"We onderbreken deze uitzending voor-" Espen hoefde de rest van het nieuwsbericht niet eens te horen om te weten dat het om een ogeneter ging. Het was opvallend dat er de laatste tijd een groter aantal van dit soort berichten waren. 

Espen was voornamelijk de nieuwsartikelen erover aan het doorspitten. Die was op zoek naar twee dingen. De eerste was of het nieuws diens eerste moord nog steeds als die van een ogeneter bestempelde. De tweede was om te zien of er ogeneters waren die specifiek achter de rune eihwaz aanzaten. 

Ergens geloofde Espen dat diens linker eihwaz oog nog ergens in Aeshterjørt was zoals de rechter dat was. Maar in het geval dat een ogeneter specifiek achter die rune zat, dan was de kans klein. Verdiept in een artikel schrok die plots op door diens telefoon. Met een frons keek die ernaar, maar besloot toch op te nemen toen die zag dat het Liv was wie die probeerde te bereiken. Een korte begroeting later viel ze meteen met de deur in huis.

"Jij gaat toch naar het bedrijfsuitje morgen?" vroeg ze.

"Ja. Onvrijwillig, dat wel," antwoordde Espen haar.

"Door onze lieve baas, zeker?"

"Ja."

"Typisch."

"Maar?" vroeg Espen, wetend dat dat niet het enige kon zijn waarvoor ze zou bellen.

"Ik heb nog een oog voor je," zei Liv. "Ik ben vandaag de hele dag in het veld, anders was ik nu wel langsgekomen."

"Welk oog is het?"

"Ik denk dat het jouw oog is." Espen was voor een moment stil. Dat kon toch niet?

"Weet je het zeker?"

"Heb ik ooit tegen je gelogen?"

"Meermaals." Liv lachte aan de andere kant van de lijn.

"Oké, daar heb je me. Maar ik heb oprecht een oog met eihwaz in handen," zie ze. "En ik kan dat natuurlijk niet voor je achterhouden sinds je al je geld aan dat gokken hebt verloren."

"Liv," zei Espen. "Je wil niet weten hoe geweldig je bent." Een nieuwe lach klonk door de lijn.

"Maar oprecht Espen, ik vind dat je een keer geluk nodig hebt. Ik hoop nu dat dit ook daadwerkelijk jouw oog is. Dat zou toch mooi zijn?"

○👁️○

Espen was nerveus. Zou het inderdaad diens andere eihwaz oog kunnen zijn? Zou die weer beide ogen in kunnen hebben? Het klonk als een droom, een die die bijna liet vergeten wat voor een bloedhekel die aan bedrijfsuitjes had. Zeker nu die in Björns team zat en dus met hem in een boot zat terwijl ze met z'n allen het vaartuig in een rechte lijn door het water probeerden te sturen. De teamleider deed natuurlijk niks. 

Björn Hansson zat met gekruiste armen en een iets te zelfingenomen grijns iedereen aanwijzingen te geven wanneer ze de peddel in het water moesten steken. Maar naast Marika zitten, om de haverklap water in het gezicht krijgen en de brandende zon op in gezicht hebben, waren niet de dingen die de dag verschrikkelijk maakte.

Het begon toen Liv met de verontschuldiging kwam dat Ivor het eihwaz oog in had genomen voor ze er iets tegen kon doen. Dat allemaal door een klikspaan in haar team. Dit werd gevolgd door hun baas die een heel ophemelingspraatje over Björn begon te houden. Over hoe goed de Hanssons wel niet voor het bedrijf waren. Dat de grootouders van hem al jaren sterk in de schoenen stonden en ga zo maar door. 

Maar om het nog verder af te maken kwam Espens op een na minst favoriete collega genaamd Nivish, die een grote tijd afwezig was geweest om voor Lindbörg in het buitenland te werken, plots met de mededeling weer volledig terug te zijn. 

Espen zou op dat moment niet eens gek opkijken als diens moeder plots bij het uitje aanwezig zou zijn, ondanks ze hier niks te zoeken had. Of dat Ivor zou aankondigen dat ene Odar Moens vanaf vandaag bij ze zou werken. Maar het bleek dat het lot duidelijk iets leukers in het vooruitzicht had.

"O, als we daar niet de miskraam en het varkentje hebben," kwam Nivish aanzetten en Espen wilde zich niet omdraaien, maar deed het toch. Daar stond het verwende nest waarvan die had gehoopt dat die voor altijd weg zou blijven.

"Weet je niet meer hoe je met mensen moet praten, Nivish? Ben je zo lang weggeweest dat je die vaardigheid bent verloren?" vroeg Liv voor Espen ook maar een woord kon zeggen. Die was bijna vergeten dat ze hele goede vrienden waren geworden, door hun gedeelde haat voor Nivish.

Nivish lachte, maar Liv had een zelfverzekerde, kleine glimlach op haar gezicht die Espen alles zei. Ze was klaar voor een gevecht. "Na nader inzien denk ik dat je nooit die vaardigheid gehad hebt," zei ze.

"O, wat heb ik jullie gemist," verklaarde Nivish met geniepige ogen. "Ik hoorde van Björn dat jullie wat kattenkwaad uit hebben lopen halen sinds ik weg ben geweest. Vooral jij." Nivish scherpe ogen gingen meteen naar Espen die diens eigen ogen versmalden. "Eens een mormel, altijd een mormel."

"Wat moet je van ons, Nivish?" vroeg Liv nu scherp. Haar glimlach was verdwenen. Nivish negeerde haar.

"Verschuil je je weer, Espen?" vroeg hij en sprak Espens naam uit alsof het giftig was.

"Ik wilde mijn woorden niet aan jou verspillen," sprak die uiteindelijk. Nivish kreeg een brede glimlach op zijn gezicht terwijl er plezierig kolen in zijn ogen leken te branden. Espen wist dat die een fout had gemaakt. Gelukkig werd net op dat moment omgeroepen dat ze zich zouden verplaatsen naar de locatie van de borrel.

"Ik kan niet wachten weer met jullie samen te werken," deelde Nivish ze mee voor hij naar Hanssons zijde toe snelde.

"Elitaire eikels," zei Liv en meer hoefde ze niet te zeggen.

Woordenaantal: 951

Woorden totaal: 28 849