When I got home, they didn't ask me too much about where I had been because Zaiden had already told them where I was. Hindi nga nila inaasahan na babalik ako agad dahil ang sinabi ni Zaiden ay isang linggo raw akong mawawala. Hindi ko rin alam kung ano ni rason ni Zaiden kila Mama pero pinabayaan ko nalang since hindi rin naman sila nagtanong pa.

"Kailan balik mo sa Pampanga, Laurene?" Tanong ni Mama habang sinusuboan niya si Cole sa sala. Ako naman ay nagtitimpla ng gatas nilang dalawa. Umuwi rin kasi si Serina sa kanila kaya ako rin muna ang mag aasikaso sa mga bata.

"Bukas ho ma, aatend rin ako ng instrams. Last day na rin ho kasi."

"E'di kung ganoon, ipasyal mo muna mga bata mamaya sa loob ng Mall para ma enjoy naman nila pag stay rito. Bilhin mo na rin ng new toys si Cole, mukhang gusto niya iyong sasakyan na nag tatransform." Sinilip ko si Cole na nilalaro ang mga nadala niyang mga laruan.

"Okay ma, pupunta kami. May bibilhin rin naman ako." Sagot ko nalang at lumapit sa kanila.

"Baby, here's your milk." Saad ko kay Cole. Tiningnan niya ang dala ko at tumingin sa akin.

"Mommy, I don't want milk." Sabay iling niya. Nagtaka na ako.

"Bakit ayaw mo na ng milk? Ayaw mo ba timpla ko?" Matamlay kong tanong.

Nag pout siya. "Kase po mommy, big boy na ako."

"Cole, even if you're a big boy, you still need to drink milk," I said to him, trying not to smile. I always found his hurry to grow up funny.

"But mommy, big boys don't drink milk," he said, crossing his arms.

I laughed and ruffled his hair. "That's not true, Cole. Milk helps you grow strong. Even adults drink milk. Did you know?"

He looked surprised. "Really, mommy?"

"Yes, really," I said, nodding. "So, will my big boy drink his milk now?"

He thought about it for a bit, then nodded and took the glass of milk. "Okay, mommy. I'll drink the milk."

I laughed at how serious he was. "That's my good boy," I said, giving him a kiss on the forehead.

Watching him drink his milk, I felt happy. I looked at Calia who was silent in the corner but she noticed my stares: kaya nilingon niya ako.

"Calia, sweetheart. What did you read today?" It's not like she read it, pero malalaman niya ang nakasulat through pictures.

"Mommy, why is that this picture has another person? Just like Tito Zaiden?" She asked and then he pointed something on a picture. Tumayo ako at tumabi sa kaniya. My heart was raised when she pointed to a man with his family in the picture.

"Bakit po kami walang ganito, mommy?" Doon na ako hindi agad nakasagot.

"Calia, dear, all families are different," I started, picking my words carefully. "Some families have a mom and a dad, some have just a mom or just a dad, and some have two moms or two dads. What makes a family is not who's in it, but the love they share."

She looked at me, her eyes big and full of questions. "So, we're a family because we love each other?"

I nodded, smiling at her. "Yes, dear. We're a family because we love each other very much."

"But, mommy," she went on, her little finger still pointing at the picture. "Why don't we have a picture like this?"

I took a deep breath, my heart heavy at her innocent question. "Well, dear, we can definitely take a picture like this. We can take a picture of our family, just as it is. Would you like that?"

She nodded quickly, her face lighting up. "Yes, mommy! I want a picture of our family."

I hugged her tight, my heart full of love for my little girl. "Then we'll do that, sweetheart. We'll take a picture of our family, just as we are. And if the right time comes, your daddy will join us too."

Nanlalaki ang mata niyang nakatingin sa akin. "We have a daddy? Just like in the picture? Is he kind like Tito Zaiden, mommy?"

Hinaplos ko ang buhok niya. "Yes, baby. He is very kind and sweet. I'm sure he will be happy seeing you." Magalit man siya sa akin dahil sa pagtago ko, pero napagpasayahan ko na rin ito. I don't know what will be the result of this but it doesn't matter now because I know that he's sincere to me. And he has the right to know.

Binihisan ko na ang kambal. Hinatid nalang rin kami ni Papa sa Mall at doon na rin maglibot-libot. Kaming tatlo lang dahil wala pa naman si Serina at doon lang kami magkikita sa Pampanga.

Kumikinang ang mga mata ng dalawa dahil sa bagong lugar na naman ang nakita nila. Mas marami rin kasi ang makikita sa Mall na mapuntahan namin.

Pinalaro ko lang rin sila sa kids play area nang ilang oras pagkatapos ay kumain kami sa fast-food chain. We even took a lot of pics together before we go to the supermarket to buy groceries.

Sunod lang sila ng sunod sa akin at dahil bata ay hindi talaga maiiwasan na magturo ng magturo ng kung ano.

"Mommy, can I get that?" Turo ni Cole sa chocolate. Binaba ko ang gatas na kinuha ko at nilagay sa cart.

"You can baby but isa lang, okay? It's not good if you always eat it."

"Because it will ruin your teeth, Cole. The dentist will take your teeth one by one if you always eat sweets like chocolate." sabat ni Calia pero tumaas lang ang kilay ko dahil may gummy sa kamay niya.

"Calia, I see you're holding some gummy candies there," I said, raising an eyebrow at her. "Doesn't that count as a sweet too?"

She looked down at the candy in her hand and then back up at me, her eyes wide. "But mommy, it's just one piece," she said, trying to justify her actions.

I laughed and ruffled her hair. "Alright, just this once. But remember, too much of anything is not good, okay?"

She nodded eagerly, clutching the candy in her hand. "Okay, mommy. I promise I won't eat too many sweets."

Satisfied, I turned back to our shopping. As I picked out vegetables and fruits, I could hear the kids chattering excitedly behind me. They were pointing at different things, asking questions, and generally being curious about everything around them. It warmed my heart to see them so happy and engaged.

After we finished shopping, we headed to the toy store. Cole's eyes lit up as he saw the rows upon rows of toys. He ran to the car section and started looking at the different models. I watched him as he carefully picked up each one, examining it before putting it back and moving on to the next.

Meanwhile, Calia was over at the doll section, her eyes wide with wonder. She was gently touching the dolls, her fingers tracing over their clothes and hair. I could see the longing in her eyes, and I knew I couldn't deny her this simple pleasure.

"You like playing that? You should buy one so your baby doll has a mommy already." Saad ko. Dalawa lang dolls niya tapos puro babies pa. Hindi siya masyadong mahilig maglaro ng dolls dahil mas gusto niya ang mga books na pambata.

"Mommy, I saw the same doll in my room but Ate Serina said that I shouldn't touch it because it's from a stranger."

"Stranger?"

*Yes, mommy." sagot niya. Tiningnan ko rin ang doll pero wala naman akong nakita roon. Saan kaya iyon nilagay ni Serina kung meron man?

"Do you see the face of that stranger?" I asked again.

"No, mommy." Sabay iling niya. "He has a cover on his face. He even asked about you po, mommy." she innocently answered.

"Don't talk again with that stranger, okay? Baka may mangyaring masama sayo. Stick to Ate Serina always." She just nodded and her eyes were still on the doll.

Napansin ko ang mga nakahilerang mga children books kaya tumungo agad ako upang kunin iyon.

"Calia, come here. There's a new release book!" Masigla kong sambit sa anak ko sabay baba sa kung saan siya kanina pero nawala ang ngiti ko nang makitang wala siya roon. Agad kong nilibot ang tingin ko dahil baka nasa paligid lang sila pero wala akong nakita kung hindi ay ang ibang mga costumer.

Iniisa-isa ko pa ang mga batang nandoon pero wala talaga sila. I asked most of the staff inside the boutique but they didn't see the twins. Nagsimula na akong kabahan at lumabas ng store. Nilibot ko muli doon pero mas lalo akong kinabahan.

Wala sila, nasaan sila? Nasaan ang mga anak ko?

Bumalik ulit ako sa boutique at nagtanong dahil baka ay may CCTV sila sa loob. Meron nga ang kaso ay hindi nila basta-basta iyon ipapakita sa akin.

"Wala ba kayong ibang paraan para malaman ko kung saan ko makikita ang anak ko? Nandito ba manager niyo? Please, nawawala ang mga anak ko. Tunulungan niyo naman ako." nagmamakaawa kong sabi pero mas lalo lamang dumagdag ang problema dahil as sinabi ng isang staff.

"Ma'am, sana binantayan niyo ng maigi ang mga anak niyo. Ikaw po responsible sa mga ginagawa niyo. Dapat sana nagdala kayo ng kasama." namuo ang inis sa loob ko.

"I didn't ask your opinion. I ask for your manager. Hindi ikaw kaya huwag kang magsabing alam na alam mo." matalim kong sagot. Pero mas lalo siyang sumabat.

"I understand your frustration, but I'm just trying to help," the staff member replied, her tone defensive.

"Help? You call that help?" I said, my voice rising in anger. "My children are missing, and you're lecturing me about responsibility. I need action, not words."

Just then, the manager came over. He was a middle-aged man with a stern face. "What seems to be the problem here?" he asked, looking between me and the staff member.

"My children... they're missing," I said, my voice trembling. "They were here with me just a moment ago, and now I can't find them. I asked if you have CCTV footage, but your staff member here said she can't show it to me."

The manager looked at the staff member, who shrugged helplessly. "I'm sorry, ma'am," he said, turning back to me. "We do have CCCTV but we can't just show it to anyone. We need to follow proper procedures."

"Procedures?" I echoed, incredulous. "My children are missing, and you're talking about procedures? Are your procedures more important than my children's safety?"

"No, of course not," the manager said quickly. "But we need to involve the authorities. They're the ones who can properly handle this situation."

"Then call them!" I cried, my patience running thin. "Tawagan mo na sila, please."

Tumango at mabilis na kinuya ng manager ang telepono. Habang tinatawagan niya ang numero, naramdaman ko ang isang bugso ng pag-asa. Sana walang mangyari sa kanila. Hindi ko kayang may mangyari man lang sa isa sa mga anak ko. Iniisip ko palang ay nanghihina na ako.

I couldn't help but blame myself. I should've been more vigilant. I should've kept a closer eye on them. But no, I got distracted, and now my children were missing.

I prayed silently and begging for their safety. Please, let them be safe. Please, let them be found. I don't care about anything else. Just bring my children back to me.

While waiting, I noticed a large digital screen in the center of the mall. It was usually used for advertisements or announcements. A thought struck me - what if we could use it to announce that my children were missing?

I rushed over to the manager who was still on the phone. "Excuse me, pwede bang gamitin natin ang screen?" I pointed at the large digital display. "We could put up a picture of my children and announce that they are missing. Maybe someone has seen them."

The manager looked at me, then at the screen, and nodded. "That's a good idea. We'll do that right away."

Binigay ko ang information ko at mga pictures ng mga anak ko. In no time, pictures of my children were flashing on the screen, along with a description and a contact number. The announcement echoed throughout the mall, catching everyone's attention.

"Attention shoppers, we have an urgent announcement. Two children, Cole and Calia, are currently missing inside the mall. If you see them or have any information about their whereabouts, please contact the mall security or the number displayed on the screen."

I felt a lump in my throat as I watched the announcement. It was a public admission of my worst nightmare. But at the same time, it gave me hope. With everyone in the mall on alert, the chances of finding my children increased.

I prayed harder than ever. Please, let this work. Please, let my children be found.

Naghintay ako ng ilang minuto. Doon nila ako pinahintay rin sa labas kasama ang mga security ng mall. Dalawang oras na ang nakakalipas at mas lalo lamang akong hindi mapakali. Naluluha na ako at hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib ko.

"Mommy! My mommy!" I looked at the tiny voice few meters away at doon na bumuhos ang luha ko nang makita ang dalawang anak kong dala-dala ng isang babaeng may edad na. Binaba niya si Cole at tumakbo silang dalawa sa akin.

Sinalubong ko sila ng yakap at hindi ko na mapigilan ang mga luha ko. "My babies.. where have you been?"

Umiyak si Cole nang makita akong lumuluha. "Mommy, don't cry. Cole will cry too." Nangilid ang luha sa kaniyang mata at niyakap ako ng mahigpit.

"Akala ko-akala ko mawawala kayo sa akin. Hindi ko kayang tanggapin 'yon." Bumuhos ang luha sa mga mata ko at kahit gusto kong pigilan ay hindi ko man lang kaya. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag nawala sila.

Niyakap ko rin sila ng mahigpit at hinagod ang kanilang mga likod. "Nawala kayo, hindi niyo alam kung gaano ako nag-alala. Please, wag na kayong mawawala ulit, okay?"

Tumango sila at nag-sorry. "Sorry, mommy. Hindi na kami mawawala ulit," sabi ni Cole, habang yakap na yakap ako.

"Sorry din, mommy," sabi naman ni Calia, ang kanyang mga mata ay basa pa rin sa luha.

Napatingin ako sa babaeng nagdala sa kanila pabalik sa akin. "Maraming salamat po sa pagbabalik sa kanila. Hindi ko po alam kung ano ang gagawin ko kung hindi niyo po sila nakita."

Ngumiti ang babae at hinaplos ang ulo ng mga anak ko. "Walang anuman. Mabuti at nakita ko sila at naibalik ko sa'yo. Ingatan mo sila, ha?"

Tumango ako at ngumiti. "Opo, maraming salamat po ulit."

"Honey, I'm looking for you." Bumaling ang tingin namin sa parating na lalaki. Mukhang asawa ng babaeng naghatid sa mga anak ko.

"Hinatid ko lang ang mga batang nakita natin kanina. Sa tingin mo, may kahawig sila hindi ba?" Sagot ng babae at bumaba ang tingin niya kay Calia.

Lumambot ang mata ng asawa niya. "Y-yeah. It is," tumingin ang lalaki sa akin at nagtataka ako kung bakit parang kilala ko siya pero hindi ko alam kung saan ko siya nakita.

"You have lovely children, Ma'am. Don't let them apart from now on and stick with them no matter what." dagdag niya pa.

"Salamat po talaga sa paghatid nila sa akin, Ma'am." I said, my voice still shaky from the fear that had taken over me.

The woman gave a warm smile. "No problem at all. I'm a mom too, so I totally get how scary it can be to lose your kids even for a second. Just remember to always keep an eye on them."

I nodded. "Yes, I'll definitely be more careful from now on. Thanks again."

The man, who looked familiar but I couldn't remember where I'd seen him before, added, "Happy to help. Take good care of these little ones. You never know when they might wander off again."

As they left, I turned to my kids and still holding them close. "Are you both okay? Did anything happen while you were with them?"

Calia shook her head, her eyes wide. "No, mommy. They were nice. They got us ice cream and played with us until we found you."

I let out a sigh of relief. "I'm glad they were kind to you. But remember, don't go with strangers, even if they seem nice. Mommy will always be here for you."

Cole looked up at me, his eyes filled with innocence. "Okay, mommy. I won't go with strangers."

"Good boy," I said, giving him a comforting smile. "Now, let's go home. Mamela must be worried too."

The day's events kept replaying in my mind. I couldn't shake off the feeling of familiarity with the man who helped find my kids. There was something about him, but I just couldn't put my finger on it.

Bumyahe kami ng maaga kinabukasan. Kanina pa rin akong nakatingin sa phone ko habang nasa byahe kami dahil hindi pa nag re-reply si Zairon. I informed him that I will be back in Pampanga but he hasn't replied to me since last night.

It took two hours to get there kaya nakatulog nalang rin ako. Nag volunteer na lang rin si Papa na ihatid kami para hindi na masyadong hassle na sumakay kami ng bus. Wala rin naman siyang trabaho ngayong araw.

Sila Lola naman ay bumalik na sila noong isang araw pa. They really don't like wandering here in Manila kahit noon pa ay ayaw na nila.

Nang dumating kami sa bahay sa Pampanga ay nagtaka ako dahil maraming nilabas si Lola na mga toys ng mga kambal at parang may hinahanap. Twins rushed inside and took their toys.

"La, bakit nalabas laruan nila?" Tanong ko habang inilagay ang mga gamit namin sa couch.

Hindi man lang huminto si Lola kakahanap kung ano man ang hinahanap niya. "Ay nako! May nakita akong laruan dito! Kailangan iyong itapon dahil malas iyon!"

"Anong ibig mong sabihin La?"

"Kasi, dalawang bata na ang nagkasakit sa kapitbahay natin rito, Laurene. Nakatanggap raw sila ng laruan sa hindi kilalang tao tapos ilang araw ay nagkasakit! Kaya kailangan natin iyong itapon! Ang alam ko, natanggap iyon ni Calia noong nakaraan!"

"Hindi naman siguro iyan totoo, La. Nagkataon lang iyan. Ako na ho ang hahanap mamaya."

Tinignan ko si Lola na parang hindi naniniwala sa sinabi ko. "Hindi mo ba naaalala, Laurene? Noong bata ka, may mga kumakalat na tsismis na ganyan din. Hindi naman natin alam kung totoo o hindi, pero mas mabuti nang maging sigurado."

Natawa ako. "La, hindi naman lahat ng tsismis totoo. At hindi rin naman lahat ng mga bagay na hindi natin maipaliwanag ay may malas na kaakibat. Baka nagkataon lang na nagkasakit ang mga bata. Baka may virus o bacteria sa laruan, o baka hindi lang sila naghihilamos ng kamay bago kumain."

"Oo, baka nga," sagot ni Lola, ngunit mukhang hindi pa rin siya lubos na kumbinsido. "Pero, Laurene, hindi ba mas mabuti na rin na maging sigurado? Ayokong mangyari sa mga apo ko ang nangyari sa mga batang iyon."

Napaisip ako. Tama si Lola na mas mabuti nang maging sigurado. "Sige, La. Hanapin ko muna ang laruan. Kung hindi ko makita, ipapahanap ko sa mga bata. Kapag nahanap namin, itapon na lang natin para mawala na rin ang pag alala mo."

Ngumiti si Lola. "Mabuti naman kung ganoon. Salamat, Laurene."

Habang hinahanap ko ang laruan, hindi ko maiwasang isipin ang sinabi ni Lola. Hindi ko alam kung totoo ang mga kwento tungkol sa malas, pero alam ko na hindi dapat balewalain ang mga babala, lalo na kung may kinalaman ito sa kaligtasan ng mga anak ko.

"Nahanap mo na po, mommy?" tanong ni Cole, na lumapit sa akin.

"Hindi pa, anak. Pero huwag kang mag-alala, makikita rin natin iyan," sagot ko, at hinaplos ang ulo niya "Wag kang mag-alala, okay? Mommy's here."

Tumango siya at ngumiti. "Okay, mommy."

Habang patuloy kaming naghanap, hindi ko maiwasan na mag-alala. Habang naghahanap ako, iba ang nakita ko. Iyong bracelet ni Calia noong suot niya. Tinago ko muna iyon at nagpatuloy sa paghahanap.

"Mommy! It's here po!" Calia rushed towards me with a doll in her hand. Kinuha ko iyon at sinuri. Mukhang bago pa at may price pa nga. Sino kaya ang nagbigay nito?

Sayang naman pero wala na akong choice kung hindi ay itapon 'to. Mas mabuti ng maging cautious sa mga ganapan rito.

Gabi na nang lumabas ako ng bahay at nilagay ang laruan sa trash bin. Akmang papasok na ako nang nakarinig ako ng kalabog sa bakuran namin.

Bago ko pa masilip ay narinig ko naman ang phone kong tumunog. Agad ko itong kinuha sa bulsa ko at ngumiti nang tumawag si Zairon.

"Bakit hindi ka tumawag sa akin kahapon?" Bungad ko agad. He chuckled softly.

"Wala man lang hello, baby?"

Ngumiti ako. "Dahil nga na miss kita tapos hindi ka man lang tumawag." Kunwaring tampo ko pa.

"I'm sorry, may inaasikaso lang-"

"Sir, it seems that your brother is in Pa-"

"Officer, can you talk later? My caller is very important. I have to talk to her first." narinig kong putol niya sa lalaking kausap niya.

"Nasaan ka, Zairon?" sabat ko dahil parang maingay sa kung saan siya ngayon.

"I'm in Solstice, baby. May pinagawa lang si Lolo sa akin. I will be back for a few days in Pampanga. We will talk, okay?"

"Okay. Ingat ka."

"Yeah, I will. I love you."

I smiled again. "I love you too, bye."

Binaba ko na ang tawag at tiningnan muli kung saan ang tunog kanina pero pagpunta ko roon ay nakita kong nabasag ang paso ng bulaklak sa likod na parang may bumangga. May pumasok ba rito? Baka aso lang o pusa. Mahilig pa naman ang asong pumasok rito.

"Mas kailangan ko pang maghanda sa bunganga ni Lola bukas dahil nabasag ang paso niya." Saad ko at tumalikod na para pumasok.

-----

"Narinig niyo ba 'yong balita? Mukhang bumalik na raw si Sir Gomerez." Napatigil ako sa pagbabasa rito sa loob ng library nang marinig ang sinabi ng dumaan sa harap ko. Malapit lang ako sa pintuan kaya maririnig ko talaga kung sino ang dumadaan.

It's still intramurals day and it's the last day which is Friday na kaya mamaya ang awarding at huling araw kaya may foam party mamaya. Intrams nga pero nasa loob ako ng library dahil dito hihintayin ang dalawang babae.

"Oo. Ayon sa narinig ko, balik na raw siya sa pagtuturo ngayong lunes. Meaning, hindi na makapagturo si Dr. Gavilan 'di ba?"

Doon ko na naibaba ang librong binabasa ko. Isang araw na ang dumaan at hanggang ngayon ay hindi pa siya tumatawag sa akin. Kahit si Zaiden ay busy rin nga kaya hindi ko na siya tinawagan pa. Nag alala na ako tapos ganito pala ang maririnig ko?

Nakita ko rin ang dating instructor namin kanina pero umaasa pa rin akong babalik siya kahit na naramdaman kong may problema talaga.

Tumingin ako sa pintuan nang marinig iyong bumukas. Sumilip ang dalawa at mukhang ako ang hinahanap nila. Agad akong tumayo at kinuha ang gamit ko.

"Girl, may chika kami sayo mukhang bad news." Simula ni Dalcy at nagkatinginan pa sila ni Jazz. Naglakad na kami papuntang field dahil doon maglalaro ang final games ng soccer game. Kasali si Alvey kaya pupunta kami para manood lang rin.

"Tungkol ba kay Zairon? Oo, narinig ko at saka, nakita ko pa si Sir. Gomerez kanina. Mukhang healthy na rin." matamlay kong sagot.

"Wala bang sinabi si Doc gray eyes sayo? Bakit wala man lang announcement galing sa dean?" tanong ni Jazz. Pinagitnaan nila ako habang kami ay naglalakad. Dumaan na rin kami sa Cafeteria kami pumunta sa field.

"Kahapon lang naman siyang hindi tumatawag sa akin. Hindi ko rin alam kung anong nangyayari pero mukhang may urgent na kailangan niyang aasikasuhin." paliwanag ko kahit hindi rin naman ako sure sa sinabi ko.

"Pero hindi ba sinabi mong namention niya lolo niya? baka may nangyari talaga?"tanong ni Dalcy.

"Iyon nga. Wala na akong choice kung hindi hintayin na lang siya." Saad ko.

"Girl, kailangan mo talagang tanungin iyan sa kaniya kapag magkaharap ulit kayo. Syempre, girlfriend ka niya. Dapat alam mo rin kung saan siya." ani Jazz

Alam na nila ang tungkol sa amin dahil masyado silang makulit kaya nasabi ko tuloy pero syempre, hindi ko sinabi sa kanila ang mga ginagawa namin roon. Except lang sa isang sekreto na hindi ko alam na malalaman nila.

"Oo nga pala," pagtawag pansin ni Dalcy sa amin. "Doon tayo matutulog sa bahay ni Laurene mamaya pagkatapos ng foam party. Kailangan mo kaming pagsilbihan dahil kailangan mong sabihin sa amin kung paano kayo magkakilala ni Doc gray eyes at kung bakit tinaguan mo siya ng anak."

Napasapo ako ng noo. Ito na nga ba ang sinasabi ko. Hindi ko inaasahan na malalaman nila kahapon. Sinurprise visit nila ako kahapon at dahil gising ang kambal at narinig nila ang pagtawag nila sa akin kaya nabuking ako. Hindi na ako nagsinungaling pa at sinabi sa kanila ang totoo.

May plano na rin naman akong sabihin ito kay Zairon kaya wala na akong dapat na itago pa lalo na sa mga kaibigan ko.