r18

Chapter 22

Napabuntong hininga ako nang maihatid ko na si Auntie sa labas ng building ng condominium ko. And as usual, she kissed me on my cheeks first bago siya tuluyang pumasok sa van na sinasakyan niya palagi.

Sinilip, at kinawayan ko si Manong Edward sa driver seat nang madaanan ko naman ito sa harapan. Isa siya sa katiwala ni Auntie Eliza. Dekada na raw itong nagtatrabaho sa pamilya nila. Siya 'yung laging nagmamaneho sa amin kapag may date bonding kami ni Auntie kaya kahit papaano ay naging kasundo ko rin siya.

"Ingat po sa pagmamaneho, manong.." Nginitian naman niya ako, at tinanguan. Pero kalauna'y kinunotan ako ng noo. "Teka lang, Bianca.. Parang may kamukha ka,"

Napataas ang kilay ko. "At sino naman itong kamukha ko ngayon manong Edward?"

"Yung magiging daughter in law ko in the future," aniya kaya nagpigil ako ng tawa. Ito nanaman siya, parang laging binabato sa akin ang anak niyang 'di ko pa naman nakikita. "Bagay na bagay kayo ni Erickson, Bianca. Alam kong magkakasundo agad kayo lalo na't mabait at responsable ang batang iyon."

"Opps—" Napahagikgik si Auntie kaya napunta sa kanya ang atensyon naming dalawa. "Nahuli ka na sa balita manong Edward! Ako na ang nanalo sa bet natin kaya tigil-tigilan mo na ang pangungumbinsi kay Bianca para makipag-date d'ya sa anak mong napakakulit naman.."

"S-seryoso ba ma'am?" Nangunot ang noo ko. Ano ba ang pinag-uusapan ng dalawang ito?

"Yes! Mukhang nasa knowing each other stage na sila ni Miguel." saad pa niya. "Kanina nga lang ay naabutan ko silang magkatabi sa kama—"

"Auntie!" pagpigil ko sa sasabihin niya kaya napahalakhak ito. Napakamot naman sa batok si manong Edward.

"Seriously? Puro talaga kayo kalokohang dalawa," I shook my head nang ikwento na nila sa akin 'yung napagkasunduan nilang oplan paunahang kumbinsihin akong magjowa na, at 'yung mga blind items doon ay 'yung mismong mga anak nila.

"Hindi mo rin naman kami masisisi, Bianca." They both shrugged their shoulder and chuckled.

"Whatever, sige na.. Aakyat na ako sa unit ko. Be careful," pagpapaalam ko sa kanila kaya nangingisi silang sumang-ayon.

"Nasaan si boss?" I asks out of nowhere as I whirled my eyes around. Narito na ako sa condo ko.

Wala sa sariling tumuloy ako sa living room habang salubong pa rin ang magkabilang kilay. Bahagyang lukot ang sheet nung sofa kaya masasabi kong naupo na roon si Miguel kanina. Ngunit wala na ang presensiya niya roon. Mukhang pumunta o naglibot na sa loob ng tinitirahan ko.

Inihakbang ko ang mga paa ko, at nagtungo na lamang sa dining area. But what I didn't expect is to find him there. My lips parted seeing Miguel silently arranging I assumed that our food. There are two plates placed on the dining table. And I'm confident that he prepared it for me too, for us.

I secretly smiled. I know I should surpass the happiness that suddenly engulfed me at this not-so-special but undoubtedly unusual moment, but my body can't help it. I slowly walked over where he was; with a lit-up expression appeared on my face.

"Ano 'yan?" I bit my lower lip.

"Oh there you are, Bi." Miguel looked at me, and smirked. "Let's eat our breakfast shall we?"

Natigilan ako. Maybe my heart reacted, but I only lifted my eyebrows at him. I sat down in the seat infront of him as I tried to avoid how his chocolate-brown eyes stared at me.

Mamaya na ang harot Bianca, hindi 'yan nakakabusog.

"Si Auntie talaga.." mahinang bulong ko nang makita ko ang pagkaing nakahain sa mesa.

It's a broad juicy spicy chicken, and heated tasty porridge. Sa gilid naman nito ay ang kwek-kwek na hinaluan ng tokwa't baboy na paborito kong agahan o hapunan. Kahit anong oras, natatakam ako sa mga ganitong uri ng pagkain.

Nag-sign of the cross muna ako bago ko nilantakan ang pagkain. Baka lumamig pa. Pero nakakailang subo pa lang ako nang bigla akong mailang. I feel uneasy with the man in front of me. Ano bang meron sa behavior niya ngayon? He keep glancing at me, and I'm counting it already.

Hindi ko mapigilang mapangiwi na. Paano ako kakain nang marami n'yan kung ayaw niya akong tantanan ng tingin? It's so uncomfortable, and I just hope na alam niya 'yon. Hindi manlang tinago ni Miguel ang mga pagmamasid niya sa akin, talagang harap-harapan na. At sa totoo lang, pinipigilan kong suwayin siya.

I don't really want to talk to him, or even peek at him right now. Baka kase tuluyan na akong mawalan ng gana sa umagahan ko. Hindi ko pa rin nakakalimutan iyong sakit na pinaramdam niya sa akin kahapon. Sariwa pa rin talaga ito. Hanggang ngayon ay naninikip ang dibdib ko. My heart is still aching, it keeps throbbing with unexplainable pain. Actually, hindi nga nakakatulong iyong pagsasama namin ngayon sa hapagkainan.

Napapikit ako nang mariin nang maramdam pa rin ang pagsulyap-sulyap niya sa akin. Madiin kong hinigpitan ang hawak kong kubyertos, dahan-dahan siyang pinag-angatan ng tingin at pilit na nginitian. Ibinuka ko ang bibig ko, at magsasalita na sana para tanungin kung bakit ba siya nagkakaganito nang maunahan niya ako kaagad.

"Ganun ba talaga kayo ni mom?" he asks me while sporting a momentous expression.

My heart literally dropped.

Nangunot ang noo. "What do you mean by 'ganun' kami?"

Sumulyap siya sa plato niya, at deretsong tumingin sa mga mata ko. "That you are really.. really close,"

"Ah, ayon ba? Ganun talaga kami ni Auntie. Parang nanay na nga ang turing ko sa kanya, e." sumagot ako at binalewala ang nararamdamang pag-aalangan. Sinubo ko ang kutsara na naglalaman ng lugaw at muling nilingon siya. "Bakit?"

Napainom siya ng tubig. Iginalaw niya ang ulo para ilingan ako bago sabihing 'nevermind'. Nangunot ang noo ko. Umiwas naman siya ng tingin. Mukhang nabasa na niya ang pagtatanong sa mga mata ko at kahit parang napipilitan ay nag-trigger iyon para isaad na niya ang sadya niya sa pinuna niya sa relasyon namin ni Auntie.

"Well, you see Ms. Del Pilar. Hindi naman siya ganyan kay Lizel, and I can't help but be so damn curious. Like what's going on..? Masyado pala talagang malalim ang samahan niyo ni mom kaysa sa iniisip ko." Pumirmi ang labi ko pero hindi ko pinahalata.

Sa lahat ng sinabi niya; 'yung Lizel lang ang nakakuha ng atensyon ko. Sa pagkakaalam ko ayon 'yung girlfriend niya. So confirmed, kilala pala ni Auntie si Lizel? Pero bakit parang wala namang nalalaman si Auntie na may something sa kanila? O baka naman hindi girlfriend ang status na pinaalam niya kay Auntie, at isang matalik na kaibigan? Kung ganun, napakaluma naman ng diskarte ni Miguel. Boys, and their annoying tricks.

"I see.." ang naging pagtugon ko na lang sa kanya nang umasta siyang naghihintay ng reaksyon ko.

Pinagpatuloy ko na lamang ang pagkain ko. Hindi na muli akong kumibo sa kanya. Napabuntong hininga ako. Ang pagkain ko ngayon ay sobrang bagal na, hindi katulad kanina na kahit papaano ay may sigla pa.

Tuluyan na akong nawalan ng gana sa breakfast ko. Unti-unti na namang bumibigat ang pakiramdam ko. Kumalat ang pait sa sistema ko na nauwi sa pagiging iretable dahilan para ihinto ko ang kinakain ko.

Ibinagsak ko ang kubyertos na hawak-hawak ko. Narinig ko man ang pag-iingay no'n sa plato dahil sa hindi inaasahang pagrahas ay hindi ko na iyon pinansin pa.

Napalingon si Miguel sa akin. Habang ako ay deretso lamang na uminom ng tubig. Ikinurap ko ang mga mata ko. Gusto kong maitago kahit papaano ang pagkawala ng buhay no'n. Kalaunan ay tumayo na ako sa kinauupuan ko. Tinignan ko siya, at ibinalik na ang pagkapormal.

"I'm done with my breakfast," I say, and let a small, collective smile. "And if you've done too, please just put your plates in the sink before you leave." blangkong dagdag ko pa.

Mr. Falcon's brows completely crumpled. Umuwang ang bibig niya, at mataman akong pinakatitignan. Sa reaksyon niya ay alam kong hindi niya nagustuhan ang biglang pagbabago ng trato ko sa kanya.

Taking a deep breath, I avoid his glares. I grabbed my unclean utensils, and proceeded to the sink. Umalis ako sa dining area at iniwan na lamang siya roong mag-isa.

"Ano bang problema mo, Bianca?" Hindi ko na talaga maintindihan pa ang sarili ko.

Napalunok ako, at wala sa sariling ipinilig ang ulo. I put the leftover food in the trash can as I laid my plates down in the sink before I washed my hands thoroughly. Later on, I dry my palm with the tissue on top of my refrigerator. I tossed it in the trash afterwards before I completely leave the kitchen.

Akmang pupunta na ako sa kwarto nang mahinto ako. Natanaw ng mata ko si Miguel sa dining area. Inaayos niya na ang lamesa. Nakaramdam naman ako ng guilt kaya kumilos ako at pumunta ako sa pwesto niya. Kinuha ko ang mga natirang pinagkainan namin, at kumibo na.

"S-salamat nga pala—" Napatigil ang pagsasalita ko nang mauntog ang ulo ko sa noo niya.

Bahagya pala kase siyang nakayuko sa akin habang nakababa ang ulo ko. Kaya nang lumingon ako sa kanya ay marahas na nagkabanggaan ang mga ulo naming dalawa. And the vast pulsation of his skull that huddled to mine hardly makes me close my eyes tightly.

He let an impatient tsked, clearly infuriated by what happened.

"I told you to always be damn careful, woman." he hissed kaya iretable akong napalingon sa kanya.

Nagsalubong ang magkabilang kilay ko. Pumirmi ang magkalapat kong labi. At akmang sisinghalan siya dahil aksidente naman ang nangyare nang makitang nagkabukol siya ng maliit sa noo.

Mukhang mas masakit ang nangyare sa kanya kumpara sa akin.

Napahawak ako sa ulo ko. "S-Sorry, boss!"

Napuno ang mukha ko ng pagsisisi. Ngunit hindi manlang nagbago ang ekspresyon niya kaya nag-isip ako kung ano ang maari kong gawin bilang pambawi sa katangahan ko.

"Wait for me here.." I say in a low voice as I averted my eyes at him. Nagmamadali akong umalis sa kinatatayuan ko, at bumalik sa kusina.

Kinuha ko ang kaylangan ko sa cabinet sa itaas bago ko inilagay ang dala-dalang pinagkainan niya sa lababo. Pagkabalik ko ay agad siyang hinanap ng mga mata ko. Ibinuka ko ang bibig ko, at akmang magsasalita para sabihin ang sadya ko nang makitang wala na pala siya sa dining area.

"Saan na naman ba nagpunta ang lalaking 'yon?" Nangunot ang noo ko, at dinala ang mga paa sa sala.

Naabutan ko siya roong nanonood ng television. Nakasandal ang likuran niya sa sofa habang nakapalibot naman ang braso niya sa sandalan nito. Iyong umaastang naka-akbay.

Carrying the ice pack, I sat down next to him. He doesn't look at me pero alam kong nakikiramdam ang katawan niya sa mga galaw ko.

"S-slow down.." he whispered when I began settling the ice pack on his tough forehead.

Napatango ako, at sinunod ang kagustuhan niya. But then, as I softly pressed the ice pack as he says.. my face brought closer to his— At first, I really didn't mind the proximity as long as I could put the ice pack to his lump. Iyong bukol na nagresulta sa pagkabanggan namin kanina. It was small but visibly obvious. Nagiging panira sa mala-greek god niyang kagwapuhan.

Stumbling closer to his face even more, I hardly frowned at the sight of a fresh wound next to his lump. I would have inquired him kung resulta rin ba ito nung nangyare sa amin when suddenly, he stopped me.

"Don't.." I stilled and nonetheless lessened the ice pack I was clasping.

As I hesitantly gazed at him in the eye, he held my hand softly. It was so gentle that I began to stiffen. We looked at each other, both got hypnotized and enthralled. I can almost feel the electricity through how our stares begun to ignite at this moment.

Lost with a million thoughts of why we are being like this, our noses completely clashed and my full attention went to it immediately.

I silently groaned.

Ganun na ba ako naging abala sa pagtitigan namin dahilan para hindi ko na maramdaman pa kung gaano kalapit ang mukha naming dalawa? Iilang pulgada na lang ang natitirang espasyo sa pagitan namin, at alam kong isang galaw na lamang ay magtatagpo na ang hindi dapat naglalapit in the first place. Lalo akong naging tensyonado sa isiping iyon.

My thigh started to tremble nang mangyare na ang ikinababahala ko. Ang tila nagbabaga niyang tingin ay dumapo na sa labi ko bago ito dahan-dahang mag-angat para salubungin ang mga mata ko.

Ramdam ko ang nakakakiliting senswalidad na naglilikot sa bawat dulo ng balat ko. Nagtaasan ang mga balahibo. Ang mainit niyang hininga ay deretso ng tumatama sa tungki ng ilong ko, and I admitted that it add some fuel to our unspoken..yet desirable enthusiasm.

Hindi ko mapigilang mapalunok matapos kong iawang ang bibig ko. Sunod-sunod naman siyang napamura. Ngayon lang ako nakalapit nang ganito sa lalaki kaya ang lakas-lakas ng kabog ng dibdib ko.

"Damn that pouty lips of yours, Bianca," Miguel whispers, and I gasp when I realized that he had effortlessly covered my lips with his.

My grip on the ice pack tightened as a response. Ang hawakan nito ay halos mapunit ko na. Pero wala akong pakealam.. Wala na akong masasandalan sa biglaan at hindi ko inaasahang pagbibigay niya ng isang bagay na maski ako ay hindi ko halos kayanin. Miguel's kisses was intense and outrageous. I feel like.. It can destroy me in a snap.

Mula sa pagkakalapat ng labi niya sa labi ko. I can feel how soft and silky his lips are. The sweetness of its taste makes me totally lose my mind. Mabuti na lamang at hawak niya rin ang ice pack na hawak ko kaya hindi pa ito nahuhulog.

As Miguel entirely shut down his eyes, he kiss me more passionately. And hell, I can't even deny that it was so.. hot.

Don't kiss him back, Bianca. I reckoned as I tried to close my mouth, not urging to welcome his fervent kisses. 'Wag kang madaling bumigay. You're not a sinner. Committed na siyang tao. May girlfriend na siya. I keep chanting mentally, literally struggling to take control the situation he gave on me.

"Baby.." mahinang daing niya habang binubuksan na ang mga mata. ".. kiss me back."

I slowly shook my head.

No..

I was about to push him with my free hand when he caught it. He brought my body even nigher to him 'causing our lips to move closer. Miguel freaking Falcon leaned my back on the sofa, he hugged my half on his thighs; clearly locking the hell of me in his arms as long as he could. Tumambol lalo ang dibdib ko. Pumintig nang mabibilis ang puso ko. Ni hindi ko nga mapigilang mapaigtad sa naging reaksyon ng katawan ko.

It's like.. I become so thrilled, instead of feeling so helpless. Miguel is just..so irresistible.

Still, I fight back and made an effort to take him away again, narrowly this time when he connected our lips even more. He pressed his kisses harder, cupping both of my cheeks and I become so weak all of a sudden.. that I just moan for more.

"Mhm.." Hindi na ako nakapag-isip nang tama. Sadyang pinangunahan na ako ng init ng katawan dahil naabutan ko na lamang ang sarili kong hinahalikan siya pabalik..

Marahan kong ipinikit ang mga mata ko, at pinantayan ang mga halik niya. Nahihirapan siyang napadaing doon kaya napa-arko ang katawan ko para humawak naman sa balikat niya. Perpektong gumalaw ang mga labi namin sa isa't isa. Iyong tipong may payapa at komportableng ritmo. Na mukhang napansin niya rin dahilan para pumuslit ang nasisiyahang ngiti sa mukha niya. Wala sa sariling napangiti rin ako.

Damn this man..

"M-Miguel.." I cried his name as his agitated kisses became aggressive, they can practically cover my whole mouth making me feel that he was ready to devour me completely.

Leaning to the sofa, and giving him more access.. He chuckled.

"Damn it, Bi." He started to sniff my neck, licking and nipping it softly. ".. you smell so fucking good."

Are you a freaking vampire, Miguel?

Hindi na niya tinigilan pa ang leeg ko. Patuloy lang ang pagsubsob ng mukha niya roon habang panay naman ang paglandas ng kamay niya sa kung saan-saan sa katawan ko. With a soft groan, I came to a realization that it's so hard to control Miguel when he did nothing but pleasure me.

Tuluyan na talaga akong nagpaubaya. Sinuko ko na ang katawan ko sa kanya. Maski ang puso't isip ko ay tila inilagay ko na sa kamay niya. I hooked my arms around his neck. Not minding that my own responses are so attentive. Miguel is like a drug, and he become my addiction the moment his eyes met mine.

As we deliberately dumped the ice pack we was holding earlier, we both didn't stop even a bit. Pareho naming binalewala ang ice pack na nahulog, at hindi binigyan ng kahit anong atensyon.

"Shit. M-Miguel, please.." I whimpered uncontrollably when he sucked my neck, and just teasingly lapped it.

"Louder, Bianca. Moan my name louder," He smirks, and my lips parted.

I can't help but gulp lustfully. I am desperate to feel him more. So when I sense his hand beginning to travel my chest down to my breast and he stops with my hard nipple as he shamelessly encircled it while his irresistible lips are busy kissing and tasting my collarbone.. I just lost it. My sanity stay away in my poor sinful soul.

"Ohhh.." mahabang ungol ko at hindi na mapigilang hawakan ang buhok niya; doon ay kumuha ako ng enerhiya.

Miguel grunted harshly in response. He played with my breast and nipples slowly and I become wet all over again. Ang bawat haplos niya sa akin ay tila nagiging baga na magbibigay ng matinding init at lilikha ng nag-aalab na apoy sa sistema ko.

He took off my clothes as well as his clothes easily. He's so in a hurry that even the way he removes the hook of my bra departs unnoticed. Naabutan ko na lamang itong dahan-dahang nahuhulog mula sa itaas ko.

Malagkit akong tinignan ni Miguel nang makita na ang kahubaran ng buong katawan ko. Huminga pa siya nang malalim, at napakagat sa pang-ibabang labi. Tila nahihirapan kung ano nga ba ang kanyang uunahin.

"Baby, you're so hot.." He pointed out. His feverish breath automatically hit my throbbing nipple making my body ached for so much more.

Nagmamakaawa ang mga mata ko habang nag-aangat ng tingin sa kanya. Matamis niya naman akong nginitian, tila alam kung ano ang gusto ng katawan ko. Molding my breasts so well to the point that I just keep moaning mess, he grind his hard shaft with my womanhood.

"Oh, God." hindi na mapigilang daing ko habang paigtad nang paigtad. Hindi na ako mapakali. May hinahanap 'yung katawan ko, at nakakasigurado akong alam ni Miguel iyon.

"Fucking mine.." mapang-angkin na sabi niya habang sinusunggaban ang mga bundok ko. Dumapo ang kamay niya pababa sa abdomen ko para katagpuin na ang tila basang-basa ko ng pangkababae. "You and your wetness are all mine, Bianca.."

Hindi ko na pinansin pa ang pagiging territorial niya. Instead, I shut my eyes closed as I truly become smitten with the warmness of his magical palms.. the fervour of his mighty mouth—that made me sob with great pleasure.

Damn this.. What are you doing to me, boss? Why can't I refuse you in any way I could? Still, kahit alam ko na ang sagot ay naging pagtanong ko habang inaarko ang katawan para sa kanya.

Napakagat ako sa pang-ibabang labi, at hinayaan ang sarili na tuluyang magpatupok sa apoy na kanina pa niya pinag-aalab sa akin.

Nang maramdaman kong malapit na akong labasan ay mahigpit akong napasabunot sa buhok niya. I swear one thing, I will make sure that this forbidden one will never happen again.. to us.

"Oh, fuck. Miguel!" halos mapahiyaw ng sabi ko nang kalikutin ng mga daliri niya ang mga katas na inilabas ko.

"Sa akin ka lang lilibugan nang ganito, Bianca. Naiintindihan mo?" he says, with a stern and serious expression showing on his sweaty face.

Even stunned by his bold words, I nodded. Napangisi naman siya, marahang hinaplos ang pulang-pula ko nang pisnge at mainit akong dinampian ng halik sa noo.

"Good girl," aniya pa na ikinabilis ng tibok ng puso ko.

L A D Y M | MOONWORTH