MATTHIAS POV

“Bitiwan mo na ako dahil magsasara na ang clinic. Si Yetti, kawawa naman.” Hinahatak na ni Lainerry ang kamay niya mula sa akin, pero ayoko pa rin siyang bitawan agad.

Hindi dahil ayaw kong umuwi siya.

Natatakot lang ako na baka hindi na maulit ang pagkakataong ito. Baka iwasan na niya ako ngayong alam niyang gusto ko siya at nililigawan ko siya.

I hate rejection.

Hindi ko pa alam kung ano ang pakiramdam ng ma-reject dahil hindi ko pa iyon nararanasan. Kahit kailan, wala pa akong ibang babaeng nagustuhan nang ganito.

Siya lang.

Si Lainerry.

“I’ll go with you,” sabi ko na lang.

Sa wakas, nagpaubaya siya at hinayaan akong hawakan ang kamay niya. Napansin kong malamig at bahagyang pinagpapawisan ang mga palad niya.

“Makikita ka ni Kuya Noel. Isusumbong ako kay Daddy.”

“Wala ka namang kasama nang pumunta rito.”

“Hmmp! Bahala ka nga.” Awkward siya, pero may bahid ng amusement sa mukha niya.

At sa wakas, nakita ko na naman siyang nakangiti. Ayokong masyadong pansinin. Baka mawala ang ngiti niya kapag napansin niyang nakatingin ako.

“Thank God. Open pa ang clinic. Half day lang sila tuwing weekend. Bilisan mo, kawawa naman si Yetti doon.”

Kung makapag-alala naman siya sa asong iyon, daig pa ang anak.

Binilisan ko ang lakad namin dahil malapit nang mag-alas-dose. Pagdating namin sa clinic, agad akong humarap sa kanya.

“Pasok ka na. I’ll wait for you here.”

“You’ll wait?”

“Yes, Laine. I will.”

“Why?”

Hindi niya talaga ako gets? Ibang klase rin ang babaeng ito.

“Because I’m courting you.”

Paulit-ulit? Sige lang. Cute naman siyang asarin, at hindi ako magsasawang ipaalala sa kanya iyon.

“Grabe siya. Hindi ka talaga titigil.”

I knew what she meant, pero kunwari ay hindi ko naintindihan.

“Hindi. Ayoko. I’ll court you forever.”

Napatawa siya habang paatras na naglalakad papunta sa clinic. Hindi na siya nakasagot.

For the second time, nakita ko siyang ngumiti nang ganoon.

At bagay na bagay sa kanya.

“I’m falling crazily,” bulong ko sa sarili ko.

“I’m falling too.”

Napalingon ako may bumulong. Utak ko ba iyon? Nababaliw na ba ako?

Nakatayo ako at nakasandal sa puno habang hinihintay siyang lumabas ng clinic nang may biglang bumulaga sa harapan ko.

“Gagi! Sino kausap mo, Matthias?”

Si Kairos. Umikot pa siya sa puno at tiningnan ako na parang may nahuling gumagawa ng kalokohan.

“Kairos! Bakit ngayon ka lang, tol? Kanina pa kita hinahanap.”

I lied.

At alam niyang nagsisinungaling ako.

“Wow! Sarap sa ears! Ni hindi ka man lang lumingon para hanapin ako. Ang sakit nito!”

Kunwari ay nasasaktan siya. “Ako dapat ka-date mo eh! Hindi ang babaeng iyon!” Natatawa ako sa mukha niya na parang totoo talaga.

Hindi niya napansin ang mag-inang dumaan sa likuran niya. Pagkalagpas nila, narinig namin ang bata.

“Mama, hindi siya halatang bading.”

Bigla akong napahagalpak ng tawa.

“Gago!” Mas lalo akong natawa.

Ilang segundo lang, may tatlo pang dumating. Sina Andrew, Shaun, at Jeffrey. Namumula na ang mukha ni Kairos sa kahihiyan.

“Iyan ang napapala mo. Third party ka kasi!” pang-aasar ni Andrew na tawang-tawa rin.

“Gagi kayo! Huwag n’yo ako ano, ba!” Kunwari ay inartehan pa ni Kairos ang pagiging bakla, kaya lalo namin siyang inasar.

Pero napatingin ako sa clinic nang makita kong palabas na si Lainerry. May karga siyang white puppy. May suot pang maliit na diaper.

“Behave kayo. Palapit na ang future girlfriend ko--”

Hindi ko pa man natatapos ang sinabi ko, inambahan ako ni Shaun na suntukin sa tiyan.

“’Wag kang managinip. Tanghaling-tapat, ’tol. Mamaya nang gabi ’yan.”

Napailing ako.

“Hi, Lainerry. Remember my name?” Naunang bumati si Jeffrey.

“Of course. I remember you all.”

Nakatingin siya sa aming lahat habang nakangiti.

She remembered my friends. She really pays attention.

“Congrats, Miss Lainerry,” bati ni Andrew. Napatingin ako sa kanya nang masama. Ipapahamak pa ako.

“Congrats saan?” pagtataka ni Lainerry.

“Kasi okay na ang alaga mo,” mabilis na paliwanag ni Andrew. “Pakilala mo naman siya sa amin. Malay mo, isa sa amin ang nakatadhana sa kanya.”

“Hala! Lalaki si Yetti.”

Napatawa si Lainerry.

“Uy, Kairo! Tadhana kayo! Lalaki raw!” Balik-asar na naman si Shaun kay Kairos. Namumula sa kakatawa si Lainerry habang pinagmamasdan ang mga kasama ko.

Nakita kong nagtaka siya kung bakit nandito silang lahat.

Yayain ko sana siya sa ibang lugar, pero naunahan ako ni Shaun. “Laine, sama ka sa amin. Doon sa Marikina River Park. May zipline.”

“Talaga? Pero—”

“Lunch muna tayo. Hindi pa kami kumakain,” suhestiyon ni Jeffrey na nakahawak sa tiyan.

“Ganoon din kami. Kairos, doon na lang tayo sa restaurant ninyo.” Si Andrew.

“Malayo pa ’yon. Traffic papuntang Sta. Lucia,” pagtutol ni Kairos.

“Magbabayad naman kami. Para naman matikman ni Laine ang pagkain ninyo,” sabat ni Shaun.

Hindi na nila hinintay ang sagot ni Kairos. Hinila na siya nina Andrew papunta sa parking area. Wala na ring nagawa si Lainerry kundi sumunod.

“Sino ang magda-drive?” bulong na tanong ni Lainerry. Nasa hulihan kami dahil maliliit lang ang hakbang niya habang karga ang tuta.

“Si Jeffrey at Shaun,” sagot ko habang pinagmamasdan ang mga sasakyang nakaparada.

“Puwede na silang mag-drive?”

Curious siya o baka kinakabahan. Parehong sports car ang nakaparada sa harapan namin. Black at red.

“Oo naman. Twenty na si Shaun at nineteen si Jeffrey.”

Napatingin ako sa kanya.

“Don’t be scared. Wala namang record ’yang mga ’yan.” I was trying to calm her down dahil mahigpit niyang yakap si Yetti.

“Let’s go.”

Kami na lang ang hinihintay ng mga sasakyan. Pagkapasok namin, umupo ako sa tabi ni Shaun sa unahan. Red ang kotse ni Shaun at itim naman kay Jeffrey.

Si Lainerry naman ay nasa likuran.

Sina Kairos, at Andrew ang sumakay sa sasakyan ni Jeffrey.

“Your seat belt, Miss Lainerry,” paalala ni Shaun.

Agad naman niyang kinabit ang seat belt. Tahimik si Yetti sa kandungan niya, pero mukhang nagtataka kung bakit ibang tao ang kasama niya.

HOUSE OF GRILLED AND PIZZA

“Hi, Tito!” bati ni Andrew pagkapasok namin sa magarang restaurant ng pamilya ni Kairos.

Nasa counter ang ama niya at may kinakausap na cashier. Mukhang galing pa sa kitchen dahil nakasuot pa siya ng apron at hairnet.

Napansin kong inoobserbahan ni Lainerry ang paligid.

The place had a rustic feel. Halos puro kahoy ang gamit—ang tables, chairs, decorations, pati ang sahig.

Pati ang kisame ay gawa sa kahoy. May second floor din, at mukhang magandang tambayan dahil tanaw ang labas mula roon.

“Himala. Napadpad kayo.”

Ngumiti ang Tito ni Kairos habang binabati kami. Pero biglang napunta ang tingin niya kay Lainerry na katabi ko.

Napansin agad iyon ng mga kasama namin.

“Ay, Tito, muse namin.” Nakangiting itinuro ni Shaun si Lainerry.

“Si Lainerry. She’s Matthias’…”

Huminto siya.

“Uhhm… something. I’m not sure,” dagdag pa.

Napailing ako.

“Oh, talaga? Ikinagagalak kitang makilala, Lainerry.” Itinaas ng Tito ni Kairos ang kamay niya bilang pagbati dahil abala pa siya sa ginagawa.

“Miss, I want the Overload. Hawaiian pizza with mozzarella and pineapple,” order ni Jeffrey.

Nag-usap sila ni Andrew tungkol sa paghahati na lang ng pizza.

“And Beefy Mushroom po. Regular lang. Please add pepperoni and bacon,” sunod na order ni Shaun.

“Overload mo na! Share na lang tayo!” suhestiyon ni Kairos.

“Kuripot ka. Humingi ka na lang sa loob ng para sa’yo!” sagot ni Shaun tinutukoy ay si Kairos.

“Paunahin ninyo si Lainerry.”

Napalingon si Andrew sa amin.

“Ano’ng gusto mo?” Tumingin ako kay Lainerry. Nakatitig siya sa menu board sa itaas ng counter.

“Rice and grilled chicken,” mabilis siyang sumagot. Mukhang gutom siya.

“Dalawang order ng RGC, please.” Lumapit ako sa counter at nagbayad.

“Pa! Iyong grilled chicken para sa muse namin!”

“Customer ka?! Kung makautos ka!” May isang babaeng kalalabas lang mula sa kitchen ang sumagot kay Kairos.

Napaatras pa siya. “Uy, sis! Nandito ka pala!” bati ni Kairos kay Kiara, ang bunsong kapatid niya.

“Tumulong ka kay Papa! Tambay ka na naman.” Umirap si Kiara bago kami nginitian at kinawayan. Kilala na kami ni Kiara dahil high school pa lang ay lagi na kaming kasama ni Kairos.

Taga-Cainta rin si Kairos, pero sa Marikina kami nag-aral ng high school. Kaming dalawa lang ni Kairos ang taga-Cainta; ang tatlong kaibigan pa namin ay taga-Marikina.

“Sabi ko sa inyo, traffic papunta rito. Ayaw n’yo maniwala,” malungkot na giit ni Kairos habang paatras na pumapasok sa kitchen.

Napatawa kaming lahat. Mukha siyang napagalitan ng boss.

Niyaya ko si Lainerry sa isang table malapit sa glass wall. Kanina pa nakaupo roon ang mga kasama ko, kaya sa ibang mesa kami pumuwesto.

Pang-dalawahan lang naman ang table.

“Are you okay?” tanong ko. Medyo naaasiwa siya dahil kasama niya si Yetti na karga pa rin niya.

“Mga tol, sa labas na kami pupuwesto. Si Yetti kasi.”

Itinuro ko ang tuta. Ako na ang nagkarga nito palabas. May extension sa gilid ng restaurant na may ilang tables. Puwede roon si Yetti.

May mangilan-ngilang customers din sa labas.

“Okay lang. Understandable naman. Para naman masolo mo si Laine,” pagbibiro ni Shaun.

Naglakad na kami papunta sa extension. Sana hindi ma-awkward si Lainerry. Walang preno talaga ang mga kaibigan ko sa pang-aasar.

“Ayos ka lang?” tanong ko ulit.

Aliw na aliw si Lainerry kay Yetti habang malayang naglalakad ang tuta sa paligid.

“Yep. I’m fine.”

“Pasensiya na sa mga ’yon. Sadyang ganoon lang sila.” Tinukoy ko ang mga kaibigan ko.

“They’re fun. Ayos lang naman.”

Ngumiti siya.

“Ganyan din naman kami ng mga kaibigan ko kapag nagsasama-sama,” dagdag pa niya.

I felt happy. Alam kong maliit na bagay lang iyon, pero para sa akin, malaking hakbang na iyon. Unti-unti na siyang nag-o-open sa akin.

“So… may tropa ka?” usisa ko.

“Oo naman, high school friend ko sa Camarines Sur.” Kinuha niya ang phone niya at ipinakita sa akin ang photos ng mga kaibigan niya.

Nasa beach sila.

Lahat nakangiti. Itinuro isa-isa at sinabi ang mga pangalan. Meagan, Lavelle, Najella at Aurry Keith.

I wonder what they were like before. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kanya. Hindi ko pa alam ang buong kuwento tungkol sa pamilya niya.

Pero alam kong may dahilan kung bakit ganoon kabigat ang mga mata niya kapag mag-isa siya.

“Can’t wait to meet them,” sabi ko, genuinely excited. It looks like, Lainerry is friendly since then.

Hindi siya umimik. Tiningnan ko siya at kita kong kumislap ang kantang mga mata.

At sa unang pagkakataon, parang may maliit na bahagi ng mundo niya na hinayaan niyang makita ko.

After we ate, nagpaalam na si Lainerry na uuwi na. Hindi na siya sumama sa plano naming gumala dahil hindi na rin naman matutuloy. Hindi na pinayagan si Kairos na maglakwatsa.

At kahit gusto ko pa siyang makasama, hindi ko na siya pinigilan. Ayokong maramdaman niyang kailangan niyang manatili dahil sa akin.

Tutal…

I was courting her.

And if I really wanted her to trust me, I had to learn to give her space.