Chapter 01

              Bago pa man ako maikasal ay sinigurado ko na naitatak kong maigi sa isip at damdamin ko na gagawin ko ang lahat para sa asawa ko. I want to be like my mom who takes care of her husband. Gusto ko ganu'n din ang maging buhay may asawa ko. I imagined a lot before . . . Even when they said that I need to marry the most prominent grandson of the powerful family to save our company.

Funny thing isn't it? Akala ko sa mga drama drama at novels lang magkakaroon ng ganyang sitwasyon. But who thought na sa 'kin pa mismo mangyayari ang bagay na 'yon?

Ngunit kahit ganu'n tinanggap ko pa rin ang babagsakan ko. I don't want to disappoint my parents and leave our company behind. My father work hard to achieve everything, tanging nagipit lang kami dahil sa mga trumaydor sa ama ko.

And this is how businesses work.

Business need someone who can they call when there's are time that they will sink. Kailangan may matibay na makakapitan para mabilis na makabangon o para hindi tuluyang lumubog.

Seeing my soon to be husband at our dinner that night, I already have guts that we won't work immediately. And I was never been wrong. But aside from all the drama, I was true to my words. Despite the arranged marriage, I do my job as his wife. Kahit bago sa 'kin ang buhay ko, ginawa ko ang lahat para magampanan ang tungkulin and here am I . . . I found myself one day that I'm falling for him for no exact reason.

Hindi naman kami nagkakasama. Ni sa isang buwan ay mabibilang ko lang sa daliri kung uwiin niya ako, pero hindi 'yon naging hadlang para hindi ko siya magustuhan.

Manang Celly, who's Mateo's nanny since her mother gave birth to him. Siya ang kasama ko dito sa bahay at sa kaniya ko mas lalong nakilala ang katauhan ni Mateo.

Manang Celly always reminding me that Mateo was just stubborn but deep inside he was soft. She's always saying that our time together will come despite the hindrance that Mateo put between the both of us.

Umaasa ako na sana nga mangyari 'yon. And I thought, after that night that he searched for me . . . Akala ko mababago na ang lahat. Akala ko that will be the start—but I was wrong.

I'm just assuming things that will never be real.

"Sinabi ko na sa 'yo, hindi talaga magbabago ang asawa mo. Wala kang aasahan sa taong 'yan, Fayra. Kaya ang gawin mo, let him go—"

"That's not the good idea to do right now, Lyden. You know I just can't file annulment. Hindi papayag ang Lolo niya." I said.

Bumuntong hininga si Lyden bago itinulak ang cart namin. We're here in a mall. After we shopped in some boutique, we go ahead here in grocery. Walang stock sa bahay kaya naisipan kong dumaan na dito.

"Maiintindihan niya 'yan, sabihin mo lang niloloko ka ng apo niya. Kung ako nga sa 'yo, sasampahan ko pa ng kaso 'yan e. Adultery."

"Tama na nga, Lyden. Hinding hindi ko gagawin 'yan dahil mahal ko ang asawa ko. Tsaka, alam mong kapag ikinasal na ako kahit sa ganitong paraan, ay itinali ko na ang buong buhay at sarili ko dito."

I'm willing to stand at my words. Kahit gaano k

"Hindi ako nakapag-gabihan. I got some business to do kaya babawi ako sa almusal."

"Dapat nag-heavy breakfast ka na lang."

"If I do so, hindi ako makakasabay mamaya sa tanghalian na'tin dahil mabubusog ako."

"You're really something, Morgan." Natatawa kong pag-iling na ipinagkibit balikat niya lang.

Hindi na kami nagkibuan pa ni Morgan. Tahimik siyang kumakain at tila wala siyang kasama, nang dahil na din sa mukha siyang walang pakialam sa paligid niya pagkatapos niya akong yayain na saluhan siya ng ilang beses. Napangiti ako at muling inabala ang sarili ko sa kapeng iniinom.

Nang maubos ko iyon ay tsaka ko naman kinuha ang phone ko at nagpadala ng mensahe kay Mateo. Sandali akong naghintay ng sagot niya ngunit tila hindi niya pa nakikita ang ipinadala ko. Hanggang ang kaninang segundo kong paghihintay ay naging kalahating oras na.

Asaan kaya 'yon?

Kaninang umaga ay wala siya sa kama. Maging kagabi nga ay hindi ko napansing pumasok sa kuwarto naming dalawa ang lalaking 'yon.

Lantang gulay kong ipinasok sa aking bulsa ang phone at akmang tatayo na nang magsalita namang muli itong si Morgan, dumighay pa at mabilis na nag-peace sign sa akin.

"Kumusta ang pagiging Mrs, Mateo Vejar mo, Fayra? Maayos ka naman bang trinatrato ni Mateo?" Seryosong tanong niya. Malayo sa tono ng naging boses niya kanina.

Napangisi ako sa narinig na tanong mula sa kaniya. "Anong klaseng tanong 'yan, Morgan? Malamang ay maayos ang trato niya sa 'kin. Asawa niya ako hindi ba?" Balik na tanong ko.

Sinikap kong huwag gumawa ng kahit na anong kapalpakan sa litanya ko o ni maski anong tono. Nasa sistema ko na ang pagpapanggap na ayos lang kami, hindi puwedeng kay Morgan pa ako pumalpak ngayon.

Sandaling nanahimik si Morgan, pagkatapos ay sumandal ito at mahinang tinapik tapik ang mesa, habang ang paningin ay tutok sa akin. Gusto ko na sanang mag-iwas ng tingin ngunit kilala ko itong lalaking ito. Masyadong mabilis manghuli ng tunay na nararamdaman si Morgan at talo ka kung hindi ka marunong magtago sa nararamdaman mo, sa tagal naming magkakilala, ni ligaw niyang bituka ay kilala ko na rin.

"You're lying, don't you?" Nanliliit ang matang tanong nito.

Oo. Nagsisinungaling lang ako, sana ay puwede kong sabihin sa 'yo, kaso parehas lamang tayo sa sitwasyong ito, Morgan. Gusto kong ibukambibig sa kaniya 'yon ngunit pinili ko na lamang na isarili.

Bumuntong hininga ako at napairap. "Stop your conclusion, Morgan. Your brother was not evil to not treat me good." Pagtatanggol ko pa.

Muling naningkit ang mata nito at gumalaw pa ang balikat na animo'y ipagpapabahala niya na lang ang aking naging sagot.

"Well, I'm relieved now if he really treats you better kagaya ng sagot mo. Hindi mo naman ako masisisi kung magtanong ako sa 'yo ng ganitong bagay, dahil parehas naman na'ting alam ang nakaraan ninyo bago kayo ikasal."

Natahimik ako sa kaniyang sinabi. Ang kaninang payapa kong umaga ay tila bumaliktad dahil sa kapatid ng asawa ko. Kung sana ay hindi ko siya hinayaang tumabi sa akin, baka hindi pa ako nakarinig ng masamang salita mula sa bibig niya.

Kabilang kay Lyden, isa rin si Morgan sa mga saksi kung papaano ang naging ikot ng mundo namin noon. Ngunit kung inis si Lyden sa naging kasalan namin, kabaliktaran niya naman si Morgan.

Just what Mateo said. All of them, Vejars' are drooling for her. Habang nanliligaw si Mateo noon kay Rose, si Morgan ay gumagawa na rin ng paraan para sa mapansin siya ng noo'y kaibigan ko. Maging ang ilan sa mga pinsan nila.

Hindi naman na din ako magtataka. If I were one of them, gugustuhin ko rin naman si Rose. She's kind, humble, smart and gorgeous. Halos lahat na ay nasa kaniya, kaya hindi ko rin sila masisisi.

"Kayo, how's the progress?"

Nag-iwas ng tingin si Morgan. Napatango na lang ako at napangiti sa kaniya. Hindi ako nagsalita. Nakiramdam lamang ako kung sasagutin niya ba ang tanong ko o hindi.

Wala akong alam sa kanila. Mas tahimik ang relasyon nilang dalawa kumpara sa amin ni Mateo na umaabot hanggang sa ibang tao. Kung si Morgan at Rose ay maingat, si Mateo naman ay tila gusto nang isigaw sa mundong hindi kami ayos.

"Maayos naman kami. Actually, hindi kami nagkakaroon ng alitan. Maganda ang usapan namin, we'll both try to be comfortable with each other until she can learn to love me back." Sinabayan pa 'yon ng hindi mapigilang ngisi niya.

"She agreed?" Takang tanong ko.

Morgan nodded. "She said, I'm not that hard to love back."

Ilang beses akong napakurap. Pinapaikot niya lang si Morgan. Kung totoong sinabi man niya 'yon, bakit madalas pa rin silang magkita ng asawa ko? Mateo and her even calling each other nonstop. Hindi lang pa-ipot ang ginagawa nila sa kaniya. Tahasan at sukdulang kasinungalingan at pagpapa-asa ang ginagawa nila.

Kinagat ko na lang ang aking pang-ibabang labi ko upang wala akong masabing pagsisihan ko. Wala pa akong plano, hindi pa ito ang tamang oras to tell him na may ugnayan pa rin ang dalawa. I need more time. Right time ika nga. At hindi ko pa rin naman kayang ilagay sa alanganin si Mateo. Asawa ko pa rin siya. Hindi kakayanin ng konsensiya ko kung ako mismo ang maglalagay sa kaniya sa isang sitwasyong lubusan niyang dadamdamin.

Pagkatapos nang maikling pag-uusap namin ni Morgan. Nagpaalam na kami sa isa't isa. Dumiretso ako sa hotel at hinanap kaagad si Mateo sa kwarto namin. Ngunit wala akong nakita maski anino man lang niya.

I once tried calling his phone but it's unattended. Bagsak ang balikat, ay lumabas ako ng kwarto. Nais ko munang mamalagi sa may tabing dagat kung saan malayo sa mga tao, malayo sa mga maiingay. Ang parteng iyon ay tatawirin pa gamit ang bangka. Tutal ay nakakain naman na ako, doon muna ako mamamalagi. Gusto ko sanang yayain si Morgan, kaso mukhang busy pa rin ito.

"Ikaw lang po Ma'am?" Tanong ng isang may katandaang lalaking pinagtanungan ko sa bangka.

"Opo," tipid kong sagot. Tumango ito sabay inalalayan akong makaupo sa bangka. Ilang segundo lang din ang lumipas at tuluyan nang gumalaw ang sasakyan pangkaragatan.

Napapikit ako. Ang sarap ng hangin. Tanging ingay ng makina ang naririnig ko. Malayo sa Maynila na kung saan ang bawat nadidinig ko ay ang maging mabuting asawa ako kay Mateo at pahalagahan ko ang apilyedong ipinagkaloob ng mga Vejar sa akin. Ang ingay na laging may dikta sa bawat galaw ko, dikta kung paano bumati sa mga bisita, dikta kung papaano ang set up sa bahay, at dikta kung papaano kumalas sa sitwasyong pinasok ko. At higit sa lahat, malayo ito sa araw araw na pag-papaalala ni Mateo kung hanggang saan lamang ako sa buhay niya. Malayo sa pagpapadama niya na hindi ako nababagay sa kaniyang pagmamahal. Na kahit isang patak ay hindi ko makukuha.

Pakiramdam ko ngayon, malaya ako. Malaya sa kahit na kanino. Malaya sa mga taong pinapasakitan ako at malayo sa mga taong gusto akong maging maligaya ngunit sakit pa rin ang kapalit sa bawat suhestiyon nila.

It sucks.

It sucks to hear everything they're trying to say to me. They gave me advices, and the only outcome was pain. They're not helping me; they're also making the choices hard for me to choose.

Nang dumaong ang sinasakyan ko sa pampang ay ilang beses akong sinabihan ni manong na susunduin niya ako pagtakip silim na, katulad ng sinambit ko sa kaniya kanina. Isang tango at pasasalamat ang itinugon ko sa matanda, pagkatapos ay tinahak ko na ang parteng puwede kong pakawalan ng mabigat kong pakiramdam.

Mabato ang pampang, ngunit lamang naman ang purong buhangin. Maingat akong naglakad papalikod sa animo'y kuwebang nakapaikot sa isla. Ngunit ang kaninang masayang mga sandali ko ay bigla na lamang binawi sa akin. Ang tanawing gusto kong pakawalan ng aking hinanakit ay tila mas lalo pang nakapagpadagdag sa dinadala ko.

"Fayra..." Animo'y gulat na sambit ni Rose sa aking pangalan habang may pa-atras atras pang nalalaman sa likod ni Mateo.

Nawala ang pagkakangiti ko, pakiramdam ko ay matutumba ako sa kinatatayuan ko nang marinig ang pangalan ko sa bibig mismo ng aking karibal.

Naglandas ang paningin ko sa kanilang dalawa. At gayon na lamang ang pangangati ng kamay ko na makasabunot ngayon mismo dahil sa magkahawak nilang mga kamay.

Mabilis kong inialis sa kanila ang aking paningin at nag-umpisa muling naglakad na tila hindi ko sila nakita. Kitang kita ko pa kung papaano ako sinundan ng tingin nila Mateo, ngunit mas lalo ko lamang binilisan ang paglisan sa kanila.

Kahit ilang beses kong ipinapaalala sa sarili ko na ayos lang, hindi ko pa rin kayang tanggapin na hindi ako ang nais makasama ni Mateo.

Sa nakita ko kanina, mas lalo lamang akong nanghihina. Nawawala sa isipan ko ang mga planong gusto kong gawin gayong alam ko sa sarili ko na masaya sila sa isa't-isa.

Payak akong napatawa. I'm such a villain. An evil villain indeed, for making them hide from others so that they can continue what they started.

Bumuntong hininga ako at umupo sa may buhangin. Kusa na namang nagsisipatakan ang mga luha ko. Bakit ba ang sakit sakit magmahal? Kung puwede ko lang silang ilaglag sa mga Vejar baka hindi na ako umiiyak ngayon. But to think na mas magagalit sa akin si Mateo, nanghihina ako. Hindi ko na alam kung saan pa ako lulugar. Hindi ko na alam kung ano pang gagawin ko. Kung anong desisyon ang tatahakin ko at kung kaya ko pa ba ang buhay na mayro'n ako.

"M-Mommy..." Piyok kong tawag sa aking ina na para bang maririnig niya ang mga hinaing ko ngayon. Tila gusto kong bumalik sa amin at hayaan munang makadama ng tunay na kaginhawaan ang buong pagkatao ko.

I want to return to my parents, where I can experience love and feel deserving of it. To experience the unadulterated affection that only exists in my family, I want to return.

I want to go back to my mommy's arm and cry like a toddler again to ease my pain...

Kung puwede lang. Kung puwede lang sana ay gagawin ko na ngayon mismo. Iiyak ako sa balikat ng aking ina habang sinasabi ko ang mga hinanakit ko sa mundo. Gusto kong pakalmahin niya ako sa paraan na hahagurin niya ang aking likuran at huhuni ng isang awiting ginagamit niya pampatulog sa akin noon. Gusto kong balikan ang mga magulang ko, sila lang naman ang tanging makakaintindi sa akin. Sila lang ang tanging taong hindi ako pipiliting gawin ang isang bagay na ayaw ko kahit labis na kasakitan na ang ibinibigay no'n sa akin.

Sandali pa akong namalagi at nang marinig ko ang boses ni manong na nagtatawag ay agad naman akong tumayo upang salubingin siya. Nang makabalik kami ay wala akong balak na umakyat agad at magkulong na namang mag-isa sa kuwarto namin. Malungkot doon, ayaw ko namang dalhin ang kalungkutang nakapaloob dahil baka tuluyang mabaliw na ako.

Naagaw ng paningin ko ang kabilang banda ng Isla. May mga souvenirs shop ang nakahelera at dagsaan ang mga tao.

Sinubok kong lumapit at gano'n na lamang ang galak ko nang makita ang iba't ibang key chain, necklace at iba pang maaaring maging abubot na inspired sa mga shells. Namulot ako ng isa at isinukat iyon, napangiti ako sa itsura ng isang bracelet sa aking pulsuhan.

"That looks great on you." Aniya ng isang boses.

Agad na naagaw no'n ang paningin ko't napakunot naman ang noo ko nang hindi ko mahagilap kung kanino galing 'yon.

"In front of you, Ma'am." Pagkasabi no'n ay napatingin ako sa tindero.

My jaw dropped as I realized who was behind that deep voice. For a brief moment, I was transfixed by his appearance. He looks exactly like Chris Evans, but in an Italian way. Agad naman akong nahimasmasan nang matawa ito ng payak, napayuko ako dahil sa kahihiyan.

"Sanay na ako sa ganiyang tingin, huwag kang mag-alala." Mahanging sabi niya na muli kong ikinataas ng tingin.

Naningkit ang mga mata ko. "You're so full of yourself, Mr." Saad ko at muling ipinagpatuloy ang pagpili.

I heard him again, laughing on the other side. "Chill, I'm just telling the truth. By the way, you're one of the Vejar right?"

Napataas ang aking kilay. Bago pa man ako makapagsalita ay inunahan niya na ako. Naglahad ito ng kamay at ngumiti ng abot tainga.

"Sébastien Lemuel Parisi, Vejar's business partner. Nice to meet you, Mrs. Fayra Vejar."

Agad na nagningning ang paningin ko nang mabalik sa alaala ko ang taong ito. Mabilis kong inabot ang kaniyang kamay at nakipagkamay sa kaniya.

"Bastien, the man who cut my wedding cake!" I exclaimed, laughing.

Napabitaw naman siya sa akin at nagkamot ulo. "I was too drunk at that time, and it's the most embarrassing moment of my life. Huwag mo nang ipaalala pa."

Natawa naman ako at tumango tango.

"Anyways, are you alone?"

Umiling ako. "I'm with my husband together with his brother, Morgan and his wife."

"How about at this moment?"

"What do you think?" Balik na tanong ko ngunit sarkastiko iyon.

He bit his lower lip. "Sarcastic. I like it." Aniya niya.

Hindi ko na lang iyon inintindi bagkus ay umarangkada naman ang kuryusidad ko.

"Ano nga pa lang ginagawa ng isang Parisi sa pwestong ito? Bakit naging tindero ka agad?"

Napaupo siya sa tanong ko at bigla na lamang nangalumbaba at inginuso ang kaharap niyang tindahan.

"See that woman in a red dress?"

Bago ko siya sagutin ay sinuyod ko muna ng tingin ko ang kabila ng tindahan, doon ko nakita ang isang babae. Nakangiti ito habang inaasikaso ang kaniyang mga mamimili. Naka simple red dress lamang at nakalugay ang maalong itim na mahaba nitong buhok na simahan pa ng pearl clip sa may bandang tainga niya.

"She's beautiful isn't she?"

Naagaw muli ni Sébastien ang atensyon ko. Nang magkatinginan kami ay payak siyang ngumiti, maging ako ay gano'n din.

"Goodluck then, Mr. Parisi." Naging sambit ko na lang at iniabot na sa kaniyang ang mga napili ko. Sandali pa kaming nagtalo dahil ayaw niyang pabayaran ang mga napili ko, sa huli ay pinabili niya na lang ako ng dalawang buko juice bilang kapalit.

"See you when I see you, Madam!" Pagsigaw niya sabay kaway ng dalawang kamay sa ere. Natatawa ko siyang kinawayan pabalik.

Natatawa ako habang papalapit na ako sa hotel. Hindi ako mahilig sa lovelife ng iba, but seeing that Parisi and that woman in a red dress, gave me butterflies.

How I wish Mateo would be like Parisi who looks up to me in that way.

Nang bumukas ang elevator ay marahan akong naglakad habang isinusukat ang isang bracelet sa pulsuhan ko. It's really nice, ang mga beads na may kahalong pearl ay napakagandang pagmasdan, all crystal white kaya naman mas lalong nakaagaw pansin.

Mayro'n ring ilang freebies na ibinigay si Sébastien. Freebies na alam kong puwede ng pampuhunan para sa mga bracelet na katulad nito kung sa iba niya ibibigay.

Nang makalapit ako ay isinuksok ko ang card ko ngunit agad akong natigilan, our door was not locked. Mabilis kong ipinasok muli sa plastic ang mga bracelet. Nagtataka akong lumapit doon at nanlaki ang mata sa mga sigawan ng pamilyar na boses na nagpapalitan sa loob.

"SINABI KO NA SA 'YO, MORGAN. SHE'S JUST ON THE OTHER ISLAND! BAKIT BA ALALANG-ALA KA?!"

"FUCK YOU, MATEO! ALAM MO BA KUNG ANONG KLASENG TANONG 'YAN?! ASAWA MO SI FAYRA, YOU SHOULD BE THE ONE WHO'S ACTING LIKE THIS BUT THE HELL ON YOU, PARANG WALA KANG PAKIALAM!"

Natigilan ako sa pagpihit sa pinto ng kwarto namin ni Mateo. Hindi ko man sila makita ay gano'n na lamang ang kalabog ng aking dibdib nang marinig ko ang malakas na paghampas ng kung ano sa pader. Naalarma ako dahil doon kaya agaran akong pumasok.

"SHIT! ARE YOU INSANE?!" Gigil na tanong ni Mateo habang kapa-kapa ang likod niya.

Nakahalumpasay si Mateo sa sahig habang si Morgan naman ay nakatayo sa harapan niya't mabilis na itinayo si Mateo. Kinuwelyuhan niya ito at nanggigil na isinandal ang kapatid sa pader.

"IT'S ALREADY MIDNIGHT, MATEO. KUNG HINDI PA KITA PINUNTAHANG HAYOP KA DITO SA KWARTO NIYO, HINDI KO PA MALALAMAN NA WALA PA RIN DITO ANG ASAWA MO. TANGINA MO MATEO, NAPAKA PUTANGINA MO PARA SABIHIN SA AKING NASA KABILANG ISLA LANG ANG ASAWA MO!" Sigaw niya't malakas na sinuntok si Mateo.

"ANONG MAGAGAWA KO?! ALANGAN NAMANG SUNDAN KO SIYA DOON?! TANGA KA BA, MORGAN? EH, PAANO KUNG PAUWI NA 'YON? EDI MUKHA AKONG TANGANG HANAP NANG HANAP SA KUNG SAANG PESTENG LUPALOP MAN SIYA NAROROON!"

Nangangatal ako sa nasaksihan nang paulanan ni Morgan ng sunod sunod na suntok si Mateo na sinasalag naman ni gamit ang kaniyang braso.

"EH, PUTANGINA KA PALA TALAGANG LALAKI KA!"

Dahil sa nasaksihan ay hindi agad ako nakagalaw sa kinatatayuan ko. Ni hindi ko magawang sumigaw upang mapahinto silang dalawa. Nag-umpisa na rin akong manginig sa takot dahil sa nasasaksihan ko. Akmang sasagot na sana si Mateo nang mapalingon naman siya sa akin. Agad na lumukot ang mukha nito at puwersahang itinulak si Morgan.

"TANGINA, NAPAKA OVER REACTING!" Saad niya sabay dura ng dugo. "Tingnan mo nga sa likuran mo, Morgan. Fayra's here, safe and no traise of bruises." Nanlilisik ang matang turan niya sa kapatid.

Napahinto si Morgan at nang malingunan ako ay mabilis na nanlambot ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Dali dali siyang lumapit sa akin at inaya ako sa may sofa.

"Where have you been?!" Bakas sa tono ang pag-aalala niya habang panay ang suyod sa akin ng tingin.

Ngunit hindi ko magawang sagutin si Morgan dahil sa matalim na titig na ipinupukol ni Mateo sa akin. Tila nahalata naman iyon ni Morgan kaya nilingunan niya ang kapatid.

"Ipaghanda mo siya ng pampaligo, Mateo." Maowtoridad na utos niya sa kapatid. Nagsalubong ang kilay ni Mateo at aangal pa nang maunahan naman siya ni Morgan. "Kikilos ka o sasapakin ulit kitang hudyo ka?" Andoon ang inis sa tono ni Morgan.

Isang pagtakla ang ginawa ni Mateo at umiling iling na tumungo sa may banyo. Napabuntong hininga na lang si Morgan nang marinig namin ang lagaslas ng tubig mula sa loob.

Nang humarap siya sa akin ay napayuko ako. Hindi pa man siya nagsasalita ay tila nahuhulaan ko na ang gusto niyang sabihin.

"Parang kanina lang, ipinagtatanggol mo pa ang kapatid ko. Ano namang palusot ngayon, Fayra?"

Hindi ako umimik.

"Narinig mo lahat?" Tanong niya sabay abot ng isang water bottle sa akin.

"Kakarating ko lang." Naisagot ko.

Sandali kaming nanahimik. Kasunod naman no'n ay ang paglabas ni Mateo sa banyo at ang muling pagsama ng tingin nito sa amin. Napayuko ako at napapikit. Hindi pa rin mawala ang kalabog sa aking dibdib. Unang beses kong makasaksi ng ganitong uri ng gulo. Pakiramdam ko ay babangungutin ako mamaya.

"Magbabad ka muna Fayra, nang sa gano'n ay maibsan ang takot mo." Mahinang sambit ni Morgan. Napataas ako ng tingin, isang tango naman ang iginawad niya sa akin na tila nahulaan ang nararamdaman ko.

"At ikaw naman Mateo," baling niya sa kapatid nang makatayo. "Ipagamot mo kay Fayra 'yang pagputok ng labi mo---"

"Bakit hindi ikaw ang gumawa?" Putol ni Mateo. "Siya ba ang sumapak sa akin kaya ako nagkaganito? Tangina, magkakapasa pa ako dahil sa letcheng suntok mo!" Dugtong pa niya.

Ngumisi naman si Morgan at tinapik tapik ang balikat ni Mateo. "Hindi kita masasapak kung hindi mo ginago ang pagsagot mo sa akin, Mateo. Huwag kang umarte ja'n dahil hindi mo naman ako asawa!" Sabay tulak niya dahilan para mapahiga si Mateo sa kama. "Kung si lolo ang nandito at siya ang sinagot mo nang gano'n, tingin mo 'yan lang ang aabutin mo? You should always look for your wife, Mateo. Don't be an asshole."

Natatawang lumingon ulit si Morgan sa akin. "Mauna na ako Fayra, baka mamaya ay ang misis ko na naman ang hanapin ko't mabugbog ko lahat ng tao dito---"

"Just go immediately dude, ang dami mong dada."Mateo interrupted.

Muli namang bumungisngis si Morgan at mabilis na naningkit ang aking mga mata nang mapansin ko ang putok niyang kilay.

"Wait, Morgan." Pigil ko nang maglakad na ito. "Yung kilay mo...." Duro ko ng tumaas ang kilay niya.

Kinapa niya iyon at bahagyang napangiwi. "Before I go, should I ask you to give me first aid, Fayra?" Ngising tanong niya.

Akmang sasagot na sana ako nang nagulat ako sa biglaang paghila sa akin ni Mateo sa kaniyang likod. Nakatayo na siya ngayon sa harapan ko't nakikipagtitigan ng masama kay Morgan.

"Leave, Morgan. Hinding hindi ako papayag na asawa ko pa ang pagagamutin mo niyan, sinuntok mo na nga ako, dito ka pa magpapa-gamot. Gago!" Sigaw pa niya at mahinang sinipa ang kapatid.

Napapailing na kumaway si Morgan sa akin. "Magpapadala ako ng pagkain para sa inyo at lalo na sa 'yo Fayra. Hintayin niyo na lang." Pagkasabi niya no'n ay sa isang iglap lang ay nakalabas na ito ng kwarto namin.

Nagbaling naman si Mateo sa akin kinalaunan. "Go and take a bath now." Aniya sabay kuha sa phone niya.

"Gamutin ko muna 'yang sugat---"

"Don't bother, I already texted Rose." Singit niya at mabilis na nagpalit ng pang-itaas. "If ever Morgan finds Rose and I, don't you dare tell him that we're together. If you say so, we're both having a problem." Andoon ang pagbabanta sa kaniyang tinig.

"Fuck! Rose will probably be mad at me because of this. Kung sana ay hindi ka nagpa-importante, kanina pa sana kami nagsasaya. Next time, Fayra, ugaliin mong umuwi lalo na kung kasama na'tin si Morgan. Huwag kang masyadong magpa-importante dahil nadadamay ang oras ko." Mabigat niyang litanya.

Hindi na ako nag-atubiling sumagot pa, tumalikod na lamang ako at tuluyang inilakad ang mga paa papalayo sa kaniya. When I entered the bathroom, akala ko iiyak ulit ako, ngunit walang luha ang gustong pumatak. Napapikit na lamang ako at ninamnam ang maligamgam na tubig sa aking katawan.

Somehow, naiganti ako kahit papaano ni Morgan. May parte sa aking naaawa sa kaniya ngunit nang marinig ang mga sinabi niya ngayon, maybe he deserved what Morgan did to him. He deserved his punches, kulang pa nga ata. Sana ay inalog niya na rin ang ulo ng kapatid niya. Baka sakaling matauhan at magising sa katotohanang napakasakit niyang mahalin.

Ang daming ganap ngayong araw. I wasn't expecting everything to come at once. I can't take in everything. It feels depleted to me. However, I must not dwell on it all at this time. For the time being, I just want to be at ease.

...