Chapter 3- Flashback

Beatrice's POV

So habang naka sakay ako sa jeep naalala ko nanaman ang nagyari kay Daddy 3 years ago. Kung pano sya nawala sa buhay namin. Hindi ko pala nakwento na wala na akong daddy, si mommy nlng natira sa akin and unica ija ako hoho kaya parang naging kapatid ko na yung libro. Nabaril si daddy sa hindi pa malamang rason 3 years ago. sobrang sakit ng pangyayaring yun tsaka di pa nakita kung sinong pumatay hanggang ngayon. Sa tuwing naaalala ko ang pangyayaring yun napapa iyak ako eh

FLASHBACK

"Mama bat mo po ako ginising?" tanong ko kay mama habang kinusot kusot ang mata ko

"Anak *sob. sob* si papa mo *sob.sob* nabaril kailangan daw natin sya puntahan sa hospital ngayon" hindi ako makapaniwala sa sinabi ni mama.

Habang papunta kami sa hospital iyak lang ako ng iyak. nag pray ako na sana okay lang siya. Di ko kayang mawala si papa sa amin. Naging bestfriend ko na sya. Hindi ko kaya.

"Nasan yung asawa ko? Okay lang ba sya? Ano?!" Sigaw ni mommy sa isang nurse

"Nandito po sya" kalmadong sabi ng nurse

"Doc! Kamusta yung asawa ko? Okay lang sya diba? okay lang sya" umiiyak na sabi ni mommy. I hate to see my mom crying. Nasa likod lang ako ni mommy umiiyak di ko alam kung anong gagawin ko.

"Mrs. Campbell please calm down"  Sabi ng doctor

"Calm down?! osge nga kung babarilin ko ngayon din yung asawa mo tapos sasabihin ko sayo 'Doc calm down' MAGAGAWA MO BA? HA?!" sabi ni mama sa doctor. natawa ako dun tama nga naman. parang baliw na tuloy ako umiiyak habang tumatawa 

"Sorry ma'am pero dead on arrival po yung husband mo. Ginawa namin  lahat para buhayin sya pero late na po sya nadala dito sa hospital."

Hindi ako naka galaw ng sinabi yun ng doctor sa amin. Parang nawalan ako ng lakas sa mga panahong yun. Ewan ko ba kung anong ginawang kasalanan ni papa at binaril sya. 

END OF FLASHBACK

Hindi ko na malayan na umiiyak na pala ako sa jeep. sa tuwing naaalala ko yun di ko mapigilan ang luha kong tumulo. yun na ang pinaka masakit na nangyari sa buong buhay ko. Pinag titinginan tuloy ako sa sinasakyan ko ano ba yan nakakahiya naman haha. 

Naka uwi na ako at naabutan ko sa kwarto ko si Zoe.

"Hoy san ka galing?" pang bungad nya sa akin. Ang sweet nya no?

"Sa coffee shop lang bes nag enjoy ako kakwento yung manager dun hahaha ang FC eh"

"Baka may gusto sayo yie ang ganda mo talaga. Lam mo bakit wala ka pang boyfriend hanggang ngayon?" sabi nya with matching big smile

"Bakit?"

"Kasi wala kang dede" sabi nya at humagalpak ng tuwa

"Bes alam mo ang sama sama mo! Che! jan ka na nga wala kang kwentang kaibigan!"

"Hoy bes sorry na. joke lang naman yun eh :(" hahahahha ang cute talaga ng bff kong 'to.  kapag nagkakaroon kami ng tampuhan hindi ko sya natitiis. yinakap ko nlng sya ang oa namin dba?

"Ay iba ka bes kaya mahal kita eh! patalikod kang yumayakap hahhahahahhahhaahahaha"

"Shuta ka! oo na ako na ang walang hinaharap! wag mo ng inu ulit ulit ;'(" ang sama kasi talaga ng gagang to nasasaktan din ako huhu. Humiga nalang ako sa kama ko at natulog.

A/N:

Please comment & vote :)