Het casino waar het oog de prijs van de nacht zou zijn was geen klein verborgen gokcafé waar een dronkaard zonder weten al zijn geld kon verspillen. Espen had diens werkkleding aan, omdat het een van de netste outfits was die die had, maar toch voelde het alsof die erbuiten viel. 

Links en rechts liepen rijke lui in pakken en stropdassen die er zowel spiksplinternieuw uit zagen en misselijkmakend dure merken droegen. Het liet Espen bijna denken dat hier inderdaad wat te winnen was, maar dat veranderde toen die voorbij de entree en langs de slotautomaten liep. 

De nette, rijke mensen werden langzaam vervangen door de hopeloze, verkreukelde mensen. Verfrommelde pakken, rafelende jurken, bloeddoorlopen ogen en trillende handen die hongerig zochten naar de laatste muntjes die ze hadden. Espen liep verder door, vroeg iemand van het personeel naar waar die moest zijn en begaf zich uiteindelijk naar een zijzaal waar de pokertafel klaar werd gezet. 

Het was druk, maar Espen had zich een maand geleden al aangemeld voor het spel dat die zou spelen. Speciale evenementen waren één van de weinige momenten dat er aanmeldingsprocedures waren en Espen was blij dat die het voor elkaar had gekregen een plek te bemachtigen.

In het casino speelde er zachte muziek op de achtergrond van vergeten jazzbanden dat zich mengde met het geroezemoes van vele stemmen. Espen streek diens stropdas recht terwijl die met een bekend gevoel van eenzaamheid de drukte inviel. Er was niemand die die kende, niemand die die herkende. Dat vreemde besef was ergens ontspannend. 

De afgelopen maand was slopend geweest met de brandende blikken van Björn en diens baas op die. Espen hoefde hier niet de hele tijd op diens stappen te letten. Die hoefde niet alles tien keer te overwegen voor die een beslissing maakte. De mensenmassa, hoewel het die alleen liet voelen, zorgde voor verlichting. Het zorgde voor een onzichtbaarheid die die enkel in diens weekenden kon ervaren.

In deze rust nam Espen plaats aan een tafel waar het spel voor de avond plaats zou vinden. Die keek naar de spelmeester voor die, de enige bij wie het toegestaan was om runen van dagaz in de ogen te hebben. 

De fiches waren al bij alle deelnemers neergezet en Espen merkte dat die duidelijk een kleinere stapel had dan de andere gasten aan de pokertafel. Maar in tegenstelling tot de anderen was Espen hier ook niet om indruk op vreemden te maken. Het enige wat die wilde, was met eihwaz terug naar huis gaan.

De afgelopen nachten had die geprobeerd de regels te leren, maar met alle andere zorgen die die had was het die niet volledig gelukt. Die hoopte ergens dat de regels voor zichzelf zouden spreken als het spel eindelijk begonnen was. De spelmeester schudde de kaarten en verdeelde ze over de spelers. 

Espen bekeek de tafelgangers nog eens goed. De dame aan diens linkerkant had enorme parels in haar oren zitten die ze om de haverklap aanraakte in een vreemde, nerveuze tik. De man aan diens rechterzijde was gefocust op zijn stropdas die kennelijk nog niet goed zat. Espen keek naar diens eigen kleren en streek ze nog even glad voor die weer naar voren keek.

Espen probeerde te onthouden wat de spelmeester ze allemaal vertelde voor die diens kaarten in de hand nam. Het leek erop dat er geen vreemde regels waren, het klonk die tot nu toe bekend in de oren. Enkel lieten diens kaarten diens hoofd al snel tollen.

Was een aas goed? Of had die eerder drie zevens willen hebben? De regels en alles wat de spelmeester had verteld, begonnen al snel diens geheugen uit te glippen. De termen die rondgestrooid werden hielpen ook niet om het beter te begrijpen. Ze klonken bekend, maar daar stopte het. 

Espen zuchtte diep, wat een paar blikken van diens medespelers opleverde. Die legde diens kaarten weer gesloten op tafel. Die besloot dat die geen goede kaarten had en die zou niet met diens medespelers meegaan. Zo zou die ook niet al te veel van diens fiches verliezen die diens hardverdiende spaargeld representeerden.

"Dat was de eerste ronde," verkondigde de spelmeester toen de dame met de parels de beste hand bleek te hebben. "Wegens jullie hier allen voor een specifieke reden zijn, wil ik u graag de prijs laten zien voor het winnen van vanavond." In het midden van de tafel schoof er een luik opzij en een ogenkoker kwam met een zoemend geluid aan het licht. Espens adem verdween.

Die kende het oog.

Het was niet zomaar een oog met de rune eihwaz het was diens oog met de rune eihwaz. Het oog waar die mee geboren was. Die dacht het nooit meer terug te zien. Die dacht dat het ergens aan de andere kant van de wereld zou zijn. Meermaals doorverkocht en buiten diens bereik. Maar hier was diens oog voor die. 

Het veranderde alles.

Espen had eerst hier gezeten met de hoop een kans te hebben andere runen dan die van harmonie en vooruitgang tot diens beschikking te hebben. Die wilde gewoon een beter oog hebben dan wat die nu in had, maar nu die diens eigen oog had gezien... Het zou alles kunnen veranderen. 

Het zou betekenen dat Espen Björn eindelijk terug kon pakken. Of het zou in ieder geval betekenen dat die zou stijgen in de waarde die diens baas iedereen op het hoofd plakte. Wat er ook zou gebeuren, Espen zou kosten wat het kost diens oog weer terug in bezit krijgen. Het oog verdween weer in de tafel en het voelde alsof Espen een deel van zichzelf verloor. 

De volgende ronde begon en de kaarten werden verdeeld. Espen keek met een diepe frons naar diens hand. Was het nu wel goed? Die had geen idee. Een zwaar gevoel vormde zich in diens maag. Op een of andere manier moest die erachter komen wat de waarde van diens kaarten was, maar het zei die niks.

"Spelmeester?" vroeg die beleefd. De ogen met dagaz bekeken die aandachtig. Espen kon niet helpen zich af te vragen of het de originele drager was. "Is er ook een moment dat we gebruik mogen maken van het toilet?"

"Enkel na het einde van een ronde," was het antwoord en Espen knikte waarna die weer in diens kaarten keek. Die besloot ook deze ronde voor een fold te gaan. Diens kaarten waren volgens die niet goed, maar dat zei niks. In diens pauze kwam die erachter een enorme fout te hebben gemaakt. Van tevoren had Espen alle regels op een klein papiertje weten te krabbelen voor het geval dat. Nu op de wc nam die het met een verwrongen gezicht door.

Die had een full house gehad. Die had de ronde kunnen winnen.

Espen wreef met een hand over het gezicht. De tijd tikte en diens afwezigheid begon langzaam verdacht te worden. Nog één keer nam die alle regels door en propte daarna het papiertje terug in een van diens zakken. Het enige voordeel was, dat die nu een full house zou kunnen herkennen.

Espen won de eerste ronde na de pauze op een haar na. Diens collectie aan fiches zag er nu een stuk minder droevig uit dan voorheen. Espen merkte er steeds meer handigheid in te krijgen. Die snapte het spel nog steeds niet helemaal, maar de woorden call, check en fold, klonken nu iets minder onbekend in de oren dan voorheen. Die begon steeds meer plezier te krijgen in het spel en daarbij ook hebberiger te worden. Voor die het wist was er een raise over diens lippen en alles begon erop te wijzen dat er een kans was dat die zou winnen.

Er was al één iemand uit gevallen, de volgende zou al snel volgen. Espen vermoedde dat dat de pareldame naast die was. Haar fiches waren aan hun einde aan het komen. Dat zou betekenen dat ze nog met z'n vieren rond te tafel zouden zitten. De pareldame ging mee, maar Espens voorgevoel was correct. 

Onbewust gingen Espens ogen weer naar het midden van de tafel. Die kon zich al voorstellen hoe diens hand zich om de ogenkoker heen zou sluiten, hoe die de verbinding met diens oog zou kunnen voelen. Een nieuwe ronde begon. Diens kaarten waren goed. Diens kaarten zouden die dit kunnen laten winnen.

"All in," zei de man links van Espen. Geschrokken en enthousiaste geluiden klonken vanuit het publiek rond de tafel.

"Call," zei de volgende speler.

"Call," zie die daarnaast.

"Call," zei Espen en die voelde diens hart als een malle al diens bloed door diens lijf pompen. Dit was het moment. Het moment dat die diens oog weer in handen kon krijgen. Dat die eindelijk Björn een stap voor was. Dat die eindelijk– Espen keek naar diens kaarten. Hoe kon het dat die niet gewonnen had? Die had een four of a kind van boeren nog wel! Betekende dat niet dat die zou winnen? Alle lucht leek uit diens lichaam geperst te worden. Die staarde beduusd naar diens kaarten.

"De winnaar is meneer Alfair," verkondigde de spelmeester. Espen keek op. Diens verslagenheid werd verplaatst door frustratie. Het kon niet zo zijn dat die verloren had. Het was diens oog. Diens originele oog. Hoe kon het dat een ander het won? Moest diens oog niet naar die terug willen keren? De frustratie ontpopte zich tot ziedende woede die Espen met een diepe zucht en een geforceerde glimlach maar net wist te bedwingen.

"Gefeliciteerd, meneer Alfair," wist die te zeggen en gaf hem daarna een hand. De man gaf die een brede glimlach. Niet veel later werd hem het oog overhandigd en Espen keek verbitterd toe.

Woordenaantal: 1 600

Woorden totaal: 21 796