Het eerste magazijn kletterde op de grond, maar Espen had er meer op zak. Die kneep diens rechteroog stevig dicht. Een bloeddruppel droop over diens gezicht naar beneden. Espen klemde diens kaken op elkaar en zocht diens zakken af naar het volgende magazijn.

Een handeling en een klink later kon die weer gebruikmaken van nieuwe kogels. Espen merkte dat die trilde. Een deel leek veroorzaakt te zijn door de angst diens andere oog plots ook te verliezen, een ander deel door pure woede. Diens handen lagen in een wurggreep om diens wapen. Dagaz keek als een bezetenen van links naar rechts.

Waar waren ze?

Waarom hoorde die ze niet?

Waar

waren

ze?

De stilte leek pijnlijker dan diens lege oogkas. In stijve bewegingen draaide Espen rond. Hopend ergens een glimp van of Nivish of Björn op te vangen. Ze konden zich niet zomaar uit de voeten gemaakt hebben. Vooral Nivish niet. Die zou Espen ermee treiteren dat hij diens oog af had gepakt. Waarom verschool hij zich?

Dagaz ving een beweging om. Espen draaide zich in een ruk om, klaar om te schieten. Die drukte diens rechterooglid harder naar beneden om te zorgen dat de leegte die er achter lag, het linkeroog niet af zou leiden. Een nieuwe bloeddruppel wrong zich tussen diens wimpers door. Een nieuwe beweging in de schaduwen en Espen loste een schot. 

Ergens wilde die nogmaals schieten, maar die had iets opgemerkt. Er was een reden waarom ze zich zo verborgen. Ze wilden ervoor zorgen dat Espens kogels opraakten. Espen versmalde diens ogen en zette een stap in de richting waar die de laatste beweging had gezien.

"Ben je bang geraakt te worden?" vroeg die in de hoop Nivish te lokken.

"Hoe raad je het," klonk Björn achter die en Espen draaide zich om. De ander stond met opgeheven handen een paar meter van die vandaan. "Ik had niet verwacht dat je geweld zou gebruiken."

"Dan had je Nivish maar niet mee moeten nemen," siste Espen en Björn lachte.

"Je hebt zijn îsaz oog gestolen, dus ik kon niet anders dan hem betrekken in mijn queeste jouw volledig onbruikbaar te maken," zei hij iets wat Espen liet fronsen.

"Ik heb helemaal geen oog van hem gestolen," zei die verward.

"Herinner je dat nu al niet meer?" vroeg Nivish achter die. Espen draaide zijwaarts en zette een stap naar achteren om ze beide in het vizier te hebben. "Ga je nu echt twee ongewapende mannen bedreigen?"

"Wat moet ik mij herinneren dan?" zei Espen gespannen. "En als jullie mijn oog niet gestolen hadden..."

"Een oog voor een oog," zei Nivish. "Maar als je eenmaal op de grond ligt, zal dat mijn broertje eindelijk de voldoening geven waar hij naar zocht." Espen keek hem een paar seconden aan voor alles op zijn plek viel.

"Odar is jouw broertje," zei die verbitterd. Hoe had die niet eerder gezien dat ze dezelfde neus hadden? Het betekende ook dat die destijds correct was geweest te denken dat Odar die niet zijn echte naam had gegeven. Of in ieder geval niet volledig, bleek nu.

"Zie je de gelijkenis dan niet?" vroeg Nivish en gebruikte eihwaz om in een evenbeeld van zijn broertje te veranderen. Dit liet Espen diens lege oog nog harder dichtknijpen. Het maakte die ziek Nivish eihwaz te zien gebruiken.

"Geef mijn oog terug," fluisterde die.

"Sorry, wat?" vroeg Nivish. Dat moment merkte Espen op dat die te veel op hem gefocust was geweest. Björn was dichterbij gekomen. Espen draaide zich naar hem toe en schoot. De kogel miste hem op een haar na. Dat kon niet. Het zou niet- Espen ademde scherp in toen die zag welke rune hij in zijn ogen had. Tîwaz. De rune van overwinning. Fack.

Espen draaide zich van hem weg en schoot zonder verder na te denken Nivish neer. Als hij Björn niet kon raken, dan zou die de ander als doelwit nemen. Nivish schreeuwde het uit en Björn sprong naar voren. Er was een wirwar van ledematen, vingers die in ogen prikten, stembanden die in grote mate gebruikt werden.

Uiteindelijk lag Espen op de grond, Björn had die vast en drukte diens gezicht tegen de stenen vloer aan. Espens frustratie had diens toppunt bereikt. Eindelijk leek die het roer van diens leven in eigen handen te hebben. Eindelijk leek die weer de ogen te kunnen krijgen die die wilde. 

Maar nee, meneer Hansson moest die weer de grond in drukken, deze keer letterlijk. Die was er klaar mee. Die was er helemaal klaar mee, maar zolang Björn tîwaz in had, kon die niks. Maar Nivish was er niet door beschermd. Het lukte Espen diens hoofd iets op te tillen om te zien hoe het met hem ging. Hij zat bloedend op de grond. Zijn handen waren rood. Goed.

"Je hebt gewonnen," zei Espen met tegenzin. "Ik kan niet winnen."

"Je kan nooit winnen," zei Björn. "En dit pistool," hij schopte het wapen buiten Espens handbereik, "is nu van mij." Espen vervloekte het bestaan van tîwaz.

"Wat wil je van me?" spoog die.

"Simpel: dat je je gedraagt."

"Fuck you."

"Daarnaast verwacht ik dat je Nivish een vergoeding geeft voor zijn schotwond."

"Dat is je geraden," zei Nivish, maar zijn stem zat vol pijn, iets dat Espen enige voldoening gaf.

"Jullie hebben letterlijk mijn oog afgenomen," zei Espen. "En Nivish lag al in een plas bloed toen ik hier kwam dus de grootste schade komt niet van mij." Björn lachte hard en trok Espens gezicht voor een moment op.

"Nee, die komt van een ogeneter," zei hij en uit de schaduwen kwam er iemand naar voren stappen. Iemand waarvan beide ogen onheilspellend blauw brandden. "Ik stel je voor aan onze goede vriend hier. Het is dat eihwaz te kostbaar is om te verliezen, maar anders had ik die in je oogkassen gepropt zodat je zou kunnen ervaren hoe het is om jouw originele ogen te verliezen. Maar we moeten het met deze doen." 

Hardhandig werd er een ogenkoker op Espens lege oogkas geduwd en gevuld. Een seconde later kwam er een andere koker tegen Espens linkeroog. Dagaz werd diens kas uitgerukt en meteen vervangen. Daarna ramde Björn Espens hoofd tegen de grond aan. Een stekende pijn schoot door diens schedel en die begon vlekken te zien.

"Ik zie je morgen op werk!" zei Björn vrolijk en Espen voelde hoe zijn gewicht die niet meer op de grond hield. Die probeerde overeind te komen, maar de klap van net was te hard geweest om goed op diens voeten te kunnen staan. Een warmte aan de zijkant van diens hoofd liet die weten dat die bloedde. Die wankelde, probeerde zich te oriënteren, maar ging daardoor bijna onderuit.

Onverwachts werd die opgevangen. Twee armen hielden die op de been terwijl een adem plots dicht bij diens ogen lag. Alles was wazig. Espen kon nergens op focussen en besefte zich te laat dat als die iets had willen zien, die een bril nodig had. Warme lucht omringde diens linkeroog terwijl er een duisternis overheen trok. 

Er was een prikkend gevoel in diens ooghoek, een tong wurmde zich plots naar binnen. Weerhaken grepen diens oog vast en trokken het diens oogkas uit. Espen wilde zich verzetten, maar diens hoofd wilde niet stoppen met gonzen. Die hoorde een slikken, een geluid van iemand die duidelijk van het eten genoot. 

De warme adem was nu op diens rechteroog te voelen. De tong dwong zich weer diens oogkas binnen en pakte diens oog eruit. Espen wist niet wat te doen. Diens pistool lag te ver. Diens mes- Diens mes! Met het laatste beetje kracht wat die nog had, pakte die diens wapen. Die zag niks meer, maar het tevreden geluid dat de ogeneter maakte was voor Espen genoeg oriëntatie. Die stak raak. En nogmaals.

En nogmaals.

En nogmaals.

En nogmaals.

En nogmaals.

En-

Woordenaantal: 1 303

Woorden totaal: 31 498

Fun fact: in de eerdere ideeën voor waar ik dit verhaal heen zou laten gaan, zou Espen vrienden worden met een ogeneter. Maar ik vond het te cliché om een hele revolutie voor de ogeneters te gaan schrijven dus toen kwamen we hier lol