Kohët e fundit kishin qenë të qeta. Ai ishte rikthyer në jetë dhe po rikuperohej dita ditës. Sigurisht me të në krah.
Çdo mëngjes ia çonte ushqimin në dhomë. Me pas e ndihmonte që të ecte pak. Me sakt ishte atje për ta ndihmuar dhe pse nëse ai e lëshonte veten do rrëzohej bashk me të.
Por nuk donte t'i prishte lumturinë. Gëzohej kur ajo mezi priste të ecte krah saj. T'i bënte qejfin se ajo po e mbante. E kishte sjell në jetë ajo vajzë. Gjithmonë kishte kte efekt tek ai.

Ishte ngjitur në dhomën e tij, por ajo flinte në kolltuk me arsyen se nuk donte ta lendonte dhe pse ai realisht kishte dy javë që ishte zgjuar.

Atë mëngjes gjumi i doli herët. U ngrit ngadal dhe iu duk sikur i kishte rikuperuar paksa fuqitë. Shkoi me hapa të ngadaltë drejt saj , u ul në gjunjë dhe po e shihte sesi flinte. E pandikuar nga prekja që ai u bënte flokeve të gjatë.

Ishte bukuri përrallore për të. Se kishte menduar se dashuria mund të egzistonte dhe tani e kishte kuptuar. Dashuria egziston, si një dhimbje, si një lumturi, si një pabesi, si një iluzion apo si një botë inekzistente. Por në çfar do lloj mënyrë ajo egziston dhe ai e kishte të provuar kte gjë.
Kishte zgjedhur krah tij një vajzë të brishtë, të çmendur dhe të çiltër. E kundërta e tij. Polet e kundërta tërhiqen apo jo?

I la një puthje në ball, dhe ajo hapi sytë lehtësisht duke buzëqeshur pakëz.

- Mie mëngjesi bukuroshe! - tha, dhe ajo qeshi.

- Mir mëngjes! - ia ktheu e gëzuar.

Ngriti pak trupin dhe po e shihnin njeri tjetrin në një mënyrë të ëmbël.
Sytë i ndriçonin dhe ndjeu zemrën t'i buças fort.

Iu hodh në krah duke e përqafuar dhe i tha ;

- Me mori malli kaq shumë.

- Dhe mua bukuroshe, do jemi bashk tani. - tha dhe po ndjente aromen që flokët e saj mbanin.

I qeshi lehtë kur u shkëput nga ajo dhe iu afrua duke e puthur në buze.
Ndjeu sërish ndjenjën që iu shfaq për herë të par kur ishte me të. Ajo zgjonte çdo ndjenj të tij, çdo emocion që një mashkull i tillë mbarte. Ai ishte i dashuruar marrëzisht pas saj.

Mes puthjes filloi ta ngrinte në ajër duke e mbështetur fort pas vetes.

- Jo jo, me lesho do lendohesh. - i tha duke u ndarë nga puthja e tij.

- Nuk me lëndon. - tha duke e puthur sërish dhe duke u drejtuar drejt shtratit . E shtriu mbi shtrat dhe me pas u shtri dhe ai pas saj.

- As mos guxo të largohesh. - tha duke e rrethuar me krahët e tij.

Do e bënte gjumin me të ëmbël krah saj.
Dashuria është ajo çka e plotëson një njeri. Është sikur gjysma e shpirtit që mendoje që e kishës e gjen gjat jetës dhe atëher kupton se në fakt ajo ishte copëza që mungonte.

*******************
Ditët kalonin dhe dukej se me në fund në vile kishte rënë qetësi. Dashuria e tyre mbizotronte, dhe pse në publik Raffael ishte me i rezervuar.

Tregonte atë tipin e fortë dhe autoritar, ndërsa kur ishte me të ia linte vendin dashurisë dhe perkedheljeve.

- Dhe ta mendosh se ju jeni kaq të ndryshëm. Se mendoja kurr që do kishe një femër në krah i dashur Raffael. - inorizoi Ina.

- Po pra duket sikur kripa dhe sheqeri jan përzier se bashku, dhe sinqerisht shija do jet e keqe. - mbështeti Klaudia dhe ata filluan të qeshnin.

- Me mire te përzihet kripa dhe, sheqeri sesa të dy të shkrihem për njeri-tjetrin dhe të qëndrojn indiferent. - ua ktheu Meli duke u referuar situatës së saj me Arlon.

Kishte me pak se një muaj në atë vile dhe e kishte kuptuar se Klaudia ndjente për Arlon, dhe ky i fundit e vinte re kte gjë por prap qëndronte indiferent.

U vu re një skuqje faqesh tek Klaudia dhe Arlo i buzëqeshi lehtë.

- Mbase të shkrirë miksohen me mire. - tha qetësisht dhe Rafaeli që deri tani po i dëgjonte ia dha të qeshurës.

- 1 me zero për Arlo. - tha duke iu drejtuar Melit.
Ajo i hodhi një shikim të nevrikosur.

- Epo xhan nëse shkrin mund të vij një god uji dhe e prish krejt punën. Dua të them trekëndëshi i bermudës nuk është gjë e mire. - i shkeli syrin Arlos.

- Barazim. Vogëlushit na qenka e fortë bravo vajzë. - tha duke plasur doren fort me të.

Me pas një qetësi mbizotëroj. Një qetësi që për Melin mund të quhej vdekje. Ajo kurrë nuk donte të qëndronte në qetësi, ishte tepër energjike për te ndenjur kot. Djemtë tek tuk pinin ndonjë got alkool dhe flisnin ndonjë fjal. I erdhi një ide teksa shihte shishen e boshatisur mbi tavolinë. Ide fëmijënore, ose me sakt tipike Melen!

- Si thoni për një loj? - tha duke marrë shishen dhe ata po e shihnin të habitur.

- Sa vjeçe jë që do luash loj të till? - tha Gabriel .

- Lojrat nuk kanë mosh i dashur Gabriel. - ia ktheu me ironi.

- Mua në lini jasht. - u dëgjua zëri Rafaelit dhe ajo ktheu kokën për ti dhënë një shikim vrasës.

******

Rrotullimi i shishes ishte midis Gabrielit që qëndronte krah Melit dhe Kristianit.

- Pra Kris. Kush të ka impresionuar në tepër se Ina në shtrat? - tha Gabriel me një mendje djallëzore.

Tjetri ktheu kokën nga Ina e cila e kërcënonte me sy.

- Epo ka qen një goc që se mbaj mend. - tha tjetri dhe mori një pëllëmbë kokës nga Ina.

- Se mban mend ee, mos ndoshta të ka pushtuar me orgji që se mban mend. Marsh në dhomë tani. - bertiti Ina dhe tjetri ia mbathi me të katra dhe ajo pas tij .

Kishin filluar të qeshnin të gjith. Madhe dhe Raffaeli që do përzihej në lojën e tyre.

Shishja u rrotullua sërish dhe ishte radha e Arlos të pyeste Melin.

- Atëher bukuroshe. Si tu duk Raffaeli në shtrat? - tha dhe ajo e pa e acaruar.

- Ju jeni kaq idiot. Si nuk ju shkon mendja tek ndonjë gjë tjetër xhanem.

- Pershembull çfar? Mos duhet të pyes sa e ke numrin e këmbës?

- Jo po do bejm Fifty shades Arlo" ktu.

- Zemër me mir lërë atë loj. Me beso dhe një gotë dua të jem full kta. - dëgjoi Klaudian në krah tjetër.

Në fakt kishte të drejt ata ishin tap dhe qeshnin me çdo veprim.

Ama atë që sapo i panë sytë nuk mund të besohej. Me të ndalur se foluri Klaudia Arlo e puthi.

Gabriel i rrahu paksa shpatullat Melit e cila po i shihte e habitur.

U ngrit fluturimthi duke u ngjitur drejt shkallëve. Raffaeli e ndoqi nga pas nuk e kuptoi ç'mund ta kishte gjetur.
Mundi të hapte derën por ajo ishte e kyçur.

- Mel hapë derën? Mel?