Chapter 02

I can't believe na magagawa sa akin ito ni mama. Even though I didn't feel like—she treated me as her own daughter, I didn't speculate that she could be this heartless.

Napapikit ako nang mariin. Parang hindi makatotohanan ang nangyayare sa akin ngayon. Akala ko ba hindi kaya ng isang inang matiis ang kanyang anak? Pero si mama, kahit ilang beses ko siyang i-reach out.. natiis niya ako nang higit pa sa inaakala ko.

As I miserably gawked at the way out, I can't help but recalled the moments when I was so enthusiastic and too eager about my graduation day. I was in high school then, and having a eight medals made me very happy.

Sabi ko pa nga sa isip ko noon, na kapag siguro naka-attend sila sa graduation ko magiging masaya sila, lalo na si papa. Kase nagbunga 'yung pagtatrabaho niya sa manila. That both of them will be proud of me kase sobrang ginalingan ng nag-iisa nilang anak sa eskwela. But you know what made me so down and depressed that day? Is that.. after my graduation—wala manlang isa sa kanila ang pumunta.

Naiintindihan ko pa si papa dahil nag-text siya at nag-sorry sa akin sa kalagitnaan ng program. May importante raw kase siyang meeting, at hindi na siya nakauwi pa. Masakit man pero naiintindihan ko talaga. Kase hindi naman biro iyong pagsasakripisyo ni papa sa amin. Na nakakaya niyang mawalay sa amin ng sobrang tagal para lang sa trabaho.

Pero si mama.. talagang kakaiba siya. Wala talaga siyang kaamor-amor sa akin. Akala ko nga nung una, dapat ko lang gawin iyong best ko para pagtuunan niya ako ng pansin. Ngunit na-realize ko rin kalaunan na kahit na anuman ang gawin ko, hindi talaga siya masisiyahan sa akin. Inaagaw ko raw kase palagi ang atensyon ni papa, na dapat sa kanya lang daw nakasentro—lalo na't siya ang ilaw ng tahanan at anak lang daw ako.

That day, after my graduation. Sobrang exhausted ko no'n kase napahiya ako sa buong school, nakiusap kase ako noon sa teachers ko na baka pwedeng maghintay pa ako kase wala pa sila mama.

Pero hinuli na ako't lahat-lahat, ni isa wala manlang dumating sa kanila kaya napilitan na 'yung adviser kong.. siya na lang mismo ang magsabit ng mga medalya sa akin.

Hindi pa nga mawala-wala sa isip ko 'yung pity na nakita ko sa mga mata nila habang nasa stage ako.. mag-isa at tulala. Lahat nung sayang naramdaman ko, ay parang bulang naglaho bigla.

Tapos nung umuwi ako, hindi ko na talaga inaasahang magso-sorry manlang si mama, dahil alam kong ganun palagi siya, walang pakealam sa kung ano mang ganap sa akin. Naabutan ko pa nga siyang nag-iinom sa bahay. At nang makita ako ay galit na galit dahil napakatagal ko raw umuwi at wala na raw siyang pulutan.

Nag-init muli ang mga mata ko.

Ramdam na ramdam ko ang mga luhang gusto ng lumabas mula dito.

Lagi akong nagpupunta sa simbahan at ipinagdadasal sila. Na sana tigilan ni mama 'yung mga masamang bisyo niya kapag wala si papa, dahil alam kong makakasama talaga iyon sa kanya. Ganun din naman kapag dating kay papa.. Pinapanalangin ko palagi na sana ay hindi na niya kaylangan pang umalis para magtungo sa Manila, at permanenteng manatili na lang sa amin.

Napakagat ako sa pang-ibabang labi.

Ngayon, lahat ng pinagdadasal ko.. alam kong hindi na kaylan man mangyayare. Sino nga lang ba ako? Anak lang naman ako sa labas.

May sariling pamilya si papa. And I bet na mas gusto niyang manatili roon. I mean, hindi naman niya kami—ako iiwan kung hindi 'diba? 'Yung totoo niyang pamilya sa Manila ay 'yung pamilyang pinangarap niya.. at hindi kaylan man kami ni mama.

"God.." I can't help but whimpered tearfully. "Help me.."

I perked up at the sky, it was reaping dark. Ang kaninang asul na mga ulap ay unti-unting napalitan ng dilim. Lumubog na pala ang kaninang tirik na titik na araw, ngunit hindi ko manlang ito napansin.

Earlier, I was just wandering and drifting at somewhere. I don't even know where I am going to. Hindi ko na alam dahil wala naman na talaga akong mapupuntahan. Wala akong kakilala na maari kong matuluyan kahit pansamantala lamang.

Nagtagumpay si mama na palayasin ako kanina. Dumaan ako sa simbahan ngunit sarado ito. Mukhang nagmisa ang grupo nila Father Leo sa kabilang bayan. At nakakasigurado akong sa susunod na araw pa ang balik ng mga iyon.

Inangat ko ang kamay ko at pinunasan ko ang mga luhang patuloy pa rin sa pagtulo hanggang ngayon. Ngunit kahit anong punas ang gawin ko ay tila wala ring nangyayare. Para kase itong isang sirang gripo ng tubig. Na kahit anong ayos ay tila patuloy pa rin sa walang sawang pag-agos.

Nagpakawala ako ng tahimik na hikbi.

Lord, help me please.. I silently pondered as I shut down my eyes.

Noon, wala akong ginawa kung hindi ang ipagdasal ang kabutihan ng mga magulang ko dahil alam kong kahit hindi sila perpekto ay wala na akong mahihilang pa. They are always beside me, and we are a happy family. Buo at masayang pamilyang hindi naman pala totoo. Pamilyang isa palang malaking kasinungalingan.

Napapansin ko na 'yon noon ngunit binalewala ko na lang. They are my parents and I have my faith na hindi nila ako lolokohin at sasaktan. I trust them so much. Alam kong kahit may pagkukulang sila ay wala silang iisipin kung hindi ang kabutihan ko.

But the destiny is really playful, huh? Too damn silly. Sa dami ng bibiktimahin.. Bakit ako pa? Bakit kami pang magpamilya?

I smiled bitterly as I brought an intense breath.

I need to be strong for myself.. I'm a big girl, right? Kahit naman siguro naging social isolated ako dahil nakasanayan kong nasa bahay, eskwela at simbahan lang ako—Siguro naman, kahit papaano ay makakaya ko na.

I glanced at the shining radiants coming from my right. And my eyes literally broadened when I saw the impending vehicle. Isang itim na van na deretsong tumutungo ngayon sa direksyon ko.

Kumabog ang dibdib ko at nanghihinang napatingin na lang doon.

God, heto na po ba ang katapusan ko?

"Ah!" napahigit ang hininga ko. An enormous and heavy object slammed badly with my abdomen.

Sobra 'yung sakit at bigat na dumapo bigla sa katawan ko pero nagawa kong imulat ang isa kong mata. Pero ang nakakasilaw na liwanag at nagkakagulong tao lamang ang naaninag ko.

Wala akong marinig ni isa ngunit nakikita ko naman ang pagbuka ng mga bibig ng mga ito.

Nakakabinging katahimikan lamang ang sumakop sa buong pandinig ko. Para akong literal na nabinge bigla sa nangyare sa akin. Ngunit bago pa ako tuluyang sakupin ng dilim, naramdaman ko pa ang tila kakaiba at estrangherong pagkawala ng kung anong bagay sa tiyan ko.

Pagkamulat ng mga mata ko ay kusa kong naramdaman ang pagkatuyo ng lalamunan ko, na naging dahilan para maisip ko kaagad ang matinding pagkauhaw. Gusto kong uminom ng tubig.

Pilit kong iminulat ng malaki ang mga mata ko. Nanlalabo pa rin ang mga ito sa hindi ko alam na kadahilanan. Ngunit hindi ko muna 'yon pinagtuunan ng pansin.

Ang gusto ko lang ay makainom ng tubig.. Maraming tubig.

Sakto namang naramdaman ko ang paghawak ng isang kamay sa palad ko. She or he handed me a glass of water. Napahigpit kaagad ang hawak ko roon at walang sinayang na oras para inumin ito.

"T-thank you." I softly uttered as I evaluated the face of this person, na nasa harapan ko ngayon. At first it was indeed vague but seconds later.. it became evident and clear.

"Are you alright?" I heard her asked me as she looked at me, gently.

I frowned and can't help but show my grimaced. Where am I? Nasaan ba ako ngayon? May nangyare ba sa akin?

Confused and unsettled.. I swirled my eyes all around. White room, white mattress, and white couch—All over, it's unquestionably white so I presume na nasa isang hospital ako.

Nangunot ang noo ako. Paniguradong may nangyare nga sa akin. I can't help but boost my body, and peeped at this fine lady again.

"I-I'm okay.." namamanat pa rin ang boses na sagot ko at pinakatitignan siya. "Bakit po ako nandito? Sino po ba kayo?"

Nang makita niya ang pagtatanong sa mga mata ko ay lumamlam ang ekspresyon niya. Mula sa pag-aalalang tingin ay napalitan ito ng pagka-awa. She bobbed her head and took a very deep sighed.

Tinignan niya ako nang deretso sa mga mata. Nangunot naman lalo ang noo ko. Hindi ko kase mapangalanan na ang emosyong pumapaloob sa mga mata niya.

Marahan niyang hinawakan ang mga kamay ko dahilan para kumabog na ang dibdib ko. Nakaupo na ako ngayon sa hospital bed na kinahihigaan ko kanina. Ngunit may balanse at pag-alalay pa rin sa kama na nagbibigay lakas sa akin.

Mayamaya pa ay nagsimula ng magsalita ang estrangherang babae sa harapan ko. At habang inaalam kung ano ito.. ay tila nabingi ako. Pumintig sa mabilis na paraan ang puso ko. Kumuyom ang kamao ko at nagtagis ang bagang ko.

Hindi ako makapaniwala. Ayaw kong maniwala. Siguro sa sitwasyon ng pamilya ko ay pwede pa. Pero sa sinabi niya ngayon.. Napailing ako. Hindi ito totoo.

Umuwang ang bibig ko.

God, why me? Why in all people, bakit ako pa? B-bakit ako nanaman?

Of so many miscellaneous events that have taken place in my life. I t-think this circumstances that I did not anticipate.. were the damn worst and horrible.

Nanginginig ang kamay ko nang itakip ko ito sa bibig ko.

I can't believe this.. I can't! God, hindi ko kaya!

I veered around to the lady in front of me again, to maybe.. retract what she had said. Baka kase nagkakamali lang siya. But she only answered me with an awful and sad smile.

Immediately, tears welled up in my eyes. I could not speak. Panay lang ang awang ng bibig ko. Ngunit ni isang salita ay walang nabuo. Anong dapat kong sabihin? Hindi ko na alam.. I had damn nothing to let out anymore.

Ever since I was a kid, I've never done anything that other lineage would not like.

I have never been bad and nasty. I never disregarded everyone. I am a reasonable person, I invariably help as much as I can. I am kind hearted to everyone and I can commit anything to make the people around me becomes satisfied.

I go to church every single day. I do housework, and I study hard, so I can finish the course that my papa wishes for me. Wala akong ginawang makakasakit sa iba. Hindi ako perpektong tao pero hangga't kaya ko nagpapabuti ako.

P-pero bakit ganito pa rin?

Napapikit ako nang mariin bago tuluyan na ngang mapayuko. Lord, what have I done on my life to evolve in the situation like this... P-please help me!

"P-please help me.. Help me." nanghihina na lamang na bulong ko.

Kahit ano pa yatang gawin ko ay hindi na mababalik pa ang oras. Kung hindi sana ako naging pabaya, siguro.. hindi siya mawawala. Hindi sana! Ang sama sama ko.. Wala akong kwenta.

Dahan-dahan akong napahawak sa tiyan ko. Mariin akong napapikit. Hiniling ko na sana isa lamang itong masamang panaginip. Isang nakakatakot na bangungot. Ngunit nang imulat ko na ang mga mata ko. Narito pa rin ako sa hospital, may babae sa harapan ko at sinasabi nito na.. nawalan ako ng anak.

P-patawarin mo ang mommy mo angel.. patawarin mo ako.

"P-patawarin mo ako, anak.." Marahan kong hinaplos ang tiyan ko habang panay ang iyak, hikbi at hagulgol.

"Wala na ang anak mo ija, nakunan ka." Napakurap ako sa narinig.

"A-ano?" Nagtatanong ang mga mata ko nang lingunin siya. "Anong..anak?"

"Hindi mo alam?" Nangunot ang noo niya saka nagbaba ng tigin sa tiyan ko. "Buntis ka, ija."

"What?!" I exclaimed, my lips completely parted.

"..Pero nakunan ka." Naawa akong tinignan nung estrangherang babae. Gaya ko ay tila nasasaktan din siya sa kung ano mang nangyare sa akin. "Y-you.. You lost your child."

"P-Patawarin mo ako.." nanginginig na ang boses na salita ko. Tila wala ng alam ang bibig ko kung hindi bigkasin ang mga salitang iyon.

Naramdaman ko ang pagyakap sa akin ng ginang na nasa tabi ko. Ngunit hindi ko manlang iyon matugunan. Abala pa rin ang isip ko sa aking natuklasan.

"W-wala akong kwenta. H-hindi ko alam." paninisi ko sa sarili ko, na mukhang narinig nung estrangherang babae dahilan para mas yakapin niya ako nang mahigpit.

Her hugged and squeezed tells me that it's not my fault, or negligence. But my heart and mind precisely let out.. contrarily. It's my damn fault. Kasalanan ko kung bakit nawalan ako ng anak!

"K-kasalanan ko.." Umiling ako sa kanya.

"N-no.. 'Wag mong sisihin ang sarili mo, ija. H-hindi mo kasalanan ito." Hindi ko pinansin ang sinabi niya, at ang pag-aalo niya sa akin.

Ipinilig ko lamang ang ulo ko para umiling nang umiling. Bumagsak ang mga balikat ko at hindi na mapigilang mapayuko sa kawalan. Para rin akong nawalan ng buhay! Naging pabaya ako! Sa loob ng 19 years na existence ko.. ngayon lang ako naging pabaya nang ganito.

I'm Bianca Del Pilar, 19 years old.

Anak sa labas.

Nanggaling sa pamilyang binuo sa kasinungalingan.

Inabandona ng sariling mga magulang.

Nagpaubaya sa isang gabing puno ng kapusukan.

Nagkaroon ng inosenteng anghel sa kanyang sinapupunan. Ngunit hindi manlang ito sumagi sa kanyang isipan. Na naging dahilan para hindi niya mapaghandaan na maari itong mawala sa kanya nang tuluyan.

Bianca Del Pilar, isang dalagang walang kamuwang-muwang sa totoong mundo. Nabulag sa mga pag-iisip na wala na siyang mahihiling pa kahit kanino. Pero ng dahil lang sa Isang Gabi.. lahat ng ito ay tila kisap-matang nagbago.

Napakagat ako sa pang-ibabang labi.

Lalong nag-init ang mga mata ko.

Kumuyom ang mga kamao.

Walang kapantay ang sakit na sumaksak rito sa puso ko. Para matanong ko ang sarili ko.. ano o sino nga ba ang may kasalanan? Ang Isang Gabi bang nagpaggising sa akin mula sa katotoohanan? O ako mismo, na sa simula palang ay nabuhay na mula sa kasalanang nangyare sa nakaraan?

L A D Y M | MOONWORTH