Vraag aan mijn lieve lezers: Liever kamperen of op vakantie in een hotel? 

***

Bonus hoofdstuk 1: Geschreven op 13-01-2021

Ik knijp mijn ogen dicht tegen het licht van de felle zon die in mijn ogen schijnt. Niet dat ik de afgelopen uren veel naar buiten had gekeken. De voorbijflitsende bomen vervagen al snel in een groene waas als je er enige tijd naar kijkt. Elke boom lijkt hetzelfde. Het brommen van de motor onder me is haast geruststellend, als een constante trilling die me zachtjes in slaap sust. Het hobbelen van de grote pick-up truck over de moeilijk begaanbare weg is echter iets wat me tegenhoudt.

En de luide muziek die Caiden op heeft gezet helpt ook niet mee. Het is duidelijk dat hij geniet van het dreunen van de bas, maar ik kan mezelf er niet echt toe brengen om de hardstyle waar hij zo'n fan van is te appreciëren.

Zelf luister ik liever naar akoestische popmuziek, zoals Ed Sheeran of Shawn Mendes. Dat hebben we de afgelopen drie uur al geluisterd, dus ik had mijn lieve verloofde beloofd dat hij ook even zijn favoriete muziek op mocht zetten.

In tegenstelling tot wat ik doe bij muziek die ik leuk vind, - hard meezingen, uitbundig dansen, mezelf voor gek zetten, - is Caiden heel rustig. Zijn ogen zijn gefocust op de weg, maar zijn vingers drummen mee met de muziek op het stuur, en hij beweegt zijn hoofd rustig op en neer op de maat van de muziek. Terwijl hij zo aan het genieten is, neem ik uitgebreid de tijd om hem te bekijken.

Hij is nog altijd de knapste man ter wereld, en er is niets of niemand die mij ervan kan overtuigen dat dat niet waar is. Zijn brede kaaklijn, zongebruinde huid, donkere haren en grote spierbundels zijn het bewijs van zijn 'ultra-knapheid', zoals ik het zelf maar ben gaan noemen.

Een paar maanden geleden had ik dit nooit gedurfd, maar inmiddels heb ik mezelf aangeleerd dat er niks mis is met het kijken naar mijn mate. We zijn inmiddels vier maanden verloofd, en sinds de dood van mijn biologische vader is het leven in de roedel alleen maar hectisch geweest. Doordat Caiden als Alfa zo goed had opgetreden, is de roedel gestaag gegroeid, wat heel veel moeite met zich meebrengt. Verschillende groepen rogues wilden zich bij ons aansluiten, maar voordat dit wordt geaccepteerd, moeten alle personen eerst uitgebreid worden gescreend en beoordeeld. Uiteindelijk heeft de Alfa, Caiden dus, er het laatste woord over. Natuurlijk wilde ik hem daar zoveel mogelijk bij helpen, maar omdat hij elk nieuw lid van de roedel persoonlijk wil beoordelen, kost het hem dagelijks zeker een uur of twee.

Al met al zorgde het voor veel stress, late avonden werken en een vermoeide Alfa. Met een 80-urige werkweek zonder duidelijk weekend waren de afgelopen maanden erg zwaar, en uiteindelijk heb ik samen met de hulp van zijn zus en zijn ouders, hem ervan kunnen overtuigen om een weekje vakantie te nemen, ver weg van de roedel.

Zo gezegd, zo gedaan, en nu zijn we met de grote pick-up truck onderweg naar the middle of nowhere, zo ver weg van alles en iedereen dat we zelfs geen telefoonbereik hebben, en Caiden kan niet mindlinken met de rest van zijn roedel.

En maar goed ook, want met toen we wilden gaan, werd hij al vier keer benaderd door iemand over een of ander probleem waar hij echt nog even naar moest kijken. Dat was het eerste, en waarschijnlijk niet eens het laatste moment dat ik ben opgetreden als Luna van de roedel. Stiekem kan ik best bazig zijn als ik dat graag wil, heb ik gemerkt. Het hielp genoeg, gewoon door wat te swingen met mijn heupen, zuchtend dat ik dan wel alleen de wildernis in zou vertrekken met de auto, zonder rijbewijs, misschien ook wel zonder kleren... Caiden kon dat natuurlijk niet laten gebeuren, en moest me beschermen tegen de grote boze wereld voordat deze me zou opslokken.

Hij heeft me toen opgepakt, over zijn schouder gegooid en is met grote passen naar de truck gelopen. En nu zitten we al uren in de auto. Langzaam zie ik de stress van hem afglijden, maar de donkere kringen onder zijn ogen zijn nog altijd zichtbaar. Zijn huid is ook wat aan de bleke kant, maar dat zal vast wel wegtrekken in de komende paar dagen, als hij wat zonlicht te zien krijgt.

"Een foto maken mag hè, dan kun je er langer naar kijken." Caidens standaard grap wanneer ik weer onbeschaamd zit te staren.

"Zijn we er al bijna?" Al blozend negeer ik hem, en stel in plaats daarvan een andere vraag.

"Ik gok nog tien minuten, vanuit daar kunnen we te voet het woud intrekken."

Wacht eens even, dat was niet het plan. "Wat? Laten we de auto nou hier achter? We gaan wandelend, zonder enige vorm van bescherming de wildernis in?"

Caiden grinnikt, en kijkt me met een jongensachtige glans in zijn ogen aan. "Jep."

Hij moet mijn gezicht hebben zien betrekken, want hij probeert meteen al mijn zorgen weg te nemen door zijn rechterhand in mijn schoot te leggen, die ik direct stevig vastpak. "Niet bang zijn," zegt hij, terwijl de tintelingen van onze voltooide matingbond zich vanuit mijn hand door mijn hele lichaam verspreiden. "Ik zal je tegen alles beschermen."

En alles wat we meenemen dragen, was blijkbaar ook zijn plan. Waar ik niet meer draag dan een volle rugzak met al het eten en drinken dat we hebben meegenomen, is Caiden net een pakezel. Op zijn rug draagt hij de tent, slaapzakken, stoeltjes en luchtmatjes. In zijn rechterhand heeft hij een grote tas met alle kleren, in zijn linkerhand een tas met allerlei benodigdheden voor tijdens het kamperen. Zaklampen, aanmaakhoutjes, lucifers, wc-rollen, je kunt het zo gek nog niet bedenken, of Caiden heeft het meegenomen.

"Laat mij dan ook nog iets dragen," zeg ik, maar hij wuift alles weg. "Ik ben een weerwolf, lieverd, ik heb deze extra spieren niet voor niets. Laat me ze gebruiken voor iets anders dan alleen maar voor de leuk."

Ik gniffel om zijn komische uitdrukking als hij dat zegt. "Als jij het zegt..." Ik hou me even stil. "Maar als je het te zwaar vindt ofzo, dan geef mij ook een beetje, ik kan best meer tillen."

Dat is een leugen, ik kan het absoluut niet, blijkt even naderhand. Ik heb al meer dan genoeg moeite met het tillen van de rugzak met een paar flessen water en wat snacks. En dat is niet eens zo heel veel. Caiden was van plan om over een aantal dagen in wolf-vorm te gaan jagen om de rest van onze voedselvoorraad aan te vullen.

Uiteindelijk besteden we de rest van de dag aan wandelen naar onze bestemming van de avond. Zodra het begint te schemeren, besluiten we om op een open plek tussen de bomen in de buurt van een kabbelend beekje, onze tent op te zetten.

Het is niet een heel grote ruimte, net groot genoeg zodat we er beiden met onze spullen, naast elkaar in kunnen liggen, maar het is alles wat we nodig hebben. Terwijl ik aan de gang ga met het maken van een klein vuurtje, loopt Caiden rond door de bossen om er zeker van de zijn dat er geen rogues in de buurt zitten, en om tegelijkertijd ook nog wat hout te verzamelen. "Willow?" roept hij van een afstandje. "Is dit genoeg hout?"

Met een aantal gigantische takken in zijn armen, maneuvreert hij zich tussen de bomen naar de open plek. Ik moet hardop lachen om zijn gedrag, maar knik. Mijn kleine vuurtje is dankzij de lucifers en aanmaakblokjes gestaag gegroeid, en heeft nu wel iets van kleine takjes of blaadjes nodig. Over een niet al te lange tijd kunnen de takken zo groot als boomstammen er ook wel bij.

Ik kijk op naar mijn mate als hij naast me komt zitten in de buurt van de warmte. Van alleen al zijn aanwezigheid geniet ik. Wat is dit heerlijk, gewoon samen zijn.

Zonder stress, zonder bemoeienis van anderen.

Gewoon wij tweetjes, diep in het bos, met alleen een tent, een vuurtje, en zo ook lekker eten. Dit is toch genieten? Dit is vakantie.  

*** A/N: ***

Hoihoi!!! 
Ja hoor, na 5.5 jaar is het eindelijk zover: ik ben weer begonnen met schrijven aan Mated! Ik weet niet eens hoe ik zover kwam, want ik ben momenteel al weer twee jaar bezig met 'Sapientiae' en een of ander kort Kerstverhaal. Daarvoor heb ik nog twee andere boeken geschreven (Drakenrijder en Sensus), dus voor mijn gevoel is het al eeuwen geleden dat ik Mated heb afgerond.

 Maar ik lag in bed afgelopen week, en opeens kwam er een verhaal op in mijn hoofd. Een kort verhaal, met Caiden en Willow in de hoofdrol. Een verhaal dat zich afspeelt enkele maanden na het einde van Mated. 

Ik dacht: Ik moet dit gewoon schrijven, want het voelt leuk. 

Zo gezegd, zo gedaan, en toen begon ik gisteren met het schrijven van een nieuw hoofdstuk. Zoals vanouds bij Mated, stonden er binnen twee uur meer dan duizend woorden op papier: het begin van dit korte bonusverhaal. 

Het is tot nu toe ook het enige hoofdstuk dat af is, en ik heb geen idee hoeveel het er in totaal gaan zijn. Ik gok rond de 6, misschien meer, misschien minder. Dat brengt me tot een aantal vragen die ik voor jullie heb: 
1. Willen jullie überhaupt wel een bonusverhaal lezen over Caiden en Willow? Of is dit inmiddels echt te lang geleden?
2. Indien het antwoord op vraag 1 'JA' is, hebben jullie een specifiek idee dat jullie graag willen lezen? Ik heb al een verhaallijn bedacht voor deze bonushoofdstukjes uiteraard, maar misschien kan ik het toevoegen! 
3. Hoe lang moet het bonus gebeuren ongeveer zijn volgens jullie?

Laat me weten hoe jullie er over denken! Ik kijk uit naar jullie reacties :)

Liefs,
Sanne