De zon stond al op het punt achter de horizon te verdwijnen, toen het gezelschap binnenreed in het eerste dorpje dat ze waren tegengekomen in het Grenz-gebied.

Jamie was nog nooit in dit specifieke dorpje geweest, maar ze herkende de kleurrijke vlaggen die overal aan de huizen hingen uit duizenden. De doeken hadden alle kleuren van de regenboog en op iedere vlag stond een ander symbool met zijn eigen betekenis. De zon stond voor weelde, drie stippen voor geluk, een cirkel voor vriendschap en zo ging het maar door. Het waren kleine tekens die vooral de Grenz-gangers waardevol achtten. Het was hun manier om te laten zien dat iedereen dingen gemeen had.

Jamie rekte zich even uit en liet de teugels met één hand los, zodat ze zich naar Gwen schuin achter haar kon draaien. ‘Jij hebt geld, toch?’

De prinses keek haar voor een paar tellen uitdrukkingsloos aan, voor ze knikte. ‘Ik heb geld.’

De heks glimlachte breed en overdreven. ‘Fantastisch. Anders hadden we een klein probleem.’ Ze gaf een zacht klopje op haar geldbuidel. ‘Die van mij is namelijk bijna leeg.’

Gwendolyn trok haar neus op. ‘Als we zonder geld komen te zitten kunnen we altijd Rye’s hand nog verkopen.’

‘Ik dacht het niet,’ siste de persoon in kwestie.

‘Ik dacht het wel,’ reageerde Gwen.

Jamies mondhoeken krulden wat omhoog, maar ze ging er verder niet meer op in. 

Stapvoets reden ze verder door de straten. Het was er voor het grootste deel leeg, ook op het dorpsplein. In de huizen zagen ze overal kaarsen branden, maar buiten liepen er alleen mensen rond die nog op weg waren naar de herberg.

Toen het hoge gebouw voor hen op doemde, klom Jamie uit het zadel en liep ze met haar paard aan de hand verder. Er hing een plaatje bij de deur. Welkom in De Slappe Toverdrank! stond erop. Dat beloofde al voor het volk dat ze er zouden aantreffen. Uit de ramen hingen groene vlaggen met kruisjes en lichtblauwe met golven. De laatste stonden voor geleste dorst, maar van de eerste had Jamie geen idee.

‘Rye, jij blijft buiten met de paarden, dan kunnen de prinses en ik de slaapplaats regelen,’ deelde de heks mee. Ze stak de teugels van haar paard naar de jongeman uit.

De zoon van de smid keek een tijdje naar de teugels alsof hij niet wist wat hij ermee moest doen, maar uiteindelijk besloot hij toch het verstandige te doen en nam hij ze van haar over.

Prinses Gwendolyn overhandigde hem haar paard ook, waarna ze zich tot Jamie wendde. ‘Ik ben de enige die hier mensen mag rondcommanderen,’ besloot ze, met die irritante, verwende toon van haar. Vervolgens gebaarde ze naar de deur van de herberg. ‘Doe jij de deur maar open.’

Jamie klemde haar kaken op elkaar tot ze pijn deden, maar deed wat de prinses haar zei.

Meteen werden ze begroet door bulderend gelach en vrolijk gezang. Het was nog aan de vroege kant van de avond, maar dat betekende niet dat de gasten niet konden genieten. Jamies mondhoeken krulden er als automatisch wat meer van omhoog.

Ze liet de prinses voorgaan en volgde haar naar binnen. De gelagkamer zat nog niet helemaal vol, maar toch was het er al druk genoeg. Het waren vooral mannen van middelbare leeftijd met grote bekers bier voor hen, maar hier en daar zat er ook wel eens een vrouw bij - eveneens met een beker bier voor haar neus.

Gwen kromp wat in elkaar bij het aanzien van de weinig beschaafde burgers. Op de vloer lag hier en daar wat gemorst bier en de gasten die aten hadden niet meteen de beste manieren. Er werd geboerd, met lege bekers op tafels geklopt en ook de schunnige moppen mochten niet vergeten worden. Het was ook niet Jamies favoriete sfeer, maar ze was het zonder twijfel meer gewend dan de prinses.

De heks ging naast Gwendolyn lopen, zodat ze een bemoedigend kneepje in haar zachte hand kon geven. Ze had geen medelijden met de prinses, ze mocht situaties als deze best wat meer gewoon worden, maar dat betekende niet dat Jamie helemaal harteloos was wanneer het aankwam op haar ongemak. Toen ze haar hand weer wilde terugtrekken, hield Gwen haar vingers zo stevig om die van Jamie geklemd dat laatstgenoemde niet anders kon dan haar hand vast te blijven houden.

Toen ze voor de herbergier stonden, liet de prinses haar hand wel los, maar ze hield haar vingers nog steeds in de buurt van die van Jamie, zodat ze er af en toe langs kon strijken.

‘Hebt u nog twee kamers?’ vroeg de heks.

‘Drie kamers,’ verbeterde prinses Gwendolyn haar.

De herbergier keek Gwen met een borstelige frons aan. ‘Hoeveel plaats denk je dat we hebben, meisje?’

De prinses opende haar mond, maar Jamie trok de aandacht snel naar zich toe door haar keel te schrapen en de man haar liefste lach te schenken. ‘Twee kamers zijn goed. Eén ook, als u echt niet meer plaats heeft. Het is waarschijnlijk maar voor één nacht. En we hebben nog drie paarden bij, waar we extra voor kunnen betalen.’

De man knikte naar haar, zijn frons alweer verdwenen. ‘Komt in orde. Er zijn nog net twee kamers vrij en ik zal iemand naar buiten sturen om de paarden op stal te zetten.’

‘Dank u wel.’

Er werd betaald en een jongen van een jaar of vijftien werd met hen mee naar buiten gestuurd. Ze haalden de nodige spullen uit hun tassen en gingen vervolgens weer naar binnen. Nadat ze alles naar hun kamers hadden gebracht - Gwendolyn en Jamie, na wat protest van de eerste, in de ene en Rye in de andere - begaven ze zich met z’n allen weer naar de gelagkamer voor een warm avondmaal.

Het eten was geen culinaire kost, maar het was te eten. De heks en de zoon van de smid hadden er beiden niets op aan te merken en aten het zonder aarzelen op. De prinses daarentegen ontleedde eerst het vlees, daarna de aardappelen en tot slot ook de wortels die erbij lagen, voor ze het ook maar riskeerde een hapje in haar mond te steken.

Jamie volgde Gwens bewegingen met een geamuseerde grijns. ‘Is het experiment geslaagd?’

Gwendolyns witte wangen kleurden roze, terwijl ze verder kauwde tot haar mond leeg was. ‘Jazeker.’ Ze nam een slokje van het bier dat voor haar neus stond en liet het ook meteen weer terug in de beker lopen, zo subtiel mogelijk. 

Jamie had het toch gezien. Ze lachte zacht, maar zei er niets over.

Rye tegenover haar had al een hele tijd zijn wenkbrauwen opgetrokken, terwijl hij heen en weer keek tussen de prinses en de heks. Hij hield zijn mond dicht en zijn uitdrukking voor het grootste deel neutraal, maar zijn negativiteit leek van hem af te stralen zonder dat hij er iets voor moest doen.

De rest van de maaltijd passeerde in stilte. Ze aten, ze dronken, Gwen deed in ieder geval een poging tot. Toen haar bord leeg was, met wat hulp van Jamie en Rye - die allebei een extra stuk vlees wel zagen zitten -, excuseerde de prinses zich en verdween ze de trap op naar haar kamer.

Jamie hield haar goed in het oog tot ze haar niet meer zag en bleef nadien nog een tijdje naar de trap kijken, om er toch maar zeker van te zijn dat er geen mannen waren die verkeerde ideeën hadden. Iemand zoals Gwendolyn, zo goed verzorgd en elegant, iemand van wie het edele gewoonweg afstraalde, was niet iemand die ze hier vaak zouden tegenkomen.

Het was makkelijk voor haar om te vergeten dat zij er zelf ook niet uitzag als iemand die alle dagen in een herberg zat. Al die klanten die naar Astrids winkel kwamen alleen om met haar te flirten spraken voor zich. Er waren ook hier al genoeg mannen geweest die - dronken of niet - een verlekkerde blik op haar hadden geworpen.

Ze trok het zich niet aan. Zolang het bij kijken bleef kon het geen kwaad. En anders… Rye had haar misschien nog niets geleerd wanneer het op zwaardtechniek aankwam, maar als het moest kon ze er vast wel gewoon wat mee rondzwaaien en hopen dat ze iemand raakte.

'Krijgen we hier nog iets voor terug eigenlijk?'

Jamie maakte haar blik los van de trap en de mannen in de zaal en keek richting haar reisgenoot.

Ze haalde haar schouders op. 'Dat zal er wel van afhangen of we succesvol zijn of niet. Ik neem aan dat we grootse beloningen krijgen als we dat wondermedicijn vinden, maar als we dat niet doen, of als er iets gebeurt met Gwendolyn…' Ze trok een lijn met haar duim langs haar keel.

Rye haalde zijn hand door zijn bijna schouderlange, onverzorgde zwarte haar. 'Hij gaat ons toch niet vermoorden als we niet slagen? Hoe zeker ben je zelfs dat die paddenstoel echt bestaat?'

Jamie keek hem even aan en tikte wat met haar vingers op de tafel terwijl ze op de achterpoten van haar stoel balanceerde. Ze ging weer goed zitten. 'Als we een Firvaanse markt vinden betekent dat nog niet per se dat we zo'n paddenstoel gaan vinden. Het koopwaar verandert altijd aan en ik ben er ook al lang niet meer geweest, dus ik vind dit 's werelds meest ondoordachte idee, maar hier zijn we toch.'

'Maar de paddenstoel bestaat?'

Ze tikte opnieuw wat met haar vingers op tafel en gaf een kort knikje.

'Dan is het tenminste geen doelloze reis. Als er een kans is dat we die paddenstoel vinden…' Rye staarde een paar tellen voor zich uit. 'Ik vraag me af wat die grootse beloningen zouden zijn.'

Jamie snoof. 'Misschien moet je dan ook iets meer doen alsof het je allemaal interesseert wanneer we onderweg zijn. Je werkt behoorlijk op mijn zenuwen met die nonchalante, luie houding van je.'

De jongeman schonk haar een scheve grijns. 'Ik doe het met plezier.' Vervolgens keek hij iets serieuzer. 'Mijn gedrag vandaag was… ongepast. Ik was gewoon- gewoon geïrriteerd dat mijn vader me mee heeft gestuurd, dat hij Astrid altijd op haar wenken bedient en ik weet dat ze met elkaar slapen, maar ze kan echt niet zo goed zijn in bed.'

Jamie verslikte zich in haar bier en hoestte het uit. Was dat niet waar de prinses ook al naar gehint had?

'Komop, Jamie, je gaat me niet zeggen dat je het nog niet wist.'

Ze haalde haar schouders zo nonchalant mogelijk op. 'Tuurlijk wist ik het. Astrid praat er gewoon niet over.'

Rye trok geamuseerd zijn wenkbrauwen op. 'Mijn vader ook niet. Denk je echt dat hij het met zijn zoons zou hebben over zijn seksleven? Je moet gewoon eens kijken naar hun houding als ze samen in een kamer zijn. Het is nogal duidelijk als ze met hun benen tegen elkaar aan het wrijven zijn of ze hun handen "toevallig" op elkaar leggen.'

'En Astrid weet dat jij het weet?'

'We hebben het erover gehad toen ze jou terug naar de winkel had gestuurd.'

Vandaar de spreuk om het geluid buiten te houden. Ze balde haar hand kort tot een vuist, maar ademde vervolgens langzaam uit en liet hem weer ontspannen.

'Geen zorgen, Jamie, het is geen relatie. Het is gewoon seks. We gaan geen gelukkig familietje worden. Maar ja, jij bent sowieso niet echt Astrids dochter, dus waar maak je je druk om?'

Jamie opende haar mond in ongeloof, sloot hem weer en keek Rye vervolgens aan. 'Oké, bedankt voor die verduidelijking. Daar was ik zelf nog niet van op de hoogte.'

'Jamie…'

'Nee, het is oké, je hebt gelijk.' Ze liet haar hand langs het heft van haar zwaard glijden en pakte het op van de plaats naast haar stoel waar ze het voor het gemak gezet had. Daarna stond ze op. 'Tot morgen, Rye. En misschien moet je dan eens uitleggen wat je kwam stelen bij mij thuis.' Ze schonk hem een koele blik. 'Ik denk dat je me dat nu wel verschuldigd bent.'