LAINERRY POV

I saw the excitement in Matthias’s eyes when I showed him photos of my friends. Hindi man niya sila literal na nakilala, at least nakita na niya kung sino-sino ang mga taong mahalaga sa buhay ko.

And somehow, that made me happy.

It seemed like he was genuinely interested in the people around me.

Kairos’s restaurant was great.

Surely, babalikan ko rito. Kakaiba ang lasa ng mga pagkain nila, at friendly rin ang mga employees kaya comfortable kumain sa lugar na iyon.

Naunang natapos kumain ang mga tropa ni Matthias kaya nagsilabasan sila papunta sa puwesto namin.

Tapos na rin naman kami ni Matthias, kaya niligpit na ni Kairos ang mga pinagkainan namin.

“Thanks, Kairos,” sabi ko habang pinupunasan niya ang mesa.

“Would you like to try our coffee, Ma’am?” tanong niya.

Pinagtitripan naman agad siya nina Andrew at Shaun dahil sa suot niyang apron.

“Huwag kayong magulo. Nasa trabaho ako,” kunwaring seryosong sabi ni Kairos. “Coffee, Ms. Lainerry?” balik tanong niya sa akin. Hindi niya pinansin ang mga kaibigan niya.

“Ay, hindi na. Salamat. Uuwi na rin naman kasi ako.”

Napalingon sa akin si Matthias. Nginitian ko siya, kaya kinuha niya si Yetti at ibinigay sa akin.

“Hatid na kita,” giit ni Matthias.

“Hindi na. Taxi na lang ako.” Nakakahiya naman kung iiwan niya ang mga kaibigan niya para lang ihatid ako.

“I think we should go, too. Hindi na rin naman makakasama si Kairos, kaya next time na lang ang zipline natin.”

Si Shaun iyon.

Pagkasabi niya, lumapit si Kairos sa amin. Nagpaalam na kaming uuwi kahit gusto ko pa sanang tumambay kasama sila.

Pero pagod na rin si Yetti.

FEW MONTHS LATER

Halos kada linggo, napapadalas ang paglabas ko kasama si Matthias. Sometimes, sumasama rin ako sa mga kaibigan niya.

At nakakagulat dahil naging comfortable na ako sa kanila.

Okay naman pala silang kasama. Akala ko noong una, puro kalokohan at gala lang ang alam nila.

Pero hindi.

They were just young people enjoying life while trying to survive the pressure of studying. Mukha lang silang puro food trip at gala kapag magkakasama, pero kapag magkakahiwalay sila, puro aral din naman ang pinagkakaabalahan nila.

Mas lalo ko silang nagustuhan nang sabihin ni Matthias na gusto nila akong kasama at kakwentuhan dahil sobrang lalim daw ng mga sinasabi ko.

Like, hello?

Asan ang malalim doon? Sobrang babaw nga ng kaligayahan ko. Isa na roon ang maliit na nunal ni Matthias sa mukha.

Kapag weekends at nasa bahay ako, tahimik lang ako sa kuwarto ko at nag-aaral. Mas pinag-aaralan ko ang tungkol sa business. I wanted to get high grades for my parents.

Para maging masaya sila. Para kahit papaano, maging proud sila sa akin.

May mga pagkakataong sobrang nalulungkot ako kaya sinasabi ko kay Mommy na sana bumalik kami sa bahay namin sa Bicol.

Nandoon pa rin ang maraming alaala ni Kuya. Gusto ko sanang balikan ang mga iyon. Pero hindi ako pinapayagan ni Mommy.

Hindi rin naman niya kayang sabihin kay Daddy dahil baka pagalitan niya ako.

Kaya nanatili ako sa bahay namin sa Marikina habang patuloy na nagluluksa para kay Kuya. I chose to be quiet. Mas mabuti nang manahimik kaysa magkaroon na naman ng tensiyon at pagtatalo.

I’m lucky that I met Matthias.

He awakened something in me that I thought had already gone quiet. I started enjoying his company.

Our first meeting was an accident.

Our second meeting at the rooftop was embarrassing because he heard me crying. It was still cringe whenever I remembered it.

But somehow, I felt at ease.

Someone had been willing to listen to my dramatic life without asking me to stop feeling what I was feeling.

Natapos ang unang semester nang hindi ko namalayan. Dumating ang Christmas break bago ang enrollment para sa pangalawang semester.

Matthias often stayed with me after school or during weekends without my parents knowing. Well, they barely noticed what I was doing anyway. So I decided not to tell them about him.

He was courting me.

And he wasn’t rushing me into becoming his girlfriend. He was simply there. Consistent. Patient.

And somehow, that made it easier for me to breathe.

He became one of the reasons I started thinking about what I wanted to do with my life.

I started smiling again, laughing, standing on my own.

I had become used to the ache in my heart because of Kuya Lander.

I still missed Kuya.

But I no longer ended up crying as often as I used to.

*

Then Christmas came.

And for the first time, I thought I could celebrate it without remembering my Kuya Lander.

I was wrong. His absence during Christmas Eve still sank into my mind and drowned me in sadness.

Pero medyo okay na rin.

Kahit Pasko, may trabaho pa rin sina Mommy at Daddy. Maraming umaalis at bumabalik ng bansa tuwing holiday season, kaya kailangan nilang nasa office.

They had a holiday party that night, and they wanted me to attend so I could meet their employees from Travel Agency and as well as employees from Hotels and some business associates.

I refused.

Mabobored lang ako doon.

At kahit hindi nila sabihin, alam kong mas gusto nilang nasa event ako para matuto sa business.

Mag-isa akong naiwan sa bahay. Wala sina Yaya Lucy at Kuya Noel dahil umuwi rin sila sa kani-kanilang pamilya.

Siguradong umaga na uuwi sina Mommy at Daddy dahil may company party sila at sa malaking hotel gaganapin at hindi puwedeng mawala ang presence nila roon.

Matutulog na sana ako nang bigla akong makaramdam ng matinding lungkot.

I felt suffocated. Hindi ko na makitang masaya at nakangiti ang mga magulang ko kahit sa maliit na bagay.

Parang nakalimutan nila ang totoong buhay. Nakalimutan nila ang tunay na kahulugan ng pamilya.

At higit sa lahat…

Nakalimutan nila ako.

Or maybe they’re teaching me to be brave. To be independent. To stand alone because someday, I might have no one else to rely on.

They wanted me to handle everything, especially when things became difficult.

I knew our business wasn’t a joke. Kaya ganoon sila ka-focused doon.

At iyon din ang dahilan kung bakit ako nagsisikap mag-aral.

Alam kong sa akin mapupunta ang responsibilidad balang araw. Kaya umalis ako sa malungkot naming bahay. Sumakay ako ng taxi.

At nang huminto iyon sa harap ng bahay nila Matthias, nakita ko siyang nakatayo sa labas, hindi mahirap hanapin ang bahay nila.

Earlier that afternoon, Matthias had invited me to their house for Christmas Eve and sent me their address.

Nang makita niya ako, agad siyang kumaway.

Parang sinasabi niyang—

Welcome.

Welcome sa bahay nila.

Welcome sa mundo nila.

At marahil…

Welcome sa buhay niya.

“Ano’ng nangyari?” Nakasimangot ako kaya agad niya iyong napansin.

“Pasok na. Wear your best smile.”

Ngumiti siya.

“Hindi pa kami nagsisimula ng Noche Buena. But we’re celebrating early dahil aantukin na si Matthew kapag naghintay kami hanggang hatinggabi.”

Hinawakan niya ang kamay ko at sa simpleng gesture na iyon, bigla akong nakaramdam ng gaan.

“Thank you,” bulong ko.

Pumasok kami sa living room at dumiretso sa kusina.

“Matthew, kuhanan mo ng pinggan ang Tita Laine mo,” utos iyon ni Tito Renee nang makita ako. Ang Papa ni Matthias.

Mukhang sinabi na ni Matthias sa kanila na pupunta ako.

Hindi pa kami. Pero ipinakilala na niya ako sa buong pamilya niya. I had already been to their house three times before tonight.

And honestly, I felt overwhelmed.

Tita Marie had even cooked my favorite—sinigang na hipon with radish. Magaan ang loob ko sa Mama ni Matthias.

Kahit hindi iyon ang karaniwang handa sa Noche Buena, ipinagluto pa rin niya ako. Maybe Matthias had told them about it.

Sa mesa, naroon ang adobong manok, spaghetti, palabok, ham, salad, at pizza na inorder nila mula sa restaurant ng pamilya ni Kairos.

I looked around.

I like this house.

I like this family. Simple, but full of love.

“Matthew, ito na ’yong promise ko sa’yo. Finally, nabili ko na.” Inabot ko ang maliit na paper bag kay Matthew nang mailapag niya ang mga pinggan sa harapan ko.

Five years old siya at sobrang adorable.

“Wow! Talaga?” Tuwang-tuwa siyang tinanggap ang regalo.

“Salamat, Tita Laine! Mamaya ko na bubuksan sa kuwarto. Makikita ni Tito.” Tumakbo siya papunta sa kuwarto nila para itago ang regalo.

Nakangiti rin ang nanay niya, si Ate Michaela, habang naglalapag ng mga pinggan sa mesa.

“Alam ko ang laman niyan. At mayroon din ako.”

Pang-aasar ni Matthias sa pamangkin niya nang bumalik ito.

“Hala! Bakla si Tito! Lip gloss kaya ang laman!”

Nagtawanan kaming lahat.

“Sige na. Kumain na muna tayo. Kanina pa gutom ang Papa ninyo.” Sabay turo ni Tito Renee sa sarili niya. Ginawa pa niyang dahilan ang gutom kahit kakakain lang niya ng dalawang slices ng bread.

Napangiti ako nang kumuha si Matthias ng rice para sa akin. Alam niyang sinigang ang una kong kakainin.

“Let’s feast! Merry Christmas, everyone!” masayang bati ni Tita Marie.

“Merry Christmas, Tita Laine!” bati ni Matthew.

“Merry Christmas too, Matthew.”

Ngumiti ako.

Tahimik na nakaupo si Matthias sa tabi ko. Paminsan-minsan, sinusulyapan niya ako na para bang tinitiyak niyang okay lang ako.

Or maybe he was simply happy that I was there.

Although I felt the same.

Minsan, hindi ko na rin mapigilan ang nararamdaman ko. I knew he liked me. He showed it openly.

But I had decided—

Huwag muna. I was scared of getting hurt again.

Naririnig ko naman iyon sa mga kuwento ng ibang tao at nababasa ko sa books. Kapag nagmahal ka, kailangan handa ka ring masaktan.

At natatakot akong kapag nangyari iyon, baka hindi ko na kayanin.

Ilang buwan pa lang naman kaming magkakilala. Kaya hahayaan ko muna siyang manligaw. May plano na rin naman akong sagutin siya. Hindi ko lang alam kung kailan ang tamang pagkakataon.

For now, I was content with letting him stay.

At hinahayaan ko siyang hawakan ang kamay ko kapag gusto niya.

Dahil alam kong hindi niya ako minamadali.

“Stay here.” Nasa balcony kami ng bahay nila matapos ang Noche Buena.

May hawak kaming kape habang tahimik na tinatanaw ang gabi.

“Stay where?” Hindi ko siya naintindihan.

“Bukas ka na umuwi sa inyo.”

Nag-aalala siya. Siguro iniisip niyang uuwi ako sa isang bahay na walang tao.

“I’m okay. Hahanapin ako ni Mommy.” Pero kahit sinabi ko iyon, gusto ko rin ang suhestiyon niya.

I loved being in their house, the warmth, the noise and I loved making memories with them on Christmas Eve.

Pero baka umuwi sina Mommy at Daddy at hindi nila ako makita.

Baka magalit sila.

“Stay here.”

Tumayo siya. “May kukunin lang ako sa loob.” Kahit nagtataka, tumango na lang ako.

Ilang segundo lang ang lumipas nang bumalik siya. May dala siyang dalawang helmet.

Napakunot ang noo ko.

What now? “Hahatid mo na ’ko?”

“No.”

He smiled. “I’ll take you somewhere.”

Saan kaya ako dadalhin ng lalaking ito? Pero may tiwala ako sa kanya. Kaya nagpaubaya na lang ako at tahimik na sumama.

Hindi ko alam kung saan kami pupunta.

Pero sa gabing iyon, isang bagay lang ang alam ko.

Hindi na ako nag-iisa.