Espen liep over de vijfde verdieping langs vele rijen aan ogen, die bedoeld waren voor de klanten om te bewonderen. Aan het einde van de gang was ook de plek waar gereserveerde ogen werden afgegeven. Hier stond Espen voor een verlaten balie te wachten. Enigszins ongeduldig keek die op diens horloge. Er waren al tien minuten verstreken. De lunchpauze was nu volledig voorbij, dus daar moest het niet aan liggen. 

Espen overwoog naar diens bureau terug te gaan en daar wat werk te verrichten zodat die hier niet doelloos hoefde te staan, maar ergens wilde die niet aan een onzinnig verslag werken dat enkel gemaakt moest worden om de werknemers bezig te houden. Er verstreken weer vijf minuten en toen er nogmaals vijf verstreken besloot Espen toch te vertrekken. 

Natuurlijk was dat het moment dat er iemand achter de balie verscheen.

"Sorry, wachtte u al lang?"

"Al twintig minuten om precies te zijn," zei Espen en kreeg een verontschuldigende blik terug.

"Het spijt me heel erg," zei de baliemedewerker. "Waar kan ik u mee helpen?"

"Ik ben hier voor een oog met haglaz, onder de naam Espen Ødegard."

"Ik zal voor u kijken." De medewerker verdween en even was Espen bang dat die opnieuw twintig minuten moest wachten. Gelukkig werd die na vijf minuten weer door de baliemedewerker begroet.

"Het spijt me, maar het laatste oog met de rune haglaz is vandaag meegenomen." Espen fronste.

"Maar dat kan niet," zei die perplex. "Ik heb twee weken terug een aanvraag gedaan die was goedgekeurd."

"Het spijt me, ik kan anders een oog met de rune elhaz voor u pakken? Bescherming is nooit verkeerd, toch?" Espen schudde het hoofd en moest zich inhouden om niet diens woede op degene voor die te uiten. Het was niet iets waar die iets aan kon doen.

"Wie is degene die het oog op heeft gehaald?" vroeg die daarom. "Dan kan ik eventueel iets met die regelen. Ik heb het oog namelijk hard nodig."

"Ik zal even voor u kijken," zei de baliemedewerker. "Mag ik dan wel uw bedrijfspas zien? Dan kan ik u als tweede eigenaar opschrijven. Of ik kan u als eerstvolgende op de lijst zetten."

"Ik was de eerstvolgende op de lijst," zei Espen verslagen, maar gaf diens bedrijfspas aan. Er werd wat op een computer getikt.

"Ah, meneer Hansson had gisteren het oog opgehaald." Espen liet diens hoofd in diens nek vallen en een vermoeide zucht kwam uit diens keel kruipen.

"Je meent het," zei die en pakte diens bedrijfspas weer aan. "Deze dag had niet erger kunnen worden. Haal mij maar weg als tweede eigenaar, hij gaat dat oog niet aan me uitlenen. Zijn er nog anderen die momenteel haglaz dragen?"

"Dalkofkin, Nilør en Hansson dus, meer hebben we er niet beschikbaar momenteel." Espen wreef met duim en wijsvinger in diens ogen en liet de vingers daarna als een knip op diens neus staan.

"Ik kom later terug," zei die en was blij dat die op het moment ten minste dagaz in diens oog had staan.

○👁️○

Met enige frustratie tikte Espen op diens toetsenbord en stelde een tijdrovend rapport op over de nieuwe kansen die Lindbörg in de nabije toekomst te wachten stond. Daarnaast had die geprobeerd een afspraak met diens baas in te plannen, maar die zat vol met vergaderingen waardoor die morgen pas bij hem terecht kon met diens zorgen. Daarbovenop waren zowel Dalkofkin als Nilør buiten de stad met hun ogen, wat het onmogelijk maakte om van hen het oog deze week nog te bemachtigen.

Het gooide alles in de soep. Het zorgde ervoor dat Espen met een pesthumeur thuis kwam en geen moeite meer wilde doen om te koken. Die zat een uur later met een veel te vettige bak chinees op schoot naar een serie te kijken die die eigenlijk niks vond, maar veel beters was er niet op de buis. De vermoeidheid begon diens oogleden langzaam naar beneden te drukken, maar dagaz zorgde ervoor dat die niet meteen wegviel en Espen deed opletten toen er een onderbreking in de uitzending was. Enigsinds verward ging die iets rechter zitten.

"We onderbreken de uitzending voor een belangrijke melding voor runen dragers," was de melding van de presentator en Espen voelde een beklemmend gevoel in diens lijf. Het liet die niet lekker voelen en de vettige geur van het eten die nog in de kamer hing, hielp ook niet mee. "Deze avond is er een nieuwe aanval van ogeneters gemeld. Het slachtoffer in kwestie heeft de overval niet overleefd en we roepen iedereen op voorzichtig te zijn."

Voor het nieuwsbericht vervolgd kon worden, had Espen al diens laptop erbij gepakt en begon nu fanatiek elk beetje informatie over het incident naar zich toe te harken. Die moest weten welke runen er in de ogen van het slachtoffer hadden gezeten. Die moest erachter komen in welke buurt het gebeurd was, of het in de buurt was van de vorige voorgevallen. Die had vandaag misschien geen oog met de rune haglaz kunnen bemachtigen, maar diens baas zou sowieso willen dat hierover een rapport geschreven zou worden. Die verwachtte dat dit nieuwsbericht het eerste mailtje van de ochtend zou worden. Dit zou voor goede punten kunnen zorgen, hier kon Björn zijn klauwen nog niet in steken.

Espen maakte overuren tot in het holst van de nacht. Gedreven door bittere haat en met een duidelijk doel voor ogen. De ochtend kwam voor die te vroeg, maar het haatgevoel bleef en zorgde ervoor dat die diens bed zonder problemen uitkwam. Koffie was wat ervoor zorgde dat die niet de bus miste en op tijd op diens werk kwam. Espen wist dat Ivor op dit tijdstip nog geen afspraak had staan, dus klopte die met diens avondwerk aan.

Voorzichtig opende die de deur van het kantoor en werd begroet door een bekend beeld. Espen herinnerde zich nog de eerste keer dat die in Ivors kantoor stond. Die had een stap naar achteren gedaan toen de draak die opgekruld achter Ivors stoel lag, haar hoofd op had gestoken en die aan had gekeken. Het zou Espen niet verbazen als diens baas ook een eenhoorn in diens tuin had staan waar een normaal mens die beesten enkel in de dierentuin zou kunnen zien. Het schreeuwde rijkdom, maar bij de eerste ontmoeting riep het voornamelijk angst bij Espen op. Nu was het voor Espen als een grote hond die in alle rust achter haar baasje lag en Espen negeerde het feit dat het beest eigenlijk een bedreigde diersoort was en niet in een kantoor thuishoorde.

"Espen," zei Ivor. Hij keek niet op van zijn scherm en Espen maakte daar gebruik van om de deur achter zich dicht te doen. "Waaraan heb ik dit genoegen te danken? Ik dacht dat je al een afspraak voor vandaag met mij had ingepland? Kan het niet tot dan wachten?"

"Het nieuws, meneer Lindbörg," zei Espen en liep naar het bureau toe om diens aantekeningen er neer te leggen. "Ik heb wat onderzoek naar het voorval gedaan."

"Het is inderdaad tragisch dat er weer ogen verloren zijn gegaan aan die ogeneters," zei Ivor. Hij tikte nog een laatste keer op zijn toetsenbord en keek daarna naar de papieren die Espen op het bureau had gelegd. Met een snelle blik nam hij alles door terwijl Espen in stilte toekeek.

"Kan je hier voor de vergadering van 10 uur een presentatie over maken?" vroeg hij daarna.

"Het wordt krap, maar het moet lukken."

"Goed, dan stuur ik de aanpassing van de agenda naar iedereen door." Espen knikte en verliet daarna het kantoor om achter diens eigen bureau te zitten. Die was net aan de presentatie begonnen toen er een mailtje binnenkwam. Eerst dacht Espen dat het de agenda was die diens baas zou sturen, maar toen die een andere naam als verzender zag, liet dat die onbewust kreunen. Wat wilde hij nu weer van die? Snel keek Espen nog naar de andere mails die die binnen had gekregen: een was degene die die van diens baas verwacht had, een ander was van de ogen balie, maar niet het bericht wat die wilde hebben. Espen voegde nog een regel toe aan diens presentatie voor die de mail van Björn opende.

"Espen," begon de mail. "Ik zie dat jij nog steeds een oog met dagaz draagt, zou je dat willen ruilen?" De drang was bij Espen groot om: "Nee" terug te sturen, maar die hield zich in. In plaats daarvan stelde die een nieuwe mail op.

"Beste Björn, dat klopt, welk oog heb je voor mij om te ruilen?" Er gingen een paar minuten voorbij voor er weer geantwoord werd en Espen zette diens werk aan diens presentatie voort terwijl die wachtte.

"Kan ik je interesseren in de rune van haglaz, de rune van het weer?" Espen wist dat Björn de betekenis van de rune er enkel bij had gezet om met die te sollen, maar vermoedde dat er meer gaande was. Dit was te verdacht. Die las snel de rest van de mail. "Zo ja, dan hoop ik je zo bij mijn bureau te zien. Anders moet je me zeggen welke andere rune je zou willen, dan haal ik die voor je. Met vriendelijke groet, je gewaardeerde collega Björn Hansson."

Espen ademde diep uit. Die wilde de rune van haglaz hebben, die zou de rune van haglaz hebben, maar om naar Björn te gaan... Espen wilde liever zijn gezicht niet zien. Een standaard voor elke dag die moeilijk te halen was, omdat er altijd minstens één vergadering was waar Espen bij moest zijn en waarbij Björn ook aanwezig was. Toch stond die uiteindelijk op en liep met tegenzin naar Björns bureau toe.

"Ah, Espen, hier heb ik het oog voor je," zei Björn het moment dat hij Espen zag en hij reikte een ogenkoker aan. Espen pakte de koker over, maar bekeek het oog eerst voor die verdere actie zou ondernemen. Het was inderdaad een oog dat de rune haglaz droeg. Zonder al te veel van diens tegenzin te laten merken zette Espen de koker tegen diens linkeroog en haalde dagaz' aanwezigheid weg. Het was bijna vreemd diens wereld nu plots zonder de rune te zien. Alles leek in kwaliteit gedaald te zijn. Alles leek dubbel. De diepte van diens wereld was afgenomen. Het duurde even tot Espen helemaal aan diens nieuwe oog gewend was, maar eenmaal bij diens bureau concludeerde die dat er echt iets mis was: Björn had die een slecht oog gegeven.

Woordenaantal: 1 741

Totaal aantal woorden: 6 597