Eulogy

Freya stood up to the podium in front of us with her bestfriend's coffin, flowers and picture. She's not yet talking but a lot of other people are already crying as they can see the tears streaming down her blushing cheeks from her swollen eyes.

I can't look at her for too long so I decided to look away and if I can ditch this part of her burial baka kanina pa ako kumaripas ng takbo palayo but no...this is the only last glance of her physical body so I won't waste this opportunity to be with her. Kakayanin ko lahat ng sakit, mamugto man ng paulit-ulit ang mga mata ko sa kaiiyak, I will not leave her and I'll stay mo matter what.

She sniff then tried wiping her tears away but it just won't go. Freya tried smiling too and she succeed a little.

"Hi, I am Freya Marinduque. I am Roxanne's bestfriend," panimula niya.

"We were in highschool when we became friends. Alam niyo 'yang babaeng 'yan? Ang tapang niyan saka pakialamera," biro niya at tumawa pa.

Mayroong ilang natawa ngunit mayroong mas lalong naiyak katulad ng mama ni Roxanne maging ng kapatid niyang babae.

"We became friends after she helped me. Sa sobrang pakialamera niyan, kahit hindi naman siya sabit sa problema ko nakikialam siya tapos...tapos noong siya na 'yong nahihirapan hindi man lang niya ako sinabihan. I was mad at her sa totoo lang kasi ang daya niya, eh! Kapag ako ang may problema... tatawagan ko siya at tutulungan niya ako pero noong siya ang kailangan ng tulong...pinili niyang idistansiya ang sarili niya. No'ng time na malaman kong tinataguan niya kami ay gusto ko siyang batukan dahil para siyang baliw, magkaibigan kami pero hindi man lang niya ako naisip na tawagan," aniya at bahagyang napahagulgol.

Bigla kong naalala ang pagpunta namin sa apartment ni Roxanne, kung saan nalaman namin ang totoong kalagayan niya. Muli akong dinalaw ng lungkot at pagsisisi. Kung napaaga ko kayang nalaman ay maaagapan ko pa siya? Am I not paying enough attention to my partner?

"Sobrang nagulat ako at labis na nag-alalang tunay sa kaniya nang makita ko ang kalagayan niya. Almost half of her hair was gone...then she was so pale and can barely walk alone. Akala ko malakas lang trip niya na taguan kami and I was so stupid to think that way, hindi ko man lang naisip agad na baka mayroong mas malalim na kahulugan ang pagbabawal niya sa 'ming pumunta sa apartment niya. Baka kung maaga kaming nagpumilit ay naayos at natulungan pa namin siya...but I don't want to visit that day again kasi alam kong magagalit lang siya sa akin," then she tried to smile again but she failed.

She then broke down at parang kandilang unti-unting nauupos.

"Bestfriend! Ang daya mo! Nakakainis ka! Dapat goals tayo, eh! Isama mo na lang ako...hindi ko kaya," hagulgol niyang sabi and I can't help but to cry hard too.

"Hindi ko kaya 'yong pangako kong hindi ako iiyak. Hindi ako strong bestfriend, I'm weak..."

Hindi na siya nakababa sa podium kaya inalalayan nalang siya ng kasama niya at ng iba pa nilang kaibigan.

Then her sister went up to the podium.

"I am ate Roxanne's sister. Ang masasabi ko lang kay ate... sobrang tapang niya. Naalala ko nga noon, no'ng madalas pang mag-away sina mama at papa noong buhay pa si papa. Gising ang ate noon at palaging nagtatakip lang ng tainga habang tahimik na umiiyak. Hindi ko 'yon naiintindihan noon hanggang sa lumaki ako at mainr ko na ang pakiramdam niya. Unti-unti natulad ako sa kaniya na madalas tahimik umiyak. Until one day, hatinggabi noon at nag-away uli sina mama at papa. Umiiyak na naman kami pero nagulat ako nang lumabas ng silid namin si ate para pagsabihan si papa and true enough...papa slowly change. At doon ko narealize kung gaano katapang ang ate ko. Alam niyo bang mas istrikta pa 'yan kasya sa mama namin?" aniya at bahagyang tumawa kahit pa nagbabadya na naman ang mga luha niya.

"She is the greatest sister we have ever had and if God will grant me a one wish...I will asked for her life, I will God to let her live with us again. Siya 'yong ate na hihilingin mo'ng maging ate mo. Istrikta pero grabe magmahal. Isa siyang kawalan para sa amin... napakalaking kawalan. But if letting her go means her freedom and happiness then I will let her choose the path she wanted to take. I love you, ate."

She then slowly went down. Sinalubong siya ng kapatid nilang lalaki at inalalayang umupo sa tabi ng mama nila.

Her mother was asked to talk but she refused, "hindi... hindi ko kayang magsalita," anito at umiyak.

Then the pastor called for another person again. Hindi ako nag-atubiling tumayo. I wanted to confess everything we have for each other. Gusto kong kahit sa huling sandali ng katawan niya rito sa mundong ibabaw ay hindi ako magkulang sa pagmamalaki sa kaniya.

"I am Gino Fedoras, Roxanne's boyfriend. It was really like a nightmare when we learned about her situation. I know she's is strong and it tears me apart everytime I see and hear her say how ugly she look like and how she labelled herself as a worthless. Hindi ko siya nakilala ng ganoon dahil ang Roxanne na nakilala ko noon ay palaban at walang inuurungan. Halos murahin at isumpa ko ang sakit niyang 'yan dahil sa naging epekto niya sa babaeng mahal na mahal ko," then a tear escaped my eyes again but I still managed to continue.

"Grabe ang naging insecurities niya mula sa buhok, sa kulay niya at sa buong katawan niya. She even tried to get rid of me, that's how savage and strong she is. Kaya niya akong ipamigay sa iba para sumaya raw ako but I did not choose to let her go. I wanted to full fill her wishes but I know that e already lacked of time and while accomplishing some of her bucket list, she died. I thought we are doing good job for making her happy kasi sabi nila mas napapahaba raw ang buhay ng isang tao kapag masaya ito. She was really happy travelling with me and in an unexpected moment... she left alone wishing for her to be saved."

Lumunok muna ako saglit para alisin ang parang nakabara sa lalamunan ko bago nagpatuloy.

"I can't...I can't speak for more...hindi ko na kaya basta ang sigurado ako...I will always love her until the last strand of her hair—wig falls."