"Zaiden.." Tumayo siya at bumaling sa akin. Sinamahan niya kasing maglaro si Cole sa sahig. Pagkakita ng kambal ay agad silang tumakbo upang yakapin ako sa tuhod.

"Mommy! Mommy! Tito Zaiden bought me toys! Look oh!" Cole raised his car toys to show it to me.

"Mommy, he bought many books! Tito Zaiden will teach me how to read!" Nagniningning ang matang sambit ni Calia habang yakap-yakap ang books niyang bago.

I smiled at the sight of their excitement, my heart swelling with joy. "Wow, those are some great toys and books, huh?" I said, crouching down to their level. I ruffled Cole's hair and gave Calia's books an appreciative look. "That's really nice of Tito Zaiden. What do you say?"

"Thank you, Tito Zaiden!" the twins chorused, their eyes shining with pure delight.

Zaiden chuckled, his eyes soft as he looked at the twins. "You're welcome, kiddos. I'm glad you liked them," He then turned his gaze to me, a warm smile spreading across his face. "And how about you, Laurenestine? How was your day?"

Before I could respond, the twins tugged at my clothes, their faces lit up with a new idea. "Mommy, can we play with our new toys now? Can Tito Zaiden join us?" Cole asked, his eyes pleading.

I looked at Zaiden, who seemed more than willing to join. "Sure, why not?" I replied, laughing at their excited cheers. As they scampered off to start their play, I turned to Zaiden. "Thank you sa pagbisita pala. Kailan ka dumating?"

"A while ago, Serina told me that you're busy with your activities in school and you went to sleep with your classmates."

Ha? Bakit nasabi ni Serina ang rason na iyon? Ito ba ang nirason ni Zairon?

"Ganun ba? Ah, sige.. bihis muna ako. May klase pa kasi ako."

Ngumiti siya. "Sure, sure." Tumalikod na siya at sumali sa kambal habang ako ay pumunta sa kwarto upang makaligo.

Nang hinubad ko ang aking damit, kitang-kita ang pasa ko sa katawan. May hapdi pa rin ang pagkababae ko pero hindi na masyado. Pagkatapos kong maligo ay agad rin naman ako nagbihis at lumabas upang pumunta sa kusina at doon ko nadatnan si Serina.

"Ate! Kain ka muna!" Sabi ni Serina nang makita ako. Lumapit rin naman ako sa kaniya at nagtimpla ng kape. Kaming dalawa lang ang nandito habang ang kambal ay nasa kusina kasama si Zaiden.

"Sinong tumawag sayo kagabi gamit ang phone ko, Serina?"

"Tumawag? Wala naman pong tumawag pero nakareceive po ako ng text sa ibang number. Sabi niya, instructor niyo raw siya at may ginagawa pa po daw kayong activity."

Nasamid pa ako nang marinig iyon. Seryoso? Really, Zairon? Activity talaga?

I sighed, shaking my head. "Well, that's not entirely true. Pero sige, let's leave it at that." I stood up, preparing to leave. "I need to go to class. Can you keep an eye on the twins? And Zaiden?"

Serina nodded, giving me a thumbs up. "Sure, ate. Ako bahala dito."

Activity na bang matatawag ang ginagawa namin? Gusto ko nalang matawa.

Pagpasok ko sa room namin ay biglang tumayo ang dalawa at sinalubong ako.

"Hoy, Gaga! Bakit di ka nagpakita noong umalis ka agad sa party? Kung hindi siguro tumawag sa amin si Dr. gray eyes, magdamag kaming mulat ang mata!" Bungad sa akin ni Dalcy.

Dumiretso ako sa upuan ko pero ang mata nila ay dikit na dikit sa bawat kilos ko.

"Oo nga! At paanong alam ni Doc kung saan ka? Magkasama ba kayo?" tanong ni Jazz.

"Pero paanong magkasama kung nakita naman natin siya sa guest room di ba?" agad na sagot ni Dalcy.

Hindi ako nagpahalatang kinakaban ako at umupo nalang sa upuan ko. "Nagkita kasi kami, sumakit kasi tiyan ko kaya wala na sa isip ko na magpaalam. Sorry talaga, girls." Pagsisinungaling ko.

"Ah, ganun ba?" Jazz replied, her eyebrows furrowing in confusion. "Well, sana okay ka na ngayon. Di mo na kasi kami na-update after mo umalis."

"Oo nga," Dalcy added, her eyes filled with concern. "Nag-alala talaga kami sa'yo."

I gave them a reassuring smile. "Okay na ako, girls. Thank you for the concern. And sorry ulit, ha?"

"Okay lang 'yun," Dalcy said, waving her hand dismissively. "Basta next time, magpaalam ka na. Para hindi kami mag-alala."

"Sure, sure," I replied, nodding my head.

The rest of the day went by in a blur. I tried to focus on my classes, but my mind kept wandering back to Zairon. His words, his actions... Mali ba ako? Bakit parang may ibang kinikilos si Zairon. Dalawang araw palang naman kami magkasama baka nababaguhan lang ako sa kilos niya. He's too clingy sa totoo lang, parang takot talaga siyang mawala ako bigla.

Walang klase si Zairon sa amin ngayon at half day lang rin kami kaya ay dumiretso na ako palabas. Dalcy and Jazz went to their clubs dahil mga president sila roon while I was planning to go home early but I bumped into Alvey.

"Laurene! I'm glad nakita pa kita." Huminto siya sa akin at ngumiti.

"Bakit? May sasabihin ka?" Napakamot siya ng ulo na parang nahihiya pa.

"Ah, ano kasi.. pwede mo ba akong samahan?"

"Ha? Bakit?"

"Ano.. manliligaw na kasi ako kay Jazz." Namumula niyang sambit. Nanlaki ang mata ko at pabiro siyang hinampas.

"Seryoso?! Akala ko torpe ka!" Natatawa kong sagot.

Mas lalo siyang nahiya sa sinabi ko. "Hindi naman sa ganun, nagkita kasi kami noong party tapos ano.. nag usap kami." Nauutal niya pang sagot. Tumawa lang ako dahil sa mukha niyang nahihiya.

"T-tigilan mo nga sa pagtawa! Pinagtitinganan na tayo oh." Nangunguso niyang saway pero mas tumawa ako ng malakas. Grabe, ilang taon din niyang gusto si Jazz tapos ngayon lang siya may planong ligawan.

"Okay, okay, sige na nga. Sorry na," I replied, trying to stifle my laughter. "So, ano nga ba ang plano mo?"

He looked at me with determination. "I'm going to confess to her. I want her to know how I feel."

My eyes widened in surprise. "Wow, that's brave of you, Alvey. But are you sure about this? I mean, Jazz is not an easy girl to impress, you know."

He nodded with his serious face. "I know. But I'm willing to take the risk. I really like her, Laurene."

I couldn't help but smile at his sincerity. "Well, in that case, I'll support you. May nalalaman rin naman ako kay Jazz."

"Really? Can we talk about it? Gusto ko ring malaman ang mga bagay na gusto niya." He said, flustered.

"Sure," I smiled widely but when I looked at the person on his back, my smile faded when Zairon was there, staring at us.

He was standing there with his expression unreadable that made my heart skip a beat. I quickly composed myself and turned to Alvey. "Ah, Alvey, let's continue this conversation next time, okay? May kailangan lang akong asikasuhin."

He looked at me a bit confused, but nodded nonetheless. "Sure, Laurene. I'll wait for your advice."

I gave him a small smile before excusing myself. Nagpalinga linga pa ako sa paligid dahil baka may makakita sa amin. Nang masigurado kong wala, pinuntahan ko agad siya. Hindi naman masyadong tao sa tinayuan niya pero sure ako mamayang hapon na dadami dahil madadaanan lang naman ang parte kung saan siya kapag uwian na.

Tinitigan lang niya ang bawat hakbang ko habang nakalukipkip. Kinabahan tuloy ako. Kung pababayaan ko siyang nakatingin lang, mahahalata talaga siya.

"Zairon," I greeted him, trying to keep my voice steady. "Anong ginagawa mo dito?"

His gaze was intense. "I just came to see you. I missed you." Straight niyang sagot na wala man lang ka emo-emosyon.

His words caught me off guard, but I quickly recovered. "Ah, ganun ba? Well, I'm here now. May sasabihin ka ba?"

He was silent for a moment but his gaze never left mine. Bakit ba ganito siya makatingin? Para niya akong kakainin ng buhay.

"I just wanted to make sure you're okay. You didn't even leave a message. Halos tadtarin ko na ng message ang phone mo pero hindi ka man lang nagreply and now I saw you with someone else?" Salubong na kilay niyang sabi. "Why is he always talking to you? May gusto ka ba sa lalaking 'yon?" Mariin niya pang dagdag na mas nagpakaba sa akin.

Bakit ba ako kinakaban? Wala naman akong ginagawang masama.

"We're just friends, Zairon. Wala naman kaming ginagawa." Bakit ba ako nagdadahilan? At bakit yata ako takot?

"Make sure you're not, Laurene. Iba pa naman ako magselos, baka 'di mo magustuhan," May bahid na banta niyang sambit na kinalunok ko. Ngumiti siya ng marahan at akmang hahalikan ako pero agad akong napaatras.

"Nasa campus tayo. Baka may makakita sa atin." Sabay linga ko sa palagid. Mabuti nalang at walang tao sa parte namin pero baka may makakita talaga sa amin.

"Do you really think I care about them? I don't give a damn." I looked at him at his words. He still looked angry. He was really jealous and it was too obvious because of his eyes.

"Zairon, we need to talk about this," I said, my voice shaking slightly. "It's not healthy if you're like this."

His gaze hardened, and he took a step closer. "At sino ang nagsabi na hindi healthy 'yun? I just care about you, Laurene. I don't want anyone else to touch you, or even look at you. Is that so wrong?"

I took a step back with my heart pounding in my chest. "Zairon, 'yung mga sinasabi mo... it's too much. Wala ka bang tiwala sa'kin?"

He scoffed and ran a hand through his hair, clearly frustrated. "Trust? How can I trust you when you're always around that guy? How can I trust you when you're always smiling at him, laughing with him? Am I not enough for you?"

"Wala kaming ginagawang masama," I defended, my voice firm. "And even if we were more than friends, it should be my decision. Hindi mo pwedeng kontrolin ang buhay ko."

"Your decision?" his voice echoed with disbelief. "So, you're saying that you would choose him over me?"

I sighed, rubbing my temples. "Hindi 'yan ang sinasabi ko, ang sinasabi ko, you need to trust me. You need to respect my decisions and my friendships. Hindi mo pwedeng diktahan kung sino ang pwede kong makasama."

He was silent for a moment but his eyes were searching for mine. Then, he let out a deep breath and nodded. "Fine, I'll try to trust you. But remember, you're mine. And I won't let anyone take you away from me."

His words left me speechless. This was not the Zairon I knew. He's really straightforward. Alam ko naman na ganito siya noon pero mukhang mas lumala yata siya. Is it my fault?

Napabuntung-hininga nalang ako dahil ayoko nalang makipagtalo.

"Sa bahay ka matutulog mamaya," Agad niyang sabi nang makita niya akong tumahimik.

"No, I can't. M-may bisita kami sa bahay." Sagot ko nang maalala si Zaiden at ayokong iwan ang mga anak ko. At kung doon ako, baka hindi na niya ako pauwiin. Nahirapan nga akong kumbensihin siya noong una.

"Bisita? Lalaki?"

Umiling ako, hindi ako comfortable sa paraan ng pagtingin niya kasi baka any time ay baka magalit siya. "H-hindi, babae. Galing kasi siya sa ibang bansa kaya kailangan ko ring nandoon."

He sighed. "Fine, but I will fetch you after your class tomorrow. Mismo sa classroom mo," seryoso niyang saad na nagpalaki sa mata ko.

"Baliw ka ba? Baka anong iisipin nila sa'tin! At saka, instructor ka namin, Zairon. Gagawa lang tayo ng chismis sa paaralan. Ayokong bumalik ulit ang pangyayari noon."

He smirked with arrogance. "Let them talk. Wala akong pakialam sa chismis ng ibang tao. Basta ako, gusto ko makita ka agad pagkatapos ng klase mo."

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko ngunit binawi ko agad. "Zairon, you're being-"

"Possesive? Obsessed, territorial?" Siya na mismo ang dumugtong. "I know, Laurene at kung hindi mo ko kayang sundin, mas pipiliin ko pang bantayan ka buong araw kaysa mawala ka sa akin ulit. Hinayaan kita noon pero kung hindi ka mahila sa masinsinang salita, pipilitin kitang manatili sa akin hanggang sa mahalin mo ako."

"You know this is not healthy, paano kita mamahalin kung tinatakot mo na ako?" sagot ko. Doon na siya napatigil at nawala ang salubong ng kilay niya pero napalitan iyon ng pangamba.

"Are you scared?" Hindi ako umimik. Napakagat siya ng labi at nakonsensiya yata siya. "I'm sorry.." he reached my hand and kissed it. "I'm sorry baby, sasamahan mo naman ako sa bahay di ba?"

Napabuntung-hininga nalang ako. "Oo, Pero kailangan muna nating itago ang ugnayan natin, Zairon. Graduating na ako, ayokong masira ang image ko rito." Hinila ko pabalik ang kamay ko at di na siya tiningnan pa.

Matagal siyang makasagot at parang hindi siya talaga sang ayon sa sitwasyon namin. "Hindi ko gusto ang ideya na itinatago ka, Laurene," he finally said, his voice filled with frustration. "Pero kung iyon ang gusto mo, sige. Magtatago tayo. Pero hindi ito magiging permanent. Hindi ako magiging kampante hangga't hindi alam ng lahat na akin ka."

I felt a chill run down my spine at his words. It was clear that Zairon was serious about this, and it scared me. But at the same time, I couldn't deny the part of me that was drawn to him.

"Okay," I finally said while meeting his gaze."But I hope, just hope, that you learn to trust me. Not just for me, but for us as well."

He was silent for a moment before he nodded. "Para sa atin, magtitiwala ako. I'll keep our relationship a secret for now. But remember, this doesn't change anything between us. Hahayaan mo na akong manatili sayo 'di ba?"

Tumango ako sa kaniya at ngumiti. Ngumiti rin siya at hinayaan ko na siyang haplosin ang pisngi ko. He's really sincere. Gusto kong itanong sa kaniya kung hindi man lang ba nagbago ang nararamdaman niya sa akin dahil kahit ngayon, kung ano ang mga mata niyang nakatingin sa akin noon ay ganoon pa rin ngayon.

"If you always show your weakness, Zairon. Hindi ka ba natatakot na gamitin ito sayo? Did you even.. doubt my words?"

Nagulat ako nang hinila niya ang dalawang kamay ko at nilagay sa baywang niya upang mayakap ko siya. Dahil mataas siya, pinatong niya ang panga niya sa ulo ko.

"No, baby.." Hindi ko alam kung bakit naiiyak ako. "I told you before, use me even if.. even if it hurts me. I don't care as long as you're with me. That's what's important."

Sana ganito ka palagi, Zairon. Sana makapaghintay ka pa. Sana hindi nalang totoo ang narinig ko tungkol sayo.

"Is there any problem?" Tanong niya, kumalas ako at hindi ako sumagot kaya lang ay hindi ko sinasadyang makita ang dalawang taong nagliligawan sa kalayuan. Nakita niya iyon pero agad ko ring iniwas ang aking tingin roon.

"I didn't experience courting a woman all my life," He said, I looked at him in wonder. "But If I court you, please don't be hard on me."

I smiled at his words. "You want me to be your girlfriend?"

"Oo, ayokong ganito lang tayo. Gusto kong matawag na kitang akin officially."

"But you already claim me, I don't have any choice to refuse." Sagot ko, pero labag talaga iyon sa loob ko.

He reached out to tuck a loose strand of hair behind my ear. "No, I will court you Laurene. I will show you how serious I am to claim you. I want a label."

Napakamot nalang ako ng batok. "Alam mo, masyado kang straightforward, wala akong masagot sa pinagsasabi mo."

Dapat ako ang hihingi ng ganun kasi gusto ko rin ng assurance pero siya talaga ang nagsasabi. It's awkward honestly but I'm happy.

He chuckled and pulled me closer. "That's just me, baby. I always go straight to the point. I don't like beating around the bush. And I don't want to waste any more time. I want you to be my girlfriend."

I looked up at him, my heart pounding in my chest. "Zairon, this is all so sudden. I mean, yes we have been together but I didn't expect you to... to..."

"To what? To want to make things official?" he finished for me while his gaze was softening. "I know it's sudden. And if you need time to think about it, I understand. But I want you to know that my feelings for you are real. I'm not playing around here."

I swallowed hard and my mind raced. This was a lot to take in. But looking into his eyes, I could see the sincerity. He was serious about this. And that scared me. But it also excited me.

"There's no need to think. I already gave you a chance right? Then, I'll let you but don't expect me to answer you right away."

Bumasangot siyang lumayo dahil napansin naming may dumaang mga estudyante. Sumulyap pa sa amin saglit. "Ilang araw mo ba akong papahirapan?"

Tumawa lang ako na nagpanguso sa kaniya. Ngayon ko lang nakita ang ganitong side niya. Kunwari pa akong nag iisip. "Hindi araw, baka umabot talaga ng ilang ilang buwan o siguro taon?"

Hindi siya makapaniwalang nakatingin sa akin. "You're torturing me, Laurene," Bumagsak ang dalawang balikat niya pero napalitan naman ito ng determinasyon. "If that's the case, I will court you until you love me. I don't want to waste any chance you gave but even though we are not official yet, I still want you to live with me, Laurene. But I know you won't approve of it."

Tumango tango ako. "Syempre, nanliligaw ka pa 'di ba? Hindi iyon pwede."

Inis siyang napakamot sa ulo. "What? I didn't know that! E'di, pausohin nalang natin, kung ganun."

Nagtaka ako. "Anong pausuhin?"

"Na ibahay agad bago sagutin." Ngiti-ngiti niya pang sagot. Pinitik ko ang noo niya. Namula agad iyon.

"W-what was that for?" Salubong na ang kilay niya habang hinihimas ang kaniyang noo.

"Hindi mo kasi dapat pinipilit ang mga bagay, Zairon. Paano kung ayaw ko pa?" Pang-aasar kong sabi sa kaniya, pero ngumiti rin ako.

Tinignan niya ako ng masusing tiningnan. "Pero gusto mo, di ba?"

"Hindi ko sinabi 'yun," sabi ko, pero halatang nagbibiro.

Naglakad siya papalapit sa akin at hinawakan ang magkabilang pisngi ko. "Laurene, you know the beat of your heart. And you also feel the beat of my heart for you."

Napatitig ako sa kaniyang mga mata. Marahang lumapit ang kaniyang mga labi sa akin, tila ba naghihintay na sagutin ko ang kaniyang tanong. Ngunit bigla akong umiwas, iniiwasan ang halik na parang ginanahan pa siyang lalo.

"Let's take it slow. Hindi ko pa alam kung handa na ba akong pumasok sa isang relasyon." Mabilis kong sabi habang umiiwas sa kaniyang tingin.

Napakagat siya ng labi, tila ba nadismaya. "I understand, but I promise, I will do everything to make you happy. And when you're ready, I'll be here."

Our eyes met, and it was then that I realized that despite his overbearing care, there was a unique warmth and understanding in his eyes. It wasn't just jealousy and control he was feeling, but love and commitment.

I quickly looked around and saw that we were alone. This was a rare quiet moment, so I decided to go to him, which surprised him. I tiptoed and gave him a soft, sudden kiss. He was so shocked that he didn't move at all. After the kiss, I giggled and smiled sweetly at him.

Nagising na siya sa ulirat at tumingin sa akin. "Did you know that was dangerous, Ms. Valencia?"

Nawala ang ngiti ko at napalitan ng seryoso. Bakit kaya hindi ako sanay kapag tinatawag niya ako sa apelyedo ko?

Huminga siya ng malalim. "Halik mo lang 'yon pero may nagising na. Hays." Namilog ang mata ko nang may bumukol nga sa pantalon niya.

Namumula kong iniwas ang aking mukha at tumalikod na. "Aalis na nga ako. Delikado talaga ako kapag kasama ka."

Narinig ko pang tumawa siya pero di na ako lumingon at lumabas na ng University. Tama rin pala na umalis ako dahil ang dami ng estudyante sa labas para umuwi. Lumingon rin ako sa pwesto niya at wala na rin siya roon. Nakasalubong ko pa ang dalawang babae.

"Oh, akala ko umuwi ka na?" Salubong ni Dalcy sa akin. May katawag si Jazz habang nakasunod kay Dalcy.

"May dinaanan lang. Kayo?"

"Uuwi na rin - oh, saan ka, Girl?" Pigil niya kay Jazz dahil linampasan niya kami at mukhang nagmamadali.

"Work, girls. Need kong pumasok ngayon." Sabay wave ng kamay at mabilis naglakad upang sumakay ng Tricycle. Nagkatinginan na lamang kami ni Dalcy at nagkibit balikat.

"May nakalap pala akong tsismis, girl." Sabay tapik niya pa sa akin habang nasa kalsada kami at naghihintay ng masasakyan.

"Hm? Ano 'yon?"

"Hindi mo ba napapansin na hindi na sumusunod 'yong babae sa medicine department kay Dr. Gray eyes? Na expelled pala 'yon!"

"Really, bakit raw?"

"Eh, kasi nalaman ng dean na may karelasyon siyang Professor dito. Walang binanggit pero sabi pa nila, may asawa na raw ang Professor at ayon, kabit pala siya!"

Bumuntong hininga nalang ako. Bakit ba nakikita ko ang sarili ko sa babaeng iyon? Ang kaso lang, iba ang rason ko at sa isang lalaki lang. Isang lalaki ha? Tàngina talaga ng nangyari. Paano kaya kung si Zaiden talaga ang nabiktima ko? Ano kaya ang mangyayari? Siguro, itataboy niya ako kasi sa una palang, hindi naman siya nagkagusto sa akin at siguro, nakulong na ako ngayon dahil mas inaalagan ni Zaiden ang image niya at gusto siyang manatili ang respeto sa pamilya nila.

Habang si Zairon? Napakamot na lang ako sa ulo. Ako pa talaga ang nagtataboy sa kanya dahil hindi ko agad matanggap na komportable na akong kasama siya at siya na ang hinahanap ko, lalo na kapag nakikita ko ang abo niyang mga mata. Kapag naaalala ko pa, talagang napapadismaya ako kapag hindi ko nakikita ang mga mata niya, parang mas gusto ko na lang na palagi kong nakikita iyon.

And now, we're having twins. Even though I know something about him, there are still things that I don't know about him yet. So I gave him a chance even though I don't know where we stand and what will happen next.

I know he's sincere at nakikita ko iyon. Pero kung sinusundan niya nga ako, saan siya sa tatlong taon? Bakit hindi man lang siya nagpakita sa akin at bakit ngayon lang?