Een zilveren ketting met een robijnrood steentje fonkelde in Rynns handen. 'Wat denk je hiervan?' vroeg Rynn. Ze draaide zich om naar Amora en liet haar het sieraad zien. 'Deze kunnen we begraven.'

Amora keek met een kritische blik naar de kettingen. 'Alleen die met het waterdruppeltje. Die was haar favoriet,' besloot ze toen.

Rynn knikte. Ze legde het kettinkje dat Amora omschreef op haar bed en deed de rest weer terug in de overvolle sieraden doos. Voorzichtig sloot Rynn het mooie doosje en legde het weg, voordat Kyle besloot om er in te gaan neuzen.

Haar vriendin liep naar de kledingkast en opende de eikenhouten deuren. De donkere kleren starden hen aan. De geur van Sera's parfum kleefde er nog aan. Voorzichtig vouwde ze op en legde ze op een stapel.

'We kunnen ze beter weggeven. Tenzij je iets wil houden?' Rynn keek niet op, terwijl ze de lade van Sera's nachtkastje opende. Zo vaak was ze niet in haar kamer geweest. Heel af en toe maar om dingen te bespreken of als ze de was terug moest brengen. Deze kamer was een van de weinige slaapkamers die volledig was ingericht en persoonlijk gemaakt. De anderen hadden de moeite er niet echt voor genomen, tenminste niet zoals Sera dat deed. Het voelde vreemd om het allemaal weg te halen.

Ze zette de gedachten uit haar hoofd en keek in het nachtkastje, waar ze twee notitieboekjes in vond. De een had een slot, de andere niet. Het moest wel een dagboek van haar zijn geweest, of iets anders wat ze liever niet met de wereld deelde. Het andere boekje was gevuld met schetsen. Ze was niet de beste, maar het was beter dan wat Rynn ooit zou kunnen maken. Het boekje met het slot legde ze op het bed neer, naast de ketting.

Amora schudde resoluut haar hoofd. 'Ze zullen ons alleen aan haar herinneren. We kunnen ze beter weggeven.' Ze stopte de kleren in een plastic tas.

Kyle pakte het boekje met het slot op. 'Oeh! Ik vraag me af wat erin staat. Sappige gedachten misschien?' Hij trok de pagina's wat het op en probeerde tussen de gleuf door iets te kunnen lezen. Er stond een kleine glimlach op zijn lippen.

'Afblijven!' snauwde Amora, die met een beweging het boekje uit Kyles handen griste. 'Dit zijn haar geheimen. Daar blijven we af. Jij zou ook niet willen dat je diepste gedachten de wereld in gegooid werden.'

'Oké, wow. Rustig.' Kyle gooide zijn armen in de lucht en keek Amora half grijzend aan. 'Ik wist niet dat je boos zou worden.'

'Ik verzoek je vriendelijk achteruit te stappen, de deur open te trekken en heel snel uit deze kamer te vertrekken,' sprak ze met een ijskoude toon. Haar blik was vurig en strak op Kyle gericht.

De jongen rolde met zijn ogen en vouwde zijn armen over elkaar. 'Je hoeft niet zo kattig te doen.' Hij keek haar geïrriteerd aan. 'Pff...' Vervolgens draaide hij zich om en droop af, als een hond met zijn staart tussen z'n poten. De deur klikte zachtjes dicht.

Amora schudde haar hoofd en liet een zucht ontsnappen. 'Opgeruimd staat netjes.' Ze pakte de paar waardevolle spullen van Sera op en legde ze in een doosje, wat ze bij de deur zette. Vervolgens liep ze weer naar het bed en haalde het beddengoed eraf.

Rynn keek nog naar de deur waar Kyle door verdwenen was. 'Het is een prima vent in minder serieuze situaties, maar op dit soort momenten...' Ze gniffelde zachtjes. 'Ach, we hebben zo'n luchtig iemand soms ook nodig.' Rynn pakte Sera's kussen en haalde de sloop ervan af.

Amora knikte stijfjes. 'Zullen we dit aan Lennon geven?' veranderde ze snel van onderwerp. Ze knikte richting de lakens in haar handen.

'Misschien is dat wel handig. Dat is nog prima beddengoed, beter dan dat we het opnieuw moeten aanschaffen. We zitten al redelijk krap bij kas.' Samen met Rynn vouwde ze het op. Het was nog schoongewassen. Sera had de kans niet eens gehad om erin te slapen.

'Ja, soms zijn ze bij Xana echt gierig. Blijkbaar vinden ze onze missie niet belangrijk genoeg om er meer in te investeren.' Amora zuchtte luid en kieperde de bakken met sokken leeg. In tegenstelling tot Sera's andere kleding hadden ze alle kleuren van de regenboog.

'Terwijl wij als een van de weinige groepen ons leven riskeren. De meesten komen nauwelijks buiten en houden alleen maar de monster activiteiten bij.' Naast hun groep waren er nog twee andere groepen die echt op missies gingen, de rest was meer bezig met Rever activiteiten in de gaten houden, trainen, spionnen opsporen en zelfs wat geld verdienen om de andere groepen te onderhouden. Rynn had het al eens overwogen om te wisselen groep, zodat ze een keer een nacht echt goed zou kunnen slapen, maar uiteindelijk was het het waard. De stress, de angst en de adrenaline die erbij hoorde. Ze deed het voor iets wat veel groter was dan zij.

'Als ik de kans kreeg zou ik eens een hartig woordje met de leider willen spreken.' Amora stapelde de sokken terug in het mandje en pakte de boekjes naar aarzelend op. 'Deze moeten we voor haar broer bewaren.'

Als hij nog leefde. Rynns ogen gleden naar Sera's muur, die volgehangen was met foto's en schilderijtjes. 'Wat doen we met de schilderijtjes?' vroeg Rynn.

'Ze kon uren naar die van de zee staren. Die kunnen we begraven.' Amora's ogen gleden naar de anderen een voor een haalde ze van de muur. Een stukje Sera verdween langzaam uit de kamer.

'We hadden die strandtrip moeten doen vorig jaar,' mompelde Rynn. 'Nu is het te laat.' Ze trok het schilderijtje van het bos van de muur en keek ernaar. Dit was haar favoriet. Het had iets magisch, maar ook iets treurigs. Waarschijnlijk kon Sera hier allerlei verhalen bij verzinnen, maar de waarheid bleef verborgen. Dat was het geheim van de schilder.

Amora knikte somber en volgde haar blik. 'Hang die op je kamer, als een herinnering,' fluisterde ze vervolgens. 'Maar zeg niks tegen Declan.'

Rynn wilde het wel, maar toch was ze bang dat het schilderij haar altijd zou herinneren aan Sera. Misschien zou het zich zo in haar greep houden en niet meer loslaten. Ze had al genoeg herinneringen aan verloren mensen. Onbedoeld zocht haar hand de haaientand die om haar nek hing. Een kleine schok ging door haar hand, via haar arm naar haar hart.

Toen schudde ze haar hoofd. 'Ik denk dat hij beter op Lennons kamer past dan die van mij. Ik heb amper ruimte over.' Ze probeerde het als een grap te brengen, maar niets eraan was grappig.

'Hij vindt hem vast prachtig, hij lijkt echt het natuurtype, als je voorbij zijn tatoeages en donkere kleding kijkt tenminste.' Amora staarde voor zich uit, in de oneindigheid van een lege kamer. Langzaam werden haar wangen wat roder.

Rynn zag aan haar dat ze aan het wegdromen was. Ze probeerde een glimlach te onderdrukken, wat haar nauwelijks lukte. 'Je hebt gezien dat hij een raaf op zijn schouder heeft, he?' vroeg Rynn. Ze liet zich op het bed zakken en keek de nu lege ruimte door. Alles wat van Sera was, hadden ze weggehaald. De ruimte was nu amper een omhulzing van wat er ooit was geweest. Weggevaagde herinneringen, een soort geest van het verleden.

'Die vogel mag jij hebben, ik claim de heler,' besloot haar vriendin. Ze probeerde te glimlachen, maar het ging haar moeizaam af.

De ketting brandde op haar borst, alsof het haar waarschuwde. 'Ik was toch niet op zoek naar een relatie.' Niet na alles wat er gebeurd was. Misschien ooit, maar nu zeker niet. Het was niet veilig genoeg.

'Ja, het zal wel.' Amora pakte het schilderijtje en de ketting van Sera. 'Er moeten bloemen bij,' zei ze vervolgens vastbesloten. 'Maar geen rozen en niks met een rode of gele kleur.'

'Misschien dat dat maffe vrouwtje van hiernaast je wel een orchidee wil geven? Die heeft er wel honderden,' opperde Rynn.

Amora glimlachte ondeugend. 'Dat kunnen we vast wel regelen.' Ze legde de spullen op de kast en liep naar de deur. 'Ga je mee?'

Met een knik stond Rynn op. 'Laten we gaan dan.'

Toen ze de kamer verlieten draaide Amora de deur opslot, waarschijnlijk probeerde ze te voorkomen dat Kyle tussen de spullen zou snuffelen. Toen ze twee keer had gecontroleerd dat de deur echt op slot zat, liepen ze het penthouse uit naar de buren. Amora belde aan. Ze had een vriendelijke lach op haar gezicht, alsof er niks aan de hand was.

Wiebelend op haar voeten, stond Rynn achter haar vriendin. Ze vond de buurvrouw maar een vreemd persoon. Ze was een oud vrouwtje, dat niet helemaal meer helder van geest leek te zijn. Op het eerste gezicht wel, tot ze begon te praten en wauwelen over "Bertho". Om de zoveel tijd, belde ze bij hen aan om te vragen of ze Bertho hadden gezien, al had niemand enig idee wie Bertho was. Soms hoorden ze haar midden in de nacht op het balkon schreeuwen. Het is een wonder dat de politie, of erger nog: Revers, nog niet langs waren gekomen om te kijken.

Na tweeëntwintig lange seconden klonk er geschuifel achter de deur. Toen werd de deur met een zwaai open gedaan en verscheen er een klein vrouwtje in de deuropening. Haar witte krullen stonden wild. 'Hallo schatten, wat is er?' vroeg ze met samengeknepen ogen en een wijde glimlach.

'Hallo mevrouw Jones,' zei Amora met een glimlach. 'We vroegen ons af...' Toen viel ze stil. Ze haalde diep adem en sloot heel even haar ogen. Haar lippen bewogen, maar gingen amper van elkaar af.

'Wil je orchideeën?' vroeg de vrouw direct, alsof ze Amora's gedachten kon lezen. 'Tuurlijk schat,' antwoordde ze al, voordat de twee meiden antwoord hadden gegeven. 'Wil je witte of rode? Of allebei?'

'Witte, alsjeblieft,' zei Rynn snel. Sera had het niet echt op rood. Het herinnerde haar aan haar destructieve gave die haar vaker onder controle had dan andersom.

De vrouw knikte en schuifelde haar woning terug in. De deur bleef open staan, waardoor de oude inrichting van het huis zichtbaar bleef. Op de kast in de gang stonden allemaal foto's.

'Dat ging makkelijk,' fluisterde Amora tegen Rynn.

'Voor jou wel, ja,' fluisterde Rynn terug. Ze was maar wat blij dat Amora het woord deed. Rynn vond het vrouwtje maar eng.

Amora glimlachte tevreden. Toen verscheen de oude vrouw weer in de gang. In haar rimpelige handen hield ze drie witte orchidee takken. Ze duwde ze in Amoras handen. Even omklemden haar rimpelige handen die van Rynn. 'Pas goed op jezelf, hè. Bertho zei dat er monsters zijn.'

Rynn probeerde haar gezicht in de plooi te houden. De vrouw was echt niet meer helemaal helder. Maar ze was vriendelijk en heeft hen bloemen gegeven, het was niet netjes om er dan wat van te zeggen.

'Natuurlijk!' zei Amora dan. 'U ook, bedankt voor de orchideeën.' Amora zette haar beste glimlach op en stapte een paar passen naar achteren.

'Tuurlijk schat.' De dame draaide zich om en liep haar huisje weer in. Vanuit haar appartement klonk het geluid van pannen die tegen elkaar aan botsten, gevolgd door iets van een lepel die tegen een pan geslagen werd. De voordeur stond nog wagenwijd open.

Amora trok de deur snel maar zachtjes dicht en liep haastig terug naar hun woning. De takken hield ze stevig vast.

'Wie is die Bertho toch?' fluisterde Rynn. 'Je zou haast denken dat ze net als wij een Vantrum is.'

'Ze is gewoon een beetje in de war,' suste Amora hoofdschuddend 'Als het zo was dat zij een van ons was, waren de Revers al lang bij haar langs geweest. Erg subtiel is ze niet.'

Rynn wist dat nog niet zo zeker, maar het was haar taak niet. erover zorgen maken had weinig zin. Ze was allang blij dat de Revers niet waren gekomen. 'Laten we maar afscheid nemen van Sera,' zei ze. 'Morgen moeten we weer aan de bak.'

Amora knikte instemmend. Even staarde ze met sombere ogen naar de stad die zich voor hen uitstrekte. 'Het werk gaat door, helaas.'