"Δηλαδή κανόνισες να πάμε στο σπίτι του Yugyeom για να ερευνήσουμε την υπόθεση;" ρώτησε έκπληκτη η Irene καθώς συνέχισε να οδηγεί

"Ναι. Επικοινώνησα με τον αστυνόμο κιόλας και δέχτηκε!" Είπα χαρούμενη καθώς η Irene αναστεναξε. "Βέβαια αφού μου φώναξε ότι τον ενοχλώ από την δουλειά του. Ήταν απασχολημένος και τα νεύρα του τα έβγαλε σε εμένα."

Η Irene χασκογέλασε και εγώ συνέχισα "Όμως όλα καλά τώρα!" Είπα γεμάτη ενθουσιασμό. Η φίλη μου κούνησε καταφατικά το κεφάλι της και με παρότρυνε να συνεχίσω.

"Οπότε μόλις τελειωσω τη δουλειά θα έρθεις να με πάρεις να πάμε στο σπίτι του Yugyeom" είπα καθώς η Irene κοίταξε το καθρέπτη του αυτοκινήτου

"Πρέπει να έρθω και εγώ μαζί σας; Έχω κανονίσει με τον Minho και δεν θέλω να του το ακυρώσω " είπε ντροπαλά η κοπέλα

Στο άκουσμα του ονόματος του ένιωσα την όραση μου να θολώνει από θυμό.

"Πάλι με αυτόν θα βγεις ;" ρώτησα εκνευρισμένη καθώς σταύρωσα τα χέρια μου γύρω από τη μέση μου

"Μπορεί εσύ να θες να τον αποφύγεις αλλά ο Minho ειναι παιδικός μου φίλος. Δεν μπορώ να σταματήσω να τον βλέπω" είπε η Irene σοβαρά

"Δεν με νοιάζει. Να του πεις ότι δεν μπορείς να τον συναντήσεις σήμερα. ΠΡΕΠΕΙ να έρθεις μαζί μου " είπα καθώς τόνισα την λέξη 'πρέπει'

"Το ξέρεις ότι δεν γίνεται πάντα όλοι να κάνουν αυτό που θες" είπε η Irene επιτακτικά καθώς φτάσαμε έξω από το σταθμό.

Ποια νομίζει ότι είναι τέλος πάντων;

"Καλά βγες με τον πολύτιμο Minho σου. Μπορώ να λύσω την υπόθεση και μόνη μου" είπα καθώς βγήκα από το αυτοκίνητο και κατευθύνθηκα προς το σταθμό καθώς η Irene αναστέναξε κουρασμένα. Φροντίδα να βροντιξω την πόρτα φεύγοντας, κάνοντας ένα μεγάλο θόρυβο σαν ένδειξη εκνευρισμού.

"Jun αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό. Αν το μάθει ο Rowoon έχουμε χάσει και οι δύο τη δουλειά μας" είπε ο φύλακας ανυσηχος καθώς μου άνοιξε τη πόρτα του κελιού

"Ποιος είπε ότι θα το μάθει ο Rowoon;" είπα καθώς χαμογέλασα και μπήκα μέσα στο κελί.

Κοίταξα το αδύναμο αγόρι που βρισκόταν κουρνιασμενο στη γωνία του κρεβατιού του.

Το πρόσωπο του ήταν χλωμό και τα μαύρα,ελαφρώς κατσαρα μαλλιά του έδειχναν ατονα και ταλαιπωρημένα.

Εκείνος σήκωσε τα μάτια του και να με δει. Η έκφραση του ήταν κενή, σαν ένα άτομο που βασανίστηκε καθημερινά για χρόνια. Ήταν σε κακή κατάσταση, σαν να είχε βγει από την απομόνωση.

Με τρεμαμενα χείλη το αγόρι προσπάθησε να  ψελλισει αλλά δεν είχε τη δύναμη.

Έκλεισα τη πόρτα του κελιού και έκατσα στη σιδερένια καρέκλα του δωματίου.

"Γεια σου Chan" είπα ψυχρά καθώς έβγαλα ένα τετράδιο από το φάκελο μου.

Βγάζοντας το τετράδιο από τον φάκελο μου, πήρα τα μάτια μου από εκείνος για λίγα δευτερόλεπτα μόνο. Όταν ξανασυναντησα το βλέμμα του όμως, είχε αλλάξει. Τα μάτια του ήταν γεμάτα θυμό και μίσος θέλοντας να θρυμματίσουν την ψυχή μου.

"Τι θες πάλι εδώ; Αφού η τελική δίκη θα γίνει σε λίγο καιρό. Με έκλεισες για τα καλά εδώ μέσα" είπε άψυχα ο Chan.

Πως γίνεται κάποιος με τόσο επιβλητικό βλέμμα να μιλά τόσο άψυχα;

"Άκου , μπορώ να σε βγάλω από εδώ αν με βοηθήσεις " είπα καθώς το πρόσωπο του Chan φώτισε.

Το μίσος και ο θυμός έφυγε και αντικαταστάθηκε από ελπίδα. Ήταν τόσο διάφανος που μπορούσα να δω τι σκεφτόταν. Σήκωσε το κεφάλι του και με κοίταξε σαν να ήμουν η μόνη του ελπίδα.

Δεν είχε άδικο, ήμουν η μόνη του ελπίδα.

"Πώς...ΠΩΣ μπορώ να βοηθήσω" ρώτησε το αγόρι.

"Λοιπόν. Ας το πάρουμε από την αρχή. Στη πρώτη σου κατάθεση μου είπες ότι εσύ και η Jisoo είχατε χωρίσει αλλά ότι προσπαθούσες να τη ξανακερδίσεις" είπα καθώς ο Chan αναστέναξε.

"Πριν ένα χρόνο έχασα το πατέρα μου σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα και μου στοίχισε πολύ. Μπορεί να είχα πολλούς ανθρώπους στο πλάι μου όπως τη μητέρα μου και τη Jisoo αλλά εγώ δεν μπορούσα να το ξεπεράσω και έτσι κατέφυγα στο ποτο....Άρχισα να φερομαι άσχημα στη Jisoo και με χώρισε" είπε o Chan καθώς ήταν έτοιμος να κλάψει.

Μην προσπαθείς να δικαιολογηθεις και να κρυφτείς πίσω από μια θλιβερή ιστορία.

"Έτσι μια μέρα που ήμουν χάλια και δεν είχα τίποτα και κανένα να με κρατάει στη ζωή αποφάσισα να...βάλω ένα τέλος σε όλα " είπε ο Chan

"Όμως η Jisoo είχε περάσει από το σπίτι για να πάρει τα τελευταία πράγματα της και με έσωσε " είπε το αγόρι

"Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι πληγωνα τους ανθρώπους που ενδιαφέρονταν πραγματικά για κάποιον άχρηστο σαν εμένα. Ετσι αποφάσισα να αλλάξω. Υποσχέθηκα στη Jisoo ότι θα έκοβα το ποτό και ότι θα γινόμουν όπως παλια .  Βρήκα μια κλινική αποτοξίνωσης Και έμεινα εκεί για 5 μήνες περίπου " είπε το αγόρι καθώς έκανε μια παύση

"Όταν επέστρεψα ήμουν καθαρός και συνάντησα αμέσως τη Jisoo. Χάρηκε με την εξέλιξη μου και ξεκινήσαμε να χτίζουμε πάλι τη σχέση μας. Αστυνομε Jun είπατε ψέματα ότι ήμουν βίαιος και ότι είχα χωρίσει με τη Jisoo ενώ αυτό δεν ισχύει" είπε ο Chan αισθάνοντας προδομένος

"Το ξέρετε ότι κατηγορήθηκα άδικα " είπε ο Chan και εγώ τον κοίταξα

"Chan δεν ήρθα για να μου το πεις αυτό. Ήρθα για να με βοηθήσεις να βρω το άτομο που έβλαψε τη κοπέλα σου. Θέλω να μου πεις αν είχες παρατηρήσει κάτι περίεργο το τελευταίο καιρό. Αν η Jisoo έβγαινε και με κάποιο άλλο άτομο. Οτιδήποτε σου είχε πει η Jisoo" είπα καθώς ο Chan με κοίταξε σκεπτικός

"Το τελευταίο καιρό φαινόταν ότι κάτι την απασχολούσε αλλά δεν μου έλεγε τίποτα. Αυτό γινόταν για περίπου δύο εβδομάδες ώσπου κάτι πολύ περίεργο άρχισε να συμβαίνει" είπε ο Chan καθώς σημείωνα όλα τα στοιχεία στο τετράδιο μου

"Μια μέρα που πέρασα από το σπίτι της είδα κάτω από τη πόρτα της ένα μικρό χαρτί.  Δεν το διάβασα και της το έδωσα αλλά από τότε που διάβασε το χαρτί η Jisoo άρχισε να φοβάται και εγώ τη πίεσα να μου πει τι την απασχολεί" είπε ο Chan καθώς έπαιζε νευρικά με τα δάχτυλα του

"Η Jisoo μου είπε ότι τις δύο τελευταίες εβδομάδες της συνέβαιναν πολύ περίεργα πράγματα. Όλα ξεκίνησαν όταν έλαβε για πρώτη φορά ένα ραβασάκι. Μου είπε ότι απλώς ήταν ένα χαρτί με κάτι ζωγραφισμένα σχέδια και στη μέση ηταν ζωγραφισμένη  μια καρδιά. Η Jisoo είπε ότι το αγνόησε και απλώς έβαλε το γράμμα σε ένα κουτί. Όμως τα ραβασάκια συνέχισαν και πλέον δεν είχαν ζωγραφιές πλέον αλλά είχαν κάτι πολύ περίεργα ποιήματα" είπε ο Chan με τρεμάμενη φωνή

"Της είχα πει να πάμε στην αστυνομία αλλά η Jisoo επέμενε ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό" είπε ο Chan

"Ξέρεις που έχει αυτά τα ραβασάκια; Γιατί όταν ψάξαμε το σπίτι της Jisoo δεν Βρήκαμε κάτι τέτοιο " είπα σκεπτόμενος

"Η Jisoo κράτησε όλα αυτά τα γράμματα σε ένα κουτί. Αλλά δεν μου είπε ποτέ που κρύβει το κουτί. Απλώς κρατούσε τα γράμματα επειδή εγώ της είπα να τα φυλάει σε περίπτωση που τα πράγματα χειροτερέψουν. Ξέρετε, για να έχει αποδεικτικά στοιχεία " είπε ο Chan Και τότε άρχισε να κλαίει

"Όμως τα γράμματα σταμάτησαν" είπε το αγόρι και εγώ τον κοίταξα παραξενεμενος

"Και τι έγινε μετά;" ρώτησα γεμάτος ενδιαφέρον

"Μια ημέρα που είχα πάει να πάρω τη Jisoo από το σπίτι της έτσι όπως περίμενα απέξω από τη πόρτα  είδα έναν νεαρό άντρα να στέκεται κάποια μέτρα μακριά από το κτίριο " είπε το αγόρι

"Μήπως θυμασε πως έμοιαζε αυτός ο άντρας;" ρώτησα καθώς ο Chan σκεφτόταν

"Δεν τον θυμάμαι καλά. Είμαι σίγουρος ότι ήταν πιο ψηλός από εμένα αλλά είχε άγρια χαρακτηριστικά προσώπου και σκούρα μαλλιά" είπε ο Chan καθως άρχισα να σημειώνω τη περιγραφή του υπόπτου

"Chan Μήπως τον ξαναειδες  αυτόν τον άντρα;" ρώτησα προσηλωμένος

"Όχι. Η μόνη φορά που τον είδα ήταν 3 ημέρες πριν το...φόνο της Jisoo" είπε ο Chan

"Ναι. Θα σε ρωτήσω κάτι τελευταίο. Μήπως ξέρεις που θα μπορούσε η Jisoo να κρύβει τα γράμματα;" ρώτησα καθώς ο Chan με κοίταξε

"Κάτι έχω στο μυαλό μου" είπε το αγόρι.