"Ok we will be going there!"

A wonderful view of a cascading falls invade my sight, It is was beautiful, kahit sa malayo pa lang ang tanaw na tanaw mo na ang ganda nito, I can hear the fall of the water.

I like waters.. Especially the falls, it calms my whole being kaya di ko maiwasan na patanga lagi kapag nakakakita ako ng mga ganito.

"Weeeee!" Ani ni Taylor ng bigla bigla na lamang niya akong tinulak sa falls.

"Taylor its freaking cold!" Sabi ko habang umaahon.. Oo gusto ko sa tubig but not in the ice cold water. Nangigitatal pa ko ngayon na umaahon.

"Oops! Sorry." She said while she's doing a peace sign.

Kumuha ako ng tuwalya sa bag ko at ipinulupot iyon sa sarili. Brrrr.. Ang ginaw talaga.

After taking some pictures then we leave the place. Nagpahuling silip muna ako sa lugar bago umalis.

Habang naglalakad ay may isang wild flower sa may tabi na pumukaw sa aking atensyon.

Agad kong itong nilapitan at kumuha ng mga bulaklak nito.

Pagbalik ko, wala ng ni bakas nila Taylor.

Nasaan na sila?!

Sinubukan kong hanapin sila, pero wala akong nakita ni isa sa kanila, kahit anino man nila.

Napatingin ako sa paligid ko, hindi ko ito yung nadaanan namin.

Nasaan na kaya ako?

Paano ako babalik nito.. Ni di ko alam kung saan ako nanggaling. Nakakainis!

Bakit ba kasi ang hina-hina ko sa directions, hindi ko na tuloy alam kung saan ako pupunta nito.

3rd person

Kanina pa palibot libot ang binata sa paligid ng cabin, hindi siya mapakali hanggang hindi niya nakikita ang Hinahanap.

Si Eris...

Kanina pa nagsibalikan ang mga kasama niya rito galing sa may falls sa di kalayuan, pero hindi niya nakita ni anino nito. Medyo kampante pa siya dahil baka hindi lang ito pumasok sa loob at tumambay sa veranda

Pero ito siya ngayon, kanina pa hanap ng hanap.. Wala pa rin siyang nakikita.

Nagsisumula ng kumabog ang kanyang dibdib, nasaan na kaya si Eris, madalas pa naman maligaw yun.

Kung puntahan niya ito? Tama hahanapin niya lamang ito. Baka nasa malapit na rin siya at alam naman niya yung daan ng falls na pinuntahan nila kanina.

"But Nikko It's getting dark." Ito na ang huling narinig niya kila Taylor bago pa siya tumakbo palabas. Hindi niya maintindihan ang sarili, basta bigla na lang siya tumakbo palayo. Naiinis din siya kina Taylor, ni di man lang nila namalayan na wala si Eris sa grupo nila.

He need to find Eris, kailangan. Wala siyang pakialam kahit may panganib na maaring magdulot sa kanya ang pag-punta doon ng basta basta, lalo pa at mag-isa siyang susugod doon.

Hindi niya maatim na mag-isa ang dalaga sa kagubatan, paano kapag may nangyari na masama sa kanya? Baka di niya mapatawad ang sarili.

Hindi niya lubos na maunawaan bakit siya nagkakaganoon. Alam niyang wala silang anumang kuneksyon ni Eris. Pero ganoon na lang katindi ang pag-aalala niya rito, lalo na noong nalaman niya na magpapakamatay ito.

Hindi niya kayang mawala si Eris..

Lakad takbo na siya sa gitna ng kagubatan, panay ang sigaw sa pangalan ni Eris. Pero tila wala pa rin ang tumutugon sa bawat pagsigaw niya.

Magdidilim na ang paligid, pero hindi pa rin natitinag ang pag-asa na makikita niya si Eris.

Maya-maya ay bigla na lamang siya nakaramdam ng mga patak ng ulan. Dapat ay hindi siya magpatinag, mas kailangan niyang mahanap si Eris, saan na ito sisilong?

Hindi hadlang ang panlalabo ng paningin dahil sa lakas ng ulan.

Bakit ba kasi ang hirap mong hanapin!

Pero hinding-hindi niya ito susukuan.Kailangan niyang makita si Eris, saan sisilong ito sa gitna ng kagubatan.

May naririnig siyang pag-iyak, dali dali niya pinuntahan

Poor little Eris, she looked so helpless while hugging herself.

Eris

Where am I? Ni hindi ko na alam kung saan na ako dinadala ng mga paa ko.

Bakit kasi halos magkakaparehas ang mga daan, ang hirap tukuyin kung saan ba yung mga dinaanan namin kanina.

I'm getting tired now.. Pero mukhang wala rin akong patutunguhan, mukhang wala pa ako sa tamang direksyon

Bakit ba kasi ang lakas ng loob ko na bumukod sa kanila, ako naman itong napakahina sa direksyon.

Mula sa pagkakaupo dali dali akong bumangon.. Siguro ay sisikapin ko na makarating doon sa mga ruta na pinanggalingan ko baka sakali matandaan ko ang tamang daan.

Ngayon, kailangan ko pang bilisan at magdidilim na. i dont want to spend a night here alone in the forest. What if there is snakes, scorpions, tarantulas. Maisip pa lang ay kikilabutan na ko.

What I should gonna do? Ayoko mag-isa. Please lord help me, sana may anghel kang ipadala na tutulong sa akin, na makita ang tamang direksyon.

Ayoko na rito.. Gusto ko ng umalis.. Ayoko ng mag-isa sa dilim

Bigla ko na lang naramdaman ang malamig na buhos ng ulan sa akin.

Bakit ba ang malas malas ko!

Sabi na lamang niya sa kanyang isip habang yakap yakap ko na ang sarili dahil sa sobrang ginaw.

Para akong isang basang sisiw. Kung nakikita ko lamang ang sarili ko, magmumukha akong isang kaawa awa.

Kusa ng nakiagos ang aking luha sa ulan. Hindi ko na mapigilan.. Tila naalala ko na naman ang sakit.

Tinalaga siguro na ako na lang na mag-isa sa lahat,wala ng magmamahal pa sa akin. Ganito na talaga ako.

"Eris."

Napatingala ako.

"Nikko."

Halos mayakap ko na siya sa sobrang tuwa, buti nandito siya, hindi na ako mag-isa, makakauwi na ako.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito ako kasaya, basta ang alam ko lang masaya ako, ngayon lang ako muli nakaramdam ng ganitong pagkatuwa.

"Kahit kailan ka talaga Eris, naliligaw ka pa rin." Aniya at pinisil ang aking ilong.

Hindi ako makakibo, iyak pa rin ako ng iyak.

Gumanti siya ng yakap sa akin, ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang bisig. Tila ninanamnam ko ang lahat, ngayon ako muli nakaramdam ng ganito, na pakiramdam ko ay ligtas ako at ramdam ma ramdam ko ang tibok ng kanyang puso.

"Shhh. Tahan na."

I also felt that he kissed my temple, medyo nilayo ko ang mukha sa kanya.

"Alis na tayo." Aniya habang nakangiti siya sa akin.

..................

Kung saan saan na kami nakarating pero mukhang hindi pa namin natutunton yung daan pabalik sa cabin ni Taylor. Hindi na naman alam kung nasaan kami, hindi na rin namin makita ang daan dahil madilim na rin ang paligid, isama mo na rin ang malakas na ulan.

Naririnig ko ang kanyang mabilis na paghinga, mukhang napapagod na rin siya sa paglakad.

"Siguro hanap na lang tayo ng masisulungan."

Tumango na lamang ako. Tama siya kailangan talaga namin ng masisulungan, dahil tila ayaw pa rin tumila ng ulan.

Himala at tila kumportable akong kasama siya, ni hindi ako natatakot o naiinis sa kanya. Parang normal lang na magkaibigan.

sa konting lakad lang namin maswerte kami na may nakita kaming maliit na tree house.

"Pwede na yan."

Medyo natatakot ako sa loob dahil napakadilim, tanging liwanag lamang ng buwan ang nagsisilbing tanglaw sa amin.

tapos bigla kong naalala yung napaanood ko kasi yung sa saw, I dont know what part it is. Basta ang alam ko, naistranded sila sa forest then may mga cannibals sila naencounter. Baka mamaya may sumugod

"Dont worry I'm here, I will protect you."