Flare's POV

Umaagos ang luha habang unti-unting humahakbang paatras ang aking mga paa. Ang mga labi ko'y nanginginig tila hindi makapaniwala sa nasaksihan.

Why does it have to be this painful after seeing him for the first time? Why does my heart is aching so bad when in fact it doesn't have to be? I told myself many years ago that I finally moved on. That I regret giving my heart to the person who's in love with someone else.

Well, did my heart really moved on already?

I've always dreamt of finding a man that will treasure me. A man that will accept my flaws and support me with doing the things I love. Three years ago, I felt like I already found him. He always kept me happy and he always cared for me. Pero nagkamali ako, because the man I was supposed to love betrayed me.

Loving him was an ecstatic memory from my past. Feeling all of the happiness in the world made me contented even if I never got the chance to see him in person. But if I were to make the same decision in giving him my heart? I'll choose not to be in love with a guy I just met on the internet.

I was a fool. Internet love? Nah! That just works on several books and movies. Sa totoong buhay? Hindi! I know that, because I myself, was a victim.

Kahit ano pang explanation niya, hindi noon mababago ang nangyari.

"Flare!" rinig kong sigaw ni Lyraine.

Hindi ko siya pinansin dahil ang daming tumatakbo sa isip ko. Reijan remained standing there while I can't even meet his gaze.

"Flare, kanina ka pa namin hinahanap!" batid kong si Zeniah iyon.

Naramdaman ko ang paglapit ng dalawa kong kaibigan sa akin. Batid nilang wala ako sa sarili. Nagtataka sila at ang daming tanong kung bakit nagkakaganito ako.

I deeply sighed and looked at the both of them, "Wala..."

"Are you sure?"

"May sakit ka ba?"

"Iyong totoo, Flare?"

They bombarded me with questions which I didn't answer. Hindi dapat ako magpapa-apekto sa presensya niya, dahil ako ang talo kung sakaling ganoon ang aastahin ko.

"Halina kayo," I told them and they nodded.

Ngunit bago pa man kami maka-alis sa pwestong iyon ay may humila na agad ng braso ko. My heart pounded like crazy. I bit my lower lip and faced him.

I heard my friends gasped. Nakita na rin siguro nila.

"A-attorney..." hindi makapaniwalang saad ni Lyraine. Oo nga pala, he's already a lawyer.

"Ly, let's go. I think we should leave them alone." Zeniah uttered.

"Yeah, that's a great idea you have there." Ly replied.

My eyes suddenly widened because of what they are saying.

"S-sandali! Huwag... n-niyo akong iwan dito!"

I tried to stop the both of them but they only winked at me. Anong klaseng kaibigan sila? Alam nila kung gaano ako nasaktan dahil sa lalaking ito! Sila ang nakasaksi n'on. I thought they were on my side, pero...

Napa-iling na lang ako dahil sa pagka-dismaya. Humanda talaga ang dalawang iyon sa akin mamaya.

"Pwede mo na akong bitawan," malamig kong sabi. Hindi pa rin ako maka-tingin ng diretso sa mga mata niya.

"Flare-"

I cut him off and rolled my eyes, "There's no need to explain, Reijan. Hindi mo na kailangang humingi ng sorry. Alam kong masaya ka na kasama siya-"

"What the hell are you talking about?" kumunot ang kanyang noo.

Ngayon ko lang napansin ang pagkaka-iba ng height naming dalawa. Kung tutuusin ay bagay na bagay iyon. Pati na rin ang mukha niya na sa screen ko lang dati nakikita ay abot kamay ko na ngayon. He's handso-

Grabe ka Flare! Gaga ka! Bakit 'yan pa ang iniisip mo? Huwag papa-apekto! Huwag papa-apekto! Huwag papa-apekto!

"Kailangan ko pa bang ulitin? Alam kong masaya na kayong dalawa at wala na akong balak sirain pa ang kung ano'ng meron sa inyo." I said that with a head high but something inside me is regretting what I just told him.

Nagpakawala siya ng isang buntong-hininga. He's frustrated? Eh? Siya pa talaga ang may ganang umasta ng ganyan?

"Let's talk somewhere in private," he suggested. His almond-shaped eyes protruded. Tiredness was evident in his voice.

Hell no! Baka kung ano pa ang mangyari!

"Paano kung ayaw ko?" pinag-krus ko ang braso sa harap ng aking dibdib.

He looked at me with his tender eyes. Woah! Bigla tuloy bumilis tibok ng puso ko. I looked away and walked backwards trying to keep my distance to him.

"Then I'll do it my way," nanlaki ang mga mata ko dahil bigla na lang siyang lumakad papalapit sa akin at binuhat ako ng bridal-style. Shit! I screamed but it wasn't effective. The noise coming inside the venue is already loud so how the can someone hear me?

Wala na ring halos nakarinig sa ng sigaw ko dahil napaka-bilis ng hakbang niya patungo sa garden ng hotel. Sa isang bench ay pina-upo niya ako nang isang bagsakan lang.

Nag-pumiglas ako at agad tumayo.

"How dare you!" I shouted at him, tears were already forming from my eyes. Nang napansin ang pag-agos ng mga luha ko ay na-alarma siya.

Oh ano? Ngayon mo lang ba mare-realize na mali iyong ginawa mo!?

Tiningnan ko siya ng masama habang pinupunasan ang mga luha ko.

"Asshole!" I yelled.

His teary eyes met mine. I can feel his heavy breathing. Napasinghap ako at umiwas ng tingin. Hindi pa rin ako makapaniwala na nandito siya sa harap ko ngayon.

Years ago, I've been longing for this to happen. Noon, isa sa mga pangarap at pinagdarasal ko talaga ang pagkikita naming dalawa. Siguro, kapag nangyari iyon, ako na ang pinakamasayang babae sa buong mundo. Sadyang mapaglaro lang ang tadhana, at ngayon pa talaga niya kami pinagtagpo.

"Baby..." he whispered and tried to wipe my tears but I pushed him.

"Don't ever call me that! You liar!" sigaw ko ulit. Wala akong paki-alam kung may makarinig man sa amin dito.

I saw pain escaped his eyes.

Nagpapa-awa lang 'yan Flare! Huwag kang maniniwala! HUWAG!

"I'll explain, okay?" he said like he was begging me to hear him out.

"Explain, then what!? Iiwan mo na lang ako pagkatapos?" paos ang boses ko.

Umiling siya, "I will never do that..."

"Hindi mo alam kung gaano ako nasaktan noon! Wala kang alam, tapos kung umasta ka parang okay lang ang nangyari! Lahat na lang inaayon mo sa gusto mo!" I cried.

"I was drunk that night and..." hindi niya maituloy ang sinasabi.

Parang nawasak muli ang puso ko nang marinig ko sa kanya iyon. Ayaw na ayaw ko nang maalala muli iyon ngunit heto siya sa harap ko, sinasabi kung ano ang nangyari.

"Kung nandito ka dahil nakonsensiya ka sa ginawa mo, pwes! Umalis ka na dahil sinasayang mo lang ang oras mo. Don't expect me to believe in you again. You failed me once, and that will never happen twice." Tinalikuran ko siya at pinalis ang mga luha sa mukha ko.

Wala na! Sirang-sira na ang make-up ko!

This is all his fault! Kung hindi lang sana siya nagpakita dito. If he wanted to explain then why would he do that now? Ngayon pa kung kailan okay na ako? He had all the chance to chase after me the past few years, pero wala siyang ginawa!

Napaka-sakit sa akin dahil noong mga panahong iyon ay umasa akong pupuntahan niya ako at susuyuin dahil mahalaga ako sa kanya. Pero ako lang yata ang nagpahalaga ng lubos sa kanya. It was heart breaking for me.

"Flare!" he shouted my name again. "I know what I've done pero pinagsisihan ko na iyon. Pinagsisihan ko na hindi ako naging matapang para sa ating dalawa. I want us to happen but I was not strong enough to fight for us."

I can hear his footsteps coming near me. Hindi ko pa rin siya pinansin at nagpatuloy lang sa paglalakad. Nakabalik ako sa venue na para bang walang nangyari. This should be a fun night but Reijan came and he ruined it!

Nakita ko ang mga kaibigan ko at grabe silang maka-react dahil sa nangyari. Kung anu-ano ang tinatanong nila sa akin kaya nakaka-inis.

"Nagkabalikan na ba kayo?" malokong tanong ni Zeniah at tsaka tumawa.

Pinalo ko ang braso niya at tsaka umirap. Walang hiya!

Hindi naman naging kami, e... Malungkot kong sabi sa sarili. Ilang minuto lang ay naramdaman kong tumunog ang aking cellphone. Kumunot ang noo ko sa nabasa.

Unknown Number:

I love you so much and I won't stop until I earn your forgiveness. Give me a chance to prove myself to you again and I promise this time, I won't fail you.