CHAPTER 7

NAPAIGTAD si Eizel ng may kumatok sa labas ng pintuan ng banyo. Parang may ideya na siya kung sino ang kumakatok. Pinatay niya ang shower at kinuha ang tuwalya para tuyuin ang katawan.

“Ano ba naman, Lancelott, naliligo ako. Puwede maya ka na man abala.” Aniya sa loob ng banyo.

“Eiz, dalawang oras ka na sa loob. Kapag hindi ka pa lumabas diyan iiwan na kita. Mag-isa akong pupunta sa Bayon temple.” Sagot ni Lancelott mula sa labas.

She rolled her eyes. “Bakit ba nagmamadali ka?”

“Nagmamadali? I knocked on your hotel room door at exactly six AM, now, it’s already eight AM and you’re not even finish bathing! For crying out loud, can you please get out of there?!”

Ipinalibot niya ang tuwalya sa katawan niya at binuksan ang pintuan ng banyo. Nakita niya kaagad si Lancelott na hindi maipinta ang mukha.

She put her hands on her waist and looked at Lancelott with annoyed expression on her face. “Lumabas na ako. Happy?”

Ilang segundo itong natigilan at nakatingin lang sa katawan niya na tanging tuwalya lang ang takip. Itinirik niya ang mga mata. Mga lalaki nga naman. Walang pakialam na naglakad siya papunta sa closet at kumuha roon ng pair of underwear. Akmang isusuot na niya ‘yon ng maalala niya na nasa likod pala niya si Lancelott. Hinarap niya ang binata.

“What? Are you gonna watch me put my undies on?” Aniya at dahan-dahang isinuot ang panty niya.

Mabilis na tumalikod si Lancelott na ikinatawa niya. Hay naku! Mabilis niyang sinuot ang bra at panty pagkatapos ay kumuha ng denim short at simpling hanging sleeveless mula sa closet. Pinarisan niya iyon ng isang kulay black na running shoes.

“You can look now.” Aniya.

Humarap sa kanya si Lancelott at pinasadahan siya ng tingin.

“Do I look okay?” Tanung niya rito.

“You look good.” Anito at iniwan siya sa kuwarto niya.

Nagmamadaling sinundan niya ito. “Wait up, Lancelott! Ano ba ang dadalhin ko? Water? Food? Handkerchief? Sanitary napkin? Make up? Dresses? Shoes? Boots? Undies? Lipstick—”

“Ano naman ang tingin mo sa Bayon temple, isang catwalk?” Sansala nito sa iba pa niyang sasabihin.

Sinimangutan niya ito. “What? I’m just asking. Hindi ko alam ang dadalhin ko.”

“Everything you need is in there.” Anito at tinuro ang isang malaking sports bag.

Tinitigan niya ang bag at bumaling kay Lancelott. “Does it have a retouch kit?”

He exhaled loudly. “No. It has food, and things that will help us live and not die in hunger. Because I’m pretty sure we can’t eat a lipstick or make up whatever.”

“Cut the sarcasm.” She pouted. “I was just asking.”

Isinukbit nito ang bag sa balikat at hinawakan ang kamay niya. “Halika na. Ayokong gabihin sa daan.”

Hindi siya nakagalaw at napatingin siya sa magkahawak nilang kamay. Napansin ni Lancelott na nakatingin siya roon.

“Don’t worry, wala akong virus.” He said then intertwined their hands.

Agad na nag-ingay ang puso niya sa ginawa nito pero umakto siyang hindi siya apektado.

“Lancelott, bitawan mo ang kamay ko.” Aniya sa kalmadong boses.

“Ayoko. Halika na.” Hinila siya nito palabas ng hotel room niya.

Pingilan niya ang kamay nito. “Lancelott, hindi pa ako nakakapagsuklay. Hindi pa nga ako nakakapaglagay ng powder sa mukha o kaya naman lipstick—”

He covers her mouth with his hand, silencing her. “Eiz, you’re beautiful even with a messy hair. Kahit nga siguro puno ng grasa iyang buhok mo, maganda ka pa rin. So stop fussing over your looks. You are beautiful in my eyes even without make up on. Kahit pa maging oily iyang pisngi mo, so what? Ikaw pa rin naman si Eiz, ang pinakamaganda, pinakamataray at pinakasarkastikong babae na nakilala ko.”

She gave him a small smile, her cheeks reddening. “Thanks, Lance.”

He smiled back. “You’re welcome, pero may bayad ‘yon.”

She frowned. “Bayad? Anong bayad?”

“Call me Lancelott. I like it better when you call me by my full name.”

She chuckled. “Whatever you say, Lancelott.”

“Lancelott…” He intertwined their hands again. “Sound freaking good to me.”

Umiling-iling nalang siya at hinila ang binata patungo elevator. This is going to be a good day. Makakapunta siya sa Bayon Temple kasama si Lancelott, ang lalaking nagpapabilis ng tibok ng puso niya. On second thought, this is going to be a bad day. Sana lang walang mangyaring kakaiba sa templo.

EIZEL exhaled loudly when they reach Siem Reap City. The city is the gate way to Angkor Archeological Park where the Bayon temple and Angkor Wat are located. Excited na siyang makita ang mga nasabing templo.

“So, ahm, saan na tayo?” Tanung niya kay Lancelott na abala sa pagbabasa ng mapa.

Tinupi nito ang mapa at binalingan siya. “Well, obviously we’re in Siem Reap City. We’re three kilometers away from the Angkor Archeologist Park entrance. It’s in the north part of the town, so yeah.”

“Paano ba tayo makakapunta sa Bayon temple?”

“Well, I already purchase an admission pass yesterday after we left the restaurant, I already arrange transportation to the temple and I already bought a guide book. Ang gagawin nalang natin ay hintayin ang sasakyan natin papunta roon. Dito ang napagusapan namin lugar kung saan niya tayo susunduin.”

Wala sa sariling humilig siya sa balikat nito. “Ano ba ang sasakyan natin papunta roon?”

Ilang minuto ang lumipas bago sumagot si Lancelott. “That thing.” Itinuro nito ang papalapit na isang kakaibang sasakyan. Para iyong kalesa pero sa halip na kabayo, isang motorsiklo ang nasa unahan non. “That’s called ‘tuk-tuk’. Yan ang sasakyan natin papunta sa Angkor Park.”

Napangiwi siya ng tumigil ang tuk-tuk sa harapan nila. “Are you sure this is safe?”

Lancelott grinned and carry her bridal style. “Of course, hahayaan ba kitang mapahamak?”

Isinakay siya nito sa tuk-tuk pagkatapos ay ito naman ang sumakay. Pagkatapos ng ilang minuto na pakikipagusap nito sa driver, umalis na sila. Humilig siya sa likod ng upuan at tumingin sa dinadaanan nila. What a beautiful scenery. Kahit mukhang uugod-ugod na ang mga nadadaanan nilang mga gusali, napakaganda pa rin ng mga iyon.

Hindi niya alam kung ilang minuto ang lumipas bago sila nakarating sa Angkor Park. Bago sila makapasok, hinarang sila sa entrance at humingi ang guard ng passes. May ipinakita si Lancelott na parang ticket na may nakasulat na one day pass, nang makita iyon kaagad silang pinapasok.

Nang makapasok ang tuk-tuk na sinasakyan nila, napanganga siya ng makita ang naggagandahang templo. Magkakadikit-dikit ang mga iyon mula sa malayo. Sa unahan ay may makikita kang malapad na parang swimming pool at napapalibutan iyon ng mga puno at mga halaman. Napaka-berde ng kapaligiran at sa unang pagkakataon nakaramdam siya ng kapayapaan na nararamdaman lang niya kapag nakatingin siya sa dagat.

She inhaled the musky smell of the green grass surrounding the whole place.

“It’s beautiful.” She said in amazement.

“Yeah. It is.”

Tiningnan niya ito para makita ang reaksiyon nito pero nahuli niya itong nakatingin sa kanya at nakaharap sa kanya ang camera na nakasabit sa leeg nito.

“Are you talking pictures of me?” Tanong niya.

Lancelott smiled and click the camera. “Yeah.”

She smiled at the camera. “Maganda na ba ang kuha ko?”

He chuckled. “Maganda ka naman kahit saang anggulo.”

Mabilis siyang nag-iwas ng tingin para itago ang pamumula ng pisngi niya. Sheyte naman! Bakit ba siya nagba-blush? Mas okay pa nuong pangit siya sa paningin nito. Hindi siya namumula.

“Stop here.” Ani ni Lancelott sa driver.

Tumigil ang sinasakyan nila at tinulungan siya ni Lancelott na makababa. Hinayaan niya itong makipagusap ulit sa driver. Siya naman ay nakatingin sa may kalayuang templo. Bakit ba sila tumigil dito? Paano ba sila makakapunta roon sa templo. She wanted to see the temple up close!

“The driver will wait for us.” Wika ni Lancelott ng matapos itong makipag-usap sa driver at nilapitan siya.

“Hindi ba mahal ang bayad kung magpapahintay tayo?” Kunot ang nuong tanong niya.

“It’s fine. Kaysa naman wala tayong masakyan mamaya pag-uwi natin. Mabuti na ‘yon kahit mahal.” Hinawakan nito ang kamay niya. “Want to see the Angkor Wat and Bayon temple up close?”

She nodded with a big smile on her face. “Yes!”

“Great.”

“Pero paano tayo makakapinta roon? Ang layo pa kaya natin. Bakit mo kasi pinatigil?” Nakasimangot sa sabi niya. “Aabutin tayo ng gabi kung lalakarin natin mula rito hanggang doon.”

Lancelott pointed something behind her. “Well, I was thinking of riding that… or that?”

Sinundan niya ang tinuturo nito. Ganoon na lamang ang saya niya ng makakakita ng isang malaking elepante.

“Wow! Sasakay tayo sa elepante?”

“There’s two ways to tour around the temples. Either Elephant ride or Hot air balloon. Ikaw, anong gusto mo?”

She grinned happily at him. “Both! Can I ride both?” She asked excitedly.

Lancelott chuckled and pulled her towards the elephant ride. “Let’s take this ride first. Then maybe later, Hot air balloon naman ang sakyan natin.”

She was jumping up and down in so much excitement. She’s been to Paris, New York, Las Vegas and many countries that offer more that what Columbia has to offer, pero masasabi niyang mas nag-i-enjoy siya sa bansang ito. Is it because she’s alone in those countries and now she has Lancelott to tour her around? Dahil ba iyon sa lalaki na kahawak-kamay niya ngayon?

Tiningnan niya si Lancelott at nakita niyang nakangiti ito habang nakatingin sa kanya.

“Why are you staring at me?” Tanung niya rito.

He shrugged. “I’m just looking.”

“Ows? Bakit hindi mo nalang kasi aminin na nagagandahan ka sa akin kaya hindi maalis ang tingin mo sa mukha ko.” Tudyo niya rito.

“You’re so beautiful; I can’t seem to look away.” He said in a very serious voice while looking deep into her eyes.

“Lancelott…”

He smiled at her. “Very beautiful. Wanna ride with me in the elephant ride?” Anito at tumingin sa elepante na nasa harap nila.

She nodded eagerly. “Yes, I would love to!”

Tinulungan siya ni Lancelott na makasakay sa likod ng elepante. Nang makaupo siya sa ginawang upuan sa likod ng elepante, sumakay din ito at tumabi ng upo sa kanya. Hinawakan na naman nito ang kamay niya.

“Mukha yatang feel na feel mo ang kamay ko.” Aniya sa nanunudyong boses.

He turns to her and smiled cheekily. “Ngayon mo lang ako hindi tinarayan kaya lulubos-lubusin ko na. Tomorrow, you’ll be back to being… you. And anyway, I like holding your hand. It feels good.”

Pinisil niya ang kamay nito. “Fine. You can hold my hand all day as long as you keep on smiling.”

“I’m smiling.” Anito na malapad ang ngiti sa mga labi.

Eizel chuckled. “Yes, you are. And it’s an amazing sight. Gusto ko palagi kang nakangiti. Nababawasan ang evil mong aura.”

Humalkhak ito at pabirong kinurot ang ilong niya. “Ang ganda mo.”

“Alam ko.” Puno ng pagmamalaki ang boses niya. Alam naman kasi niya na maganda siya. No need to complement her.

“And you’re so full of yourself.”

“Wala akong alam diyan sa sinasabi mo.” Pagkakaila niya.

Tumawa ito ng malakas at inakbayan siya. “I’m happy. For once, I’m actually happy, genuine happy.”

Tiningnan niya ang mukha ng binata at natama ang mga mata nila. “Yeah, me too.”

“Good.”

Nag-umpisa ng maglakad ang elepante. Kahit mabagal ang paglalakad, malalaki naman ang hakbang nito. Medyo natagalan din bago sila nakarating sa Angkor Wat. Nakanganga siya habang nakatingin sa napakagandang tanawin ng Angkot Wat. Iyon ang ganda na mahirap ipaliwanag. Nakanganga lang siya habang nakatingin doon. Hindi siya makapaniwala na kaya itong gawin ng mga tao, pero nagawa na. It’s very amazing ang stunning work of art.

“Maganda diba?”

“I hope you’re not looking at me this time.” Tudyo niya habang nakatingin pa rin sa Angkor Wat.

“Nah. Not this time. I’m taking pictures.”

Mabilis na binitawan niya ang kamay nito. Kunot na kunot ang nuong tiningnan siya nito.

“Why did you let go of my hand?” Tanong nito.

“Because you’re taking pictures. Ayokong maka-isturbo sayo.” Sagot niya.

Hinawakan nitong muli ang kamay niya. “I can take a picture with only one hand. At saka mas importante ang kamay mo kaysa sa mga larawan.”

She smiled and hides her face. “Is that so?”

“Yeah.” He put his arms over her shoulder. “Sana pati bukas truce pa rin tayo.”

She chuckled. “Sa tingin mo, magus-survive tayong dalawa na walang sagutan o away na nangyayari? Parang hindi yata.”

Inakbayan siya ni Lancelott at hinawi ang ilang hibla ng buhok niya na nakatabing sa mukha niya.

“I’ll worry about our truce tomorrow. Sana nga truce pa tayo hanggang bukas at sa makalawa.”

“Sana nga.” Aniya at humilig sa dibdib nito.