"We will always be together.
In eternity we glow like stars.
Side by side we shine,
making eachother brighter than we ever were.
Curing eachother to the very core"

-

Aiken's pov:

"Paspoort?".
"Check".
"Baggage?".
"Check".
"Credit card?".

Shit Shit shit!

"Sky, geen tijd, we moeten nu gelijk een taxi regelen!", zeg ik. Mijn hartslag was de hele vlucht terug naar Nederland nog geen slag in tempo verlaagd.

Het komt. Het komt echt. Ik word oom.

Sky trekt me weg uit mijn gedachtes door zacht mijn elleboog heen en weer te bewegen.

"Aiken. Chill. Phill heeft net gebeld. Haar water is gebroken. De weeën zijn al zes uur op gang en we zijn vanaf hier zo bij het ziekenhuis", zegt Sky. Haar haar zit warrig, haar make up wat onder haar ogen gewreven. Ze ziet er zwaar vermoeid uit na de lange vlucht. Het maakt haar niet minder mooi. Zeker niet.

Niets wat ze zegt kan me rustig maken. Mijn zorgen zijn sinds Phill zijn eerste telefoontje zo zwaar aan lading toegenomen dat ik niet weet of ik het tot daar nog wel vol houd. Ik had nog nooit een geboorte meegemaakt.

Zo snel als ik kan scannen mijn ogen de grote ruimte af naar de juiste uitgang. Sky lijkt al te weten welke kant we op moeten en slaat haar hand im mijn onderarm heen.

"Deze kant op Aik", zegt ze snel. Haar ademhaling is wat onregelmatig. Gelijk worden mijn zenuwen nog erger. De schrik trekt me echter wel weg uit mijn trance.

"He, he, rustig aan nou Sky. Je ademhaling", zeg ik zacht. De greep om mijn onderarm verslapt wat. Sky laat een lange ingehouden zucht lucht los en kalmeert zichzelf. Ik neem haar rugzak van me aan, zo'n beetje alles wat ze bij zich heeft, en leg mijn hand tussen haar schouderbladen wetende dat dat helpt.

"Ja?", vraag ik. Ondertussen ons codewoord voor een go. Ze strekt haar rug en knikt.

"Hmmhmm", zegt ze. Daarna lopen we in een normaal tempo de juiste richting op.

-

De taxi chauffeurs, valt me op, zijn hier in Nederland een stuk sacherijnige dan in New York. De man die ons weg moet brengen mompelt in zich zelf bij elk stoplicht en lijkt niets te geven om onze haast.

"Man, rijd toch eens door. Mijn zus staat op het punt te bevallen! Denk je soms dat ik dat wil missen?!", roep ik naar de voorzijde van de auto.

De chauffeur schud zijn hoofd, de grijze haren in zijn nek bewegen tamelijk snel heen en weer langs zijn gezicht wanneer hij zich kort naar me omdraait. Sky lijkt zich niets van mijn uitbarsting aan te te trekken. Ze weet dat ik nerveus ben. Mijn hele lichaam is high van de zenuwen.

"Meneer het spijt me maar het verkeer staat vast. Ik kan er niets aan doen", zegt de man. Wanneer hij praat spuugt hij zo te voelen een halve liter aan speeksel in mijn gezicht.

Ik trek mijn gezicht weg, vies van de oude man en wend mijn blik tot Sky.

"Rustig aan Aik, hij doet gewoon zijn werk. Probeer je eens op iets anders te concentreren", zegt Sky. Wanneer ze dat zegt wijzig ik mijn blik naar haar ketting. Daar blijven mijn ogen dan ook de rest van de langzame rit hangen.

-

Als we eindelijk, spullen en al, door de deuren van het al te bekende ziekenhuis door lopen stampvoet ik mezelf naar de balie. De vrouw die er zit lijkt de afgelopen 5 maanden niets veranderd te zijn. Ik merk gelijk op dat het de verpleegster van Sky is. Dezelfde die me wel meer dan tien keer gewaarschuwd had voor mijn gedrag tijdens de bezoekuren.

Ze trekt haar wenkbrauw omhoog wanneer ze ons ziet en glimlacht.

"Meneer Connors, Sky. Wat brengt jullie hier? Ik dacht dat P me vertelt had dat jullie beide weg waren uit dit land?", vraagt ze.

Oke Aiken. Rustig aan. Rustig aan.

Het kost me bijna al mijn zelfbeheersing niet de computer waar ze achter zit om te draaien en zelf te kijken waar Jaymie momenteel is.

Sky neemt het gelukkig van me over.

"Jaymie bevalt als het goed is momenteel van een tweeling. Weet jij misschien waar we heen moeten?", vraagt ze vluchtig. Volgens mij is zelfs haar geduld nu op.

"Oh natuurlijk! Wat dom van mij. Ik breng jullie snel. De meeste mensen raken nogal vaak verdwaald. We willen niet dat voornamelijk familie de hele geboorte mist", legt ze uit.

Ze kruipt snel achter haar laptop vandaan en leid ons in een snelle pas voort naar Jaymie, die hopelijk nog niet bevallen is.

Als we eindelijk de hoek om slaan naar de kraamzorg hoor ik drie meter verderop zwaar geschreeuw. Oh my god.

Sky draait haar armen om mijn pols heen en knijpt.

"Rustig Aik zo gaat dat nu eenmaal. Dat jullie mannen nou nooit hoeven te lijden", fluistert ze. Een gedeelde geschrokken uitrukking op haar gezicht.

De deur van de kamer waar het geschreeuw uit komt staat open. Opnieuw klinkt er een harde pijnkreet.

Als we naar binnen lopen ligt Jaymie op bed. Een wit met blauw gestippelde ziekenhuis jurk hangt half bezweet over haar lichaam heen. Haar buik is nog steeds opgezwollen. Ze zit voorovergebogen op bed en puft door haar harde kreun heen. Ze heeft haar handen strak rond de zijkanten van het ijzeren bed gedrukt. Ze zijn zo rood dat ik niet weet of dit wel goed gaat.

Phill zit naast haar op een witte kruk. Een gespannen blik staat in zijn gezicht vastgewerkt. Zijn haar zit nog warriger dan dat van Jaymie  en onder zijn ogen staan wallen. Ik kan me niet voorstellen hoeveel pijn Jaymie momenteel heeft. Waar vrouwen wel niet door heen moeten gaan.

Respect boort zich een weg naar de voorgrond van mijn geschrokken uitdrukking.

Als de twee ons horen kijken ze beide tegelijkertijd op. De mondhoeken van beide bijna ouders trekken allebei iets omhoog.

"Aiken!!!", gilt Jaymie door haar tanden geknars geen. Het klinkt meer als een lange zucht lucht dan een daadwerkelijke naam.

Nog meer pijn lijkt Jaymie's gezicht te overspoelen. In de hoek van de kamer staat een vrouw, waarschijnlijk de gynaecoloog  alles geconcentreerd te aanschouwen.

Na nog een harde kreet is het weer stil. Mijn hartslag nog steeds niet volledig rustig benader ik voorzichtig het bed waar Jaymie op ligt.

"Goed zo Jaim. Nog even, dan kunnen we beginnen", zegt Phill. Hij kust haar hand zo liefdevol dat ik het kan voelen in mijn eigen onderbuik.

Jaymie slaat haar hoofd achterover en laat haar voeten neerzakken in de speciaal gemaakte afzetplateaus. Daarna ademt ze rustig verder.

"Phill... ga.. Ga maar even. Sta op", zegt Jaymie zacht. Alle energie uit haar stem verdwenen.

Phill twijfelt en staat dan op uit zijn stoel. Hij loopt naar me toe en omhelst me.

"oh Aik, het is verschrikkelijk. Dit gaat al zo'n zes uur door en het is zenuwslopend. De weeën komen in golven. Ze worden steeds erger", zegt hij. Daarna omhelst hij ook gelijk Sky.

"En? American dream?", vraagt hij. Terwijl Sky een gesprek aanknoopt met Phill over haar studie en mijn opleiding aan het conservatorium loop ik afwezig langs ze heen. Dichterbij het bed.

Ik pak Jaymie's hand beet en knijp erin. Ze opent haar ogen.

"Dat was nog niets", fluistert ze zacht. Ik lach en speel wat met haar vingers.

"Je komt er wel. De kleintjes zijn eigenwijs", zeg ik. Ze knikt langzaam op en neer.

"Konden maar niet komen. Ze wilde op je wachten", zegt Jaymie. Ik schenk haar een dankbare blik.

Voordat ik nog iets kan zeggen vertrekt haar gezicht in een blik vol angst wanneer ze opnieuw haarogen sluit en snel ademt. Haar hand spant zich samen in die van mij. Dan schreeuwt ze opnieuw. Ze knijpt zo hard dat ik niet wil weten wat ze op dit moment voelt.

"Asshole. Hier, nu!", gilt Jaymie. Het duurt even voordat ik door heb dat ze Phill roept. Nog geen seconde later zit hij alweer op zijn krukje.

"We mogen niet judgen", zegt Phill. Ik knik.

De gynaecoloog lijkt eindelijk in beweging te komen en daalt af tussen Jaymie's benen, waarschijnlijk om alles te controleren. Jaymie gilt nu haast zo hard dat het lijkt alsof er iemand vermoord word.

"Oke oke Jaim. Ik denk dat we kunnen beginnen. Je ontsluiting is maximaal op dit moment. Ik moet de niet familieleden vragen te vertrekken", zegt de gynaecoloog.

Sky weet wat te doen en zwaait kort om daarna te vertrekken. Ik sta al op om haar te volgen. De hand om mijn pols laat niet los.

"Aik, blijf alsjeblieft.", zegt Jaymie. Haar ogen smeken me. Ik schud mijn hoofd.

"Dit is Phill's moment. Ik ben hier niet om het weg te nemen. Dit is jullie moment", zeg ik. Phill lijkt een eigen mening te hebben.

"Aik. Praat nooit een bevallende vrouw tegen. Jaymie heeft de keuze, ik heb er geen problemen mee", zegt Phill gouw. Jaymie's gezicht vertrekt zich weer van pijn.

"Oke", zeg ik eenvoudig. Jaymie lijkt opgelucht.

"En nu bekken dicht. Want echt", roept ze fel. Phill en ik maken oogcontact en knikken. We begrijpen elkaar volkomen. Dan begint de hel.

Ik heb iemand nog nooit zo hard horen schreeuwen, nog nooit zoveel horen schelden en nog nooit zo hard voelen knijpen.

"Ahhhhhgggg!!!!", gilt ze nu nog harder. De gynaecoloog weet Jaymie er precies door heen te loodsen. Er is nu zelfs een verpleegster bijgekomen.

"Oke oke. We doen dit ja?! Ik kan het hoofdje al zien", zegt ze. Daarna gaat bijna alles van zelf. Ik besluit maar niet te kijken. Wetende dat ik dan zoveel bloed zou zien dat ik niet goed zal worden.

Een harde laatste pers later horen we het eerste geluid. Gehuil. Wat boven het groene laken uitsteekt breekt mijn hart. Ik zie Phill al huilen. Zijn ogen zo vochtig. Zo vol emotie. Mijn eigen ogen houden het ook niet droog. Jaymie is er echter nog lang niet.

"Het is een jongetje!", zegt de verpleegster naast ons en stopt het breekbare kleine kindje in een dikke laag deken, een klein wit mutsje op het hoofd. De oogjes van het kind zijn dicht, het gezichtje strak getrokken en het mondje dat langzaam beweegt.

"Jaim, hij is prachtig", fluistert Phill. Ik hoor Jaymie zuchten. Haar ogen openen zich nu ook even. Ik knik naar Phill ten teken dat hij zijn zoontje moet vasthouden. Hij lijkt haast versteend wanneer hij op staat.

"Nog een keer hard persen schat! Je kan dit! De ander komt er al aan!", word nu opnieuw door de kamer geroepen. Jaymie's geschreeuw overstemt zelfs het geluid van het nu rustige baby'tje wat Phill in zijn armen houd. Het kindje is zo klein. Zo breekbaar en fragiel wanneer Phill voor Jaymie op bed neer hurkt om het gezichtje van hun zoontje aan Jaymie te laten zien. Voor het eerst sinds tijden zie ik mijn zusje huilen wanneer na een harde laatste kneep ook nog meer gehuil te horen valt.

"Nummer twee is een meisje", zegt de verpleegster. Die jet kleine kindje eveneens inwikkelt en haar voorzichtig in Jaymie's armen laat zakken.

Zelf houd ik het nu niet meer droog. Phill geeft de vermoeide Jaymie een lange kus op haar mond.

"Je hebt het gedaan. Kijk nou eens. Je bent mama", zegt Phill, die het jongetje nu ook heen en weer wiegt in zijn armen.

Jaymie is zo moe dat ze bijna de energie niet heeft om te antwoorden.

"Hannah en Aiden", zegt ze zacht. Phill knikt. Bi het horen van de naam van mijn moeder begin ik letterlijk hardop te huilen. Jaymie en Phill kijken mijn kant uit. "We dachten Aiden. Zo denken we aan je wanneer je weg bent, en heeft het kleine manneke een naam om naar op te kijken", zegt Jaymie. De tranen blijven stromen.

"Hier, houd haar maar vast. Straks laat ik haar nog vallen", fluistert Jaymie. Ik buig voorover en geef haar een kus op haar voorhoofd. Dan pak ik bang het kleine meisje van Jaymie over.

Kleine Hannah.

Het meiske is zo klein dat het op een van mijn armen past. Met een van mijn handen zorg ik ervoor dat het hoofdje van het kleintje recht op blijft staan. De oogjes van Hannah blijven gesloten. Haar kleine vingertjes steken echter naar boven. Haar mondje laat wat kreten los.

Ik haal een van mijn vingers boven haar minuscule handje zodat ze het vast kan pakken en al haar vingertjes om mijn wijsvinger heen draait.

Verbaasd kijk ik naar het kindje in mijn handen. Zo in rust dat ik er zelf ook rustiger van word. Het enige wat ik kan denken wanneer ik naar haar gezichtje kijk is dat ik deze toekomst ook wil. Nu nog niet. Maar als ik er klaar voor ben en Sky instemt weet ik het zeker.

"Aiden en Hannah", fluister ik. Daarna word alles me opnieuw te veel en rollen mijn tranen opnieuw langs mijn gezicht. Phill speelt met het gezichtje van kleien Aiden wanneer ik Hannah heen en weer wieg.

"Je bent papa", fluister ik. Phill lijkt het te merken.

"En jij oom", zegt hij. Daarna is het stil.

-
Sky's pov:
"Thomas, ik maak me echt zorgen nu. Je weet dat ik niet snel flip maar ik zit nu wel heel dichtbij het punt van breken", zeg ik door de luidspreker van mijn telefoon heen.

"We lopen nu naar binnen Sky, Noah zei dat hij ook onderweg was", zegt Thomas die waarschijnlijk net zo zenuwachtig is als ik.

"Loop door! Alsjeblieft loop door!'", roep ik waarna ik ophang.

Ik hoor een deur openen. Een huilende Aiken sluit deze gelijk weer achter zich.
Ohmygod, ohmygod.

Ik sla mijn hand voor mijn mond en ren.
"Aik, wat is gebeurd? Ik er wat mis?!", vraag ik snel. Hij geeft geen antwoord. Het enige wat hij doet is me stevig beetpakken en me van de grond af tillen om in vervolg mijn lippen passievol te kussen. Zijn lipring is voor de verandering een keer warm. Alle zenuwen stromen geleidelijk weg uit mijn lijf.

"Ze zijn prachtig Sky. Kom mee, dit moet je zien", fluistert hij zacht. Ik zeg geen nee en volg hem te voet naar de dichtgeslagen deur. Als ik de deur open en Aiken stopt wurm ik mijn lichaam langs hem heen. Phill staat over Jaymie heen gebogen. In zijn armen draagt hij twee kleine baby'tjes. Twee rode gezichtjes met gesloten ogen en kleine neusjes is wat ik zie. Dan breek ik ook een beetje. Phill is een papa, Jaymie een mama en Aiken een oom.

"Shtt, ja hé, ja. Je wilt bij mama liggen hè kleine Hannah. Of wil je bij je broertje liggen?", fluistert Phill zacht.

Aiken geeft me een knikje ten teken dat ik dichterbij moet gaan. Dat is wat ik doe.

Als de twee kleintjes in mijn eigen armen liggen wegen ze bijna niets. Het eerste wat me opvalt is dat ze Aiken's ogen hebben. Phill zijn neus en mond en Jaymie's kin. Alleen in dat moment alleen al besluit ik dat ik zelf ook kinderen wil later.

Aiken komt achter me staan en fluistert zacht in mijn oor. Het kietelt een beetje waardoor ik grinnik.

"Als ze groot zijn..", zegt hij, "wil ik ook kinderen". Dat breekt mijn hart. Aiken en kinderen. Alles waar ik naar verlang in dit moment.

-

Als vervolgens iedereen de kamer in stroomt staan Jaymie en Phill in het middelpunt van belangstelling. Iedereen wilt kleine Hannah en Aiden even vasthouden. Thomas en Angela spelen met een in slaap gevallen Hannah. Phill zijn ouders zijn er ook en praten vooral over de bevalling met Jaymie.

Het valt me nu pas op dat ze een zilveren ring om haar ringvinger draagt. Niet haar trouwhand dus dat zal het niet zijn. Alhoewel, die twee krijgen echt nog wel een bruiloft.

Jaymie lacht, Phill kust de hand van haar ring en fluistert wat in haar oren. Aiden ligt rustig te slapen in zijn armen. Luke staat, naar mijn mening onnodig aanwezig, in de uiterste hoek van de kamer. Het onbekende meisje van de vorige keer staat naast hem.

Voor zover ik weet had hij alleen nog maar met Phill gepraat voordat hun ouders naar binnen waren gekomen. Ze hadden met zijn vieren in een innige omhelzing gestaan. Waarschijnlijk door alle omstandigheden omtrent Luke.

Samen bekijken Aiken ik het hele tafereel voor ons. Zijn armen om mijn middel waar ze horen. Zijn kin in mijn nek. Ik kan niets anders dan denken aan zijn woorden. Denken aan onze toekomst.

"Waar denk je aan?", fluistert hij zacht. Zijn adem kietelt waardoor ik begin te grinniken.

"De toekomst", zeg ik eerlijk. Hij neuzelt zijn gezicht wat dieper in mijn nek en fluistert opnieuw.

"Met mij?", vraagt hij. Ik knik. Zijn lippen kussen de zijkant van mijn wang.

"Ja, met jou. Ons appartementje en tien kinderen", grap ik. Nu lacht hij ook.

"Als jij dat wilt, komt dat goed". Dat is waar we het bij laten. Zijn handen op mijn buik, mijn lippen op de zijne.