We were currently ordering at Banana cake house kung saan tambayan namin kapag may projects. Why cake house? Dahil nga ang motto namin ni Jandi ay "No food. No life." Since motivation din namin ang food, at favorite namin ang place na to, plus the fact that laging passado ang paper works namin kapag dito namin ginawa un, dito kami lagi ni Jandi.

"One caramel frappe and special banana o' oreo" Sabi ni Jandi sa cashier. 

I was about to say my order. nang unahan ako ni Jandi.

"at isang Large Chocolate java cream at special banana o' oreo." She brighten her voice para i-interupt talaga ako sa pagsasalita ko.

I smiled widely. Alam na alam na niya ung order ko dahil siya ang buddy ko sa mga ganitong usapan.

Tumingin ako sa cashier na kasalukuyang nakatingin saamin at nakangiti. Mukhang na-aliw naman si ateng. 

I looked above to see some menu and options. And naalala ko ung kinecrave ko this weekend.

"And one chocolate cookie please." I added.

"Is that all ma'am?" Tumango kam ni Jandi. 

Nauna na si Jandi sa seat habang kinukuha ko pa lang yung sukli ko.

Pagdating ko sa table, kabababa lang ni Jandi ng phone niya. I conclude that kakatapos lang niya makipag-usap over the phone.

"Si boyfriend?" I asked.

Tinawanan niya lang ako at inilabas na ang mga reports namin.

"Uy ano nga?" I asked out. Still looking at her straight. 

"Ano ba yan Trisha!" Sabi niya habang tumatawa. "Wala akong boyfriend noh!" Pagde-deny niya. I guess?

"Weh? Sino niloko mo?" How can it be? Eh ang alam ko sila na ni Wade. 

"Eh ano si Wade?" I crossed my arm and lean back against the couch.

I looked around the place at napansing eto rin pala ung last table na place namin nung last na punta namin dito ni Jandi. Same old doings huh.

I looked at Jandi again at nakitang tumatawa parin siya. Kinunutan ko siya ng noo. "Huh."

"He's my friend Trish. At wala akong balak pumatol dun kahit nililigawan ako nun." Oh. Is that so? 

"Dahil?" Tinaasan ko siya ng kilay. Sakto naman na dumating na ung orders namin.

Kinuha ko ung drink ko at ganun din siya. Sabay kaming uminom at nauna akong nagbaba ng drink kesa sakanya. Still not breaking a moment to look at her seriously.

I can't read her mind. Kung nagdedeny ba siya or what. Yes, we;re close kaso lang hindi ko talaga kabisado ung galaw at utak  netong babae na to. 

"So ano na?" Sabi ko at kumuha ng isang cookie.

She cleared her throat. "Kasi nga..." she taste her banana cake.

Sheez jandi! Ituloy mo na! "Curiosity kills girl. Dali na." Sabi ko at akmang pipigilan siyang sumubo ulit ng isa pang spoon fulled ng banana cake.

"Okay! okay!" Sabi niya at itinaas pa ung dalawa niyang kamay na nagge-geasture na sumusuko. Psh.

"Eh kasi nga di naman siya yung gusto ko." 

Hah. Hindi si Wade? Pero kung makikita mo silang dalawang magkasama kala mong may butterflies and rainbows everywhere. Mapagkakamalan mo talaga silang couple.

"Eh kung ganun sino?"

She give me some copies of our reports na parang binabalewala ung pinaguusapan namin.

She's currently reading some of our reports. Aba binabalewala nga ako!

"Jandi..." I warned her.

So she looked at me. But stil pacing the direction of her laptop.

"Alright." She looked at me straight. and with her serious expression.

"Si Justin yung gusto ko okay? Kaya walang Wade." 

I widened my eyes. 

Akala ko ba wala na? OMG.

Kaya pala huh... Justin and Jandi parin pala.

I smiled at her teasingly.

"Oh secret lang yun ha! ay nako Trisha!" She said to me with her small voice.

I laughed at her statement and expression. "Akala ko ba wala na?" I can't resisit it so i burst out laughing.

Ang epic kasi nilang dalawa. Dahil nung high school niligawan siya ni Justin, but binusted niya for some unknown reason. Tapos ngayon siya na ang may gusto kay Justin. Diba ang waley.

I faced her. and stoped from laughing "Girl, ang hirap ng stage na yan ha. Kung kelan wala na siyang gusto sa'yo..." 

"Crush lang naman!" Suway niya saakin. "Atsaka malay mo diba?" Well yeah, may possibility parin naman. Atsaka... bagay naman sila.

I was just wondering kung may gusto parin nga sakanya si Justin... If ever, they'll be a cute couple. I guess.

We finished our report late in the afternoon around 3 o'clock. 

I brushed my hair using my right hand. "Thank heavens natapos rin!" I exhaled.

Jandi giggled at inayos na niya ung gamit niya at isinara ung laptop. “So, mauna na ko girl.” Sabi niya habang may tinitingnan siya sa phone niya.

I looked at her while arranging my books. “Daddy mo?” I waited for her answer kaso ngumiti lang siya saakin at tumayo na.

She smiled at me. “Sige na mauna na ko, may next class ka pa diba?” Then just that, umalis na siya.

Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa makalabas na siya. She’s walking at the path walk, so probably sa school siya pupunta. Dahil Jandi is the type of girl na ultimo nasa ututan lang yung pupuntahan, kelangan pa niyang magservice or magpahatid. She hates walking. But since asa tapat lang ng school naming yung banana cake house, naglalakad na lang siya.

I breathe out at isinara na ang bag ko. I say good bye to Kuyang guard at lumabas na ng shop.

I was still wondering, why Jandi’s acting like that? Lagi siyang masaya… which is her. But no, she seems very happy, and that was odd. I know she’s a really cheerful girl. Pero hindi ganito kasaya, na para bang laging may rainbow lagi sa mga mata niya.

I wonder kung inlove siya…

“Psst!” I looked around.

Alam kong hindi “psst” ang pangalan ko, pero you know, kapag under sa range of hearing mo yung soud nay an, mapapalingon ka kasi talaga.

Wala naman akong nakitang kakilala ko na nakatungo sa direction ko, so I continued walking.

“Uy Trisha!” That’s my sign. HUminto ako sa paglalakad at hinanap kung sino yung tumatawag saakin.

Nakita kong papalapit saakin si Justin at si Wade. Bakit naman kaya nandito sila? I mean, we’re friends. But not that close to have conversations daily. And medyo bihira rin kaming mag-usap,lalo na’t magkaiba kami ng circle of friends.

I looked at them like I was asking what’s their agenda.

They looked like kanina pa sila tumatakbo, but they’re trying to make theirselves calm.

“Bingi ka ba?” Tanong ni Wade.

Kinunot ko yung noo ko. Bingi pa pala ako ‘nun eh nilingon ko naman sila.

Tumingin ako kay Justin. He raised his left eyebrow and in a second, parang nahanap na niya yung dila niya. Tsaka lang siya nakapagsalita.”Kanin aka pa naming tinatawag.” Sabi niya habang nakatingin ng diretso sa mata ko.

I automatically pulled away my gaze at him, I’m not really comfortable looking at someone straight in the eye for a long time. Ah..maybe In someone…

Tumingin ako kay Wade atsaka nagcrossed arms. “Nilingon ko na nga kayo eh. Bingi pa ko nun?”

“Psh. Sabihin mo na nga kasi Jus.” Sabi ni Wade kay Justin.

Wow! Eh parang wala ngangkaalam alam si Justin sa pakay saakin. Mukhang nahatak lang ni Wade. Sus.

I waited for Justin to speak. Pero wala, he was just looking me. Again. Straight in the eye.

Nang nakipagtitigan ako sakanya. To test him kung iiwas ba siya o hindi. He spoke. “Oh bat ako?” He asked.

Surprisingly, habang sinabi niya yun, nakatingin parin siya saakin. Before I even look away, I saw him smirked.

Inirapan ko na lang siya at tumingin kay Wade. “Ano ba yon?” Sabi ko at nagkunwari na lang na may tiningnan sa orasan to tell a thought na may kailangan pa akong gawin.

Tiningnan muna ni Wade si Justin bago magsalita. “Kasama mo si Jandi diba?” I looked around and realized to tell some fun.

I straighten my face, “Basically, ako lang mag-isa dito. May akikita ka bang di ko nakikita?” I giggled.

Nagkatinginan naman silang dalawa at nagpoker face saakin. So I stopped laughing. “Okay, okay.” I smiled peacefully.

“Oo kasama ko siya kanina, pero nauna na siyang umalis.” I explained. “Bakit?” I asked Wade.

Kaso dahil mga basts na lalaki ang kausap ko. After kong tanungin yun, tumakbo na si Wade papunta sa kabilang path walk.

I looked at Justin na naiwan sa harap ko. Kinunot ko ang nook o habang nakatingin parin siya saakin. “bakit niya ba hinahanap si Jandi?”

Nagkibit balikat lang siya.

Minsan iniisip ko kung creepy or sadyang nakakacurious lang tumingin sakanya, dahil tuwing nakikita ko siya lagi siyang nakatingin saakin. And not just that, straight in the eye. Hindi tagos, kundi tamang-tama sa mata ko yung tingin niya. Para bang huling-huli ung bawat angle ng mata ko. Ugh I don’t know.

For an odd, he looked around. “Nasan ba si Jandi?” He finally spoke.

I rolled my eyes at itinuro ko ung school namin. And just that, tumakbo na rin siya papunta sa kabilang path walk kung saan dumaan si Wade.

Tumawid na rin ako, since yun din ang daan ko papuntang school. I looked at my way. Straight to my way. At pag-angat ko ng ulo ko. I saw Justin looking at me habang papasok siya sa gate ng school. I just looked away and pretended na may tinitingnan ako sa bag ko.

“Uy! Saang lupalop k aba nanggaling? Ha babae?” Bungad saakin ni Drake.

Ibinaba ko ang gamit ko sa table sa garden at hinarap siya. He’s still waiting for an answer.

I need to talk to Shane.

“Nasan si Shane?” tanong ko.

He rolled his eyes and come closer. “Wow kelan pa naging sagot sa tanong ung tanong?” He jerked around at tumawa na lang ako for answer.

I know may idea naman na siya about sa pinuntahan ko dahil may dala akong paper works.

“Nasan si Shane?” I said while still laughing.

Napaka maldita talaga netong si Drake. But still kahit galit na siya or sobrang nagmamaldita na, nakakatawa parin siya. He’s my joker king. Siya lagi ang nagpapasaya saakin. Kahit nga ata umiiyak ako, kayang-kaya niya akong patawanin.

Umirap siya at umupo sa harap ko like I wasn’t asking him something.

“Uy!” pinalo ko siya sa braso which is the weapon para mag-salita na siya at bumalik sa ulirat niya.

“Ano bay an trisha! Kelangan mamalo?” Sabi iya sabay himas sa braso niya.

Ganun na nga lang siuro talaga ako kalakas mamalo, at ganun na lang talaga siguro ako kahilig mamalo. Whatever it is, di ko maiwasang di mamalo. Kaya laging nagsusuffer yung katabi ko kapag natatawa ako. Specially kung ayaw mo ko pansinin, papaluin kita para mapansin mo ko.

Kaya si Drake, na mostly kasama ko, lamog yan sakin. Kaya minsan di na sakin tumatabi dahil alam niyang kawawa nanamn siya saakin.

“Eto na nga sasagot na ko!” Sabi niya while he looks like he will cry kaya natawa nanaman ako.

“Nandun siya sa room 09. May klase ata.” Sabi niya at chine kung braso niya.

Pinalo ko siya uli sa braso niya at uminda nanaman siya sa sakit. I laughed and tumayo na ko paalis ng garden.

“Ah so ganon? Iiwan mo rin ako?” Sigaw ni Drake habang naglalakad ako palayo.

I bit my lower lip, resisting to laugh hard. Napakadrama naman niya ngayon, Jusmeyo!

While I was laughing so hard. Naptigil ako ng maaninag ko ung papalakad sa direksyon ko.

I stopped walking and looked back at Drake na kasalukuyang nakatingin din sa likod ko.

“Andyan naman si Kevin eh. Sige bye na.” Sabi ko at dinaanan lang si Kevin.

But I know he looked at me and call my name.

 ----------------------

[unedited]