennie. Nagtawanan pa silang tatlo.

"We made a deal, okay? Ang sabi nya, pagnanalo sila sa final game nila, I have to kiss him. Sa cheeks lang ang akala ko nung una kaya pumayag ako pero nagulat rin ako nung hinalikan nya ako sa labi." I said in defense.

"Ano na ba talaga ang label nyong dalawa? I mean, meron ba kayo nun?" Mapang-asar na sabi ni Jennie.

"Mag kaibigan lang kami." I answered.

"Hmm... I don't think so." Sabi pa ni Rosé.

"Sa ngayon lang yang friendship nyo." Jennie said and I furrowed my forehead.

"Trust me, he'll court you sooner or later." Sabi naman ni Lisa at sumipsip sa inorder nyang shake.

"And how sure are you with that?" I raised my brows.

She just smirked at my question and shrugged her shoulders. Muli nanaman silang nagtawanan at tinitigan ko lang sila na para bang nawi-weirduhan. Why are they acting like this? May alam ba sila na hindi ko alam? Hay nako.

When our afternoon classes ended, dumirecho ako agad sa court ng ygu para sa training namin. Tomorrow is our final volleyball game that's why all of my teammates are determined to train harder for it. Nagkaroon pa ako ng maliit na pasa sa tuhod ko kanina pero hindi ko na yun ininda dahil hindi naman na ganon ka sakit.

When we finished training, I instantly freshen up and changed my clothes to a new one. I am now wearing a plain black t-shirt and a red maong shorts.
It was almost 8 o'clock in the evening when I decided to go home.

I'm now walking on my way to the parking lot but I almost stopped walking when I saw a very familiar guy who's now leaning his back at my car while watching me walk towards his direction.

"Anong ginagawa mo dito?" Bungad ko. Agad kong nasilayan ang mukha nya kahit madilim na sa paligid namin.

"Obvious namang hinihintay kita, diba?" Sarkastikong aniya.

"You didn't answer my question, Jin." I said and rolled my eyes at him.

"Give me your keys, I'll drive you home."

Agad kumunot ang noo ko. "Hindi naman ako informed na driver na pala kita? Saka, ano ba talagang ginagawa mo dito? Mag aalas-otso na oh." Singhal ko.

"Kailangan kong pumunta sa inyo dahil may ipapabigay ang tatay ko sa tatay mo kaya pinauwi ko na kay Taehyung yung sasakyan ko at hinintay kitang matapos sa training nyo para sabay na tayong aalis." Detalyadong sagot nya.

"Eh bakit hindi mo ako chinat o sinabihan man lang kanina? Ilang beses tayong nagka-salubong dito sa ygu ah?"

"Surprise siguro?" Sabi pa nya at natawa. Iniling ko na lang ang ulo ko at inabot sa kanya ang car keys ko.

I'm too tired to fight with him. Gusto ko na talagang umuwi sa sobrang pagod. We have a big day tomorrow, gosh.

"Saan po tayo, ma'am?" Biro pa nya nang parehas na kaming nakasakay sa loob.

I just gave him a glare and he instantly laughed. Pinaandar nya ang makina ng sasakyan ko habang sinusuot ko ang aking seatbelt.

"Uy, napano yan?"

Nilingon ko sya na ngayo'y nakatingin sa tuhod ko. I instantly covered my bruised knee with my towel. "Mag-drive ka na. Baka anong oras ka na maka-uwi sa inyo mamaya." Sabi ko.

"Sungit mo naman. Nagtatanong lang eh." Sabi pa nya at nagsimula nang mag-drive.

Hindi ko na matandaan kung paano kami naging ganito ka-close ni Jin. Parang kailan lang noong na-iilang pa ako sa prisensya nya pero ngayon iba na. I'm already comfortable with him being around with me and I don't know why.

Is it because I'm already catching feelings for him? Hay nako. Ewan.

"Sya nga pala, Jisoo, hindi nga pala ako makakanuod ng final game nyo bukas ah?"

Agad ko syang nilingon. "Bakit naman?"

"Tinatamad ako eh." Pabiro nyang sabi. "Joke lang HAHAHA. May kailangan kasi akong puntahan bukas. Baka gabihin na rin ako kaya malabo talagang makakanuod ako." He explained.

"Baka naman ginagantihan mo lang ako kasi hindi ako nanuod nung finals nyo kaya hindi ka rin manunuod sa amin?" I teased.

"Actually, parang ganun na nga. At least quits na tayo diba?" Sabi pa nya at bahagya akong nilingon.

"Yeah, you're right." I gave him a fake smile before looking away from him.

Hearing from him that he will not watch our game tomorrow kinda makes me sad. Sayang naman kung wala sya. Sa kanya pa naman ako kukuha ng inspirasyon bukas. Tss... Well, tama naman sya. At least quits na nga kami.

When we arrived outside the gate of our mansion, bigla na lang ako kinabahan nang makita kong nakaparada na ang sasakyan ni Dad sa loob ng garahe namin.

"Hey, does my Dad knew that you're coming?"

"Yup, kaya wag kang kabahan. Ako nga yung dapat na kinakabahan eh." He answered making me chuckled.

"At bakit ka naman kakabahan?" Tanong ko habang kinukuha ang mga dala kong gamit sa likod.

He handed me back my car keys so I looked at him. "Kasi kikitain ko yung father in law ko." He smirked and went out.

Shit, what was he saying and why the hell am I blushing right now?! Gosh, Kim Seokjin!

Pagkarating namin sa loob, saktong nasa sala naman si Dad na parang kanina pa hinihintay ang pagdating namin. Binaba ko sa sofa namin ang mga gamit ko at agad akong lumapit kay Dad para humalik sa pisngi nya. Napatingin ako kay Jin na may hawak na ngayon na long brown envelope na syang dahilan kung bakit sya nagawi dito.

"Welcome to our mansion, hijo!" Dad smiled at him.

Pilit na napangiti si Jin kay Dad at bahagya pang lumingon sa akin. I just laughed at his sudden reaction. Kinakabahan nga talaga sya.

"Good evening po, tito."

"Yeah, good evening too. Asan na pala yung pinapa-bigay ng tatay mo? Dala mo ba?" Tanong ni Dad sa kanya.

"Ah opo. Eto po" Inabot ni Jin ang hawak nya. I stood up beside him so he won't be nervous anymore. I even saw how his hands shaked when he gave the folder to my Dad.

"Tell your father 'thank you' for this. It was nice doing business with him. By the way, nag dinner ka na ba? Gusto mo ba kaming saluhan ni Jisoo?"

"Ah hindi na po, Tito. Pumunta lang po talaga ako dito para ibigay sa inyo yan. May kailangan rin po kasi akong aralin para sa isang subject namin bukas. Next time na lang po siguro."

Napa-angat ang kilay ko sa sagot nya. Akala ko pa naman papayag sya. Tss...

"No pressure, hijo." Dad lightly tapped his shoulders. "Are you heading home?"

"Yes po."

"Jisoo, why don't you drive him home? Sabay kayong dumating dito diba? He obviously didn't bring his car with him." Sabi pa ni Dad sa akin.

"Nako wag na po, magbo-book na lang ako ng masasak-"

"Of course, dad." I cut him off.

"Okay, ingat kayo. I'll just go upstairs." Sabi ni Dad at lumakad na paalis.

Agad kong hinila ang braso ni Jin at sabay na kaming lumakad palabas ng mansion. I instantly let go of his hands when we arrived at our gate.

"Wag mo na akong ihatid. Alam ko namang pagod ka na. I'll just book-"

"Drive my car home. Sunduin mo na lang ako bukas gamit yan." Sabi ko at muling inabot ang susi ng sasakyan ko sa kanya.

"Seryoso ka ba? Paniguradong maraming makakakita sa atin bukas sa YGU. Hindi mo naman siguro gugustuhing ma-chismis nanaman bukas, diba?" Nag-aalala nyang tanong pero inismiran ko lang sya.

"I don't care about them anymore." I confidently answered.

He smiled at me and nodded his head. "Mabuti naman kung ganun." Sabi pa nya.

"Huh?"

He quickly kissed at my cheeks. "Goodluck bukas." He whispered at my ear.

Tila ako na-statwa sa kinatatayuan ko habang pinapanuod ko syang sumakay sa sasakyan ko hanggang sa maka-alis sya. He really knows how to make me fall harder to him...

____________________________________________

[A/N]: at dahil more than 10 days akong hindi nag-update dito sa wrong goodbyes, wag po kayong magugulat kung bakit sampung new chapters rin ang ipu-publish ko bukas :))