I take a sip of coffee na tinimpla ni Nikko para sa akin.

"Iniisip mo pa ba yun?" Hindi ako kumibo.

"Eris, huwag kang mag-aalala. I called my connections here to figure out that." He tap my shoulder.

"Everything is ok Eris."

Mapait akong napangiti. "Tama, ok ang lahat. Dapat hindi ako magpaapekto, moment natin to."

Hinawakan niya ang kamay ko. "Magulo pa sa ngayon ang sitwasyon natin, pero malalagpasan din natin ito Eris.

Tumango ako. Sana nga. Pero kinakabahan ako. Maraming bagay ng tumatakbo sa isip ko. Paano kung kami ang kinuhanan ng larawan, tapos gamitin ito laban sa amin. Ngayon maraming kalaban ang Amaya.

Kalma Eris. Dapat hindi ka tuluyan na magpaapekto sa bagay na iyon.

Natauhan ako ng hawakan ni Nikko ang baliat ko.

"Alam ko na." Ngumisi pa siya nang sabihin niya iyon.

"Ayoko ng iniisip mo ngayon Nikko."

Ngumiti siya at may inabot sa akin na sketchbook. "I bought you some."

Sinamaan ko siya ng tingin at napangisi na naman uli siya.

"Iyon pala iniisip mo, huwag kang mag-alala mamaya." Agad ko siyang napalo nang papalapit niyang kamay sa akin.

"You are violent now huh"

Napailing-iling ako.

"Hay nako, tigilan mo nga ako sa mga ganyan mo Nikko. Yun totoo ikaw ba talaga yan?"

Hinawakan niya ang pareho kong kamay at ngayon ang mukha niya ay nasa pagitan na ng mga palad ko.

"Ako lang ito Eris." He smirked.

I do stare his brown eyes, my face approached his as we are about to kiss.

Push his face ayaw.  He is in awe and I took advantage to leave.  Bahala siya diyan.

"Eris."

"Salamat sa bagong sketchpad!" Sabay sarado ko sa pinto.

Napatingin ako sa binigay niya

Pinulot ko ang nahulog na note.

"I hope I am already included with your adventures Eris." I held the note like it is a fragile thing, need to kept, need to be taken care of.

I sigh.

"Yes you are.  From the very beginning." Kinuha ko yung sketchbook at niyakap ko ang sketchbook. Inalala ko yung mga panahon na high school kami,  yung pagturo niya sa akin at yung pagbibigay niya ng mga tulips sa akin na inakala ko pang si Lukas.

I took my colored pencils and start creating a scenery.  Matagal ko nang hindi nagagawa ito,  sana hindi naman ako mangalawang.

"Eris" Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko siya sa bungad ng pinto.

"Anong ginagawa mo dito?"

Napangiti siya at itinaas niya ang susi.    Umiling na lang ako at pinatuloy ang ginagawa ko.

Alam kong nasa tapat ko lang siya pero hindi ko muna pinansin ang presensya niya.  Kinakabahan ako sa gawa ko,  ni hindi ko man lang maguhit ng maayos ang nasa isip ko.

Itong lalaki kasi na ito,  nakakadistract.

"Ano yang ginagawa mo?" Aniya sabay silip sa sketchbook.

"No!" Pag-iwas ko sa kanya.

Napanguso siya.  "Di mo bagay Nikko."

"Ano ba kasi yan? Patingin." Iniwas ko uli yung sketchbook sa kanya.

"I'm not yet done ok?"

Saad ko at mabilis na tumakbo palayo. Bahala na kung mahabol niya. Umupo  ako sa terrace at tinuloy ang ginagawa. 

Paghawak niya sa balikat ko,  agad kong tinakpan ang ginagawa ko.  Hindi niya pwede na makita to!

"Talagang hindi mo ako titigilan."
Ngumiti lang siya.

"Para kang aso diyan."

Napailing siya.  "If I know,  you already fantacizing this face."

"Kapag ng mukha." Bulong ko.

"What?"

"Sabi ko kung gusto mo to makita,  lumayo-layo ka sa akin.  I already distracted na." Napangisi uli ang baliw.

"Distraction?  Am I not your insipration?"

Ano ba ang pinagsasasabi mo. Baliw ka talaga."

"Tumigil ka na talaga s kacornihan mo. Hindi na tayo teenager na dalawa. Wala na nga tayo sa kalendaryo."

"Sige na nga.  I'll let you seize this moment.  Namimiss kasi kita e." Napatingin ako sa kanya.

"Baliw,  dun ka na!"

"Baliw sayo." Sabat niya kaya naibato ko ang pinakamalapit na unan sa kanya.  Natawa na lamang siya bago umalis.

Napatingin ako sa sketch. Mabuti hindi pa ko nangalawang dito. Kinuha ko yung ilang color pencils at sinimulan na magkulay.

.................

I can't believe that I did it!  Habang nagkukulay kinakabahan ako dahil medyo, mabuti at nagawan ko ng paraan.
Tumabi siya sa akin.

"Ano ba yan. Kanina mo pa ko hindi pinapansin dahil diyan." Itinulak ko yung mukha niya.

"Huwag ka ngang makulit. Kanina ka pa."

"Naku ha, sigurado bagong hit ng Amaya yan." Umiling ako.

"It is not a dress."

Here.

I draw a silhouette couple looking at the stars.

"You also draw." I rolled my eyes.

"I won't be a fashion designer if I do not know how to draw." I smile. "Pero mabuti di ako nangalawang, akala ko sa damit na lang ako marunong."

"Pero hindi,  ang galing galing mo. Pwede ka na pala isama kila Da Vinci or Van Gough. "

"Sira! Patay na mga yun saka batikan sila." Nahampas ko yung sketchpad pero imbis na sa kanya tumama,  naihulog ko pa ito sa sahig

"Sabi na e.  Pinagpapantasyahan mo ko." Aniya habang nakangisi.

Did he just see that! No! Sinubukan kong agawin sa kanya iyon pero inilayo lalo sa akin. Aba! Siya na matangkad!

"Akin na."

"Ok." Aniya at inabot na sa akin. "You can always draw me.  Magpo-pose pa ako." Aniya at nagpose nga!  Yung parang sa oblation.

Tinignan ko yung portrait.  I just his sleeping face. Ewan ko ba kung bakit ito ang naiguhit ko.  Ang amo amo niya kasi.

Itinuro ko yung isang parte ng painting. "I did I mistake diyan,  mabuti nagawan ko ng paraan."

Mapait siyang napangiti ang hinawakan ang kamay ko.  "Tama Eris, iyang mga pagkakamali hindi natin yan hahayaan na apektuhan tayo.  Gaya ng ginawa mo sa painting,  naiayos mo." Hinigpitan niya pa lalo ang paghawak sa akin. "Kaya naniniwala ako na maayos natin to."

"Sana nga Nikko."

"Eris ipingako mo sa akin, kahit mahirap ang sitwasyon natin ngayon huwag na huwag mo akong iiwan.  Don't you dare doing that again."

"Hinding-hindi Nikko.  I promise."

Napapikit ako nang dahan-dahan niyang nilapit ang mukha niya sa akin.  His lips reached mine and savor the cold breeze as we begin to make love.

"Huwag dito please."

"As you wish,  mahal ko." Aniya at binuhat niya ako papunta sa loob.

...........
"What now?!"  Iritable kong sagot sa pagkalabit ni Hope.

"Mommy can we play." I looked at her while carrying her doll. Napairap ako.

"Pwede ba?  Kanina pa tayo laro ng laro,  bakit ka ba iniwan ng Daddy mo mag-isa?"

She just shrugged.

"Wala ka talagang kwenta." Tinalikuran ko siya at hinablot ang paparating niyang yaya.

"Pwede ba huwag mong iniiwan ang alaga mo? Ayusin mo trabaho mo." Saad ako saka dirediretso na lumabas.  Naririnig kong umiiyak si Hope.

The hell I care,  it is so irritating to the ears.  I hate children! Wala rin naman siyang nagawa para paglapitin kami ni Nikko at hindi pa ko makauot ng swimsuit because of the scar she made while giving birth to her. 

"Ma'am Lauren,  may bisita po kayo."

"Who?"

"Miyana daw po." Tumango ako. "Ok,  let her in."

"This is everything you ask for."  Miyana said while reaching out the envelope to me. I hired her to look after Nikko,  dahil nabalitaan ko na at wala siya sa Pilipinas nang bumalik ako

"Very good. I can really lean on you."

"With the right amount, of course I am." I grinned. I hope my speculations are all lies. We have a deal on this. I don't know what to do if this happens.  Maybe I'll kill her,  para tuluyan na siya mawala sa landas naming dalawa ni Nikko.

I take deep breath then I open the envelope.

"Hindi pupwede ito." I crumpled the pictures.

This can't be happening. No, this is not real. Nikko is mine alone! Talagang napakatigas ng Eris na iyan, hindi pa nadala. Sa inis naibabato ko na ang pictures. 

Hindi! Hindi!

"Miss Lauren?" Hinarap ko siya.

"I said get out."

"We have a deal Miss Lauren" Pagmamatigas niya. Naikuyom ko Ang kamao ko. This is not happening.

"Get out on the freaking door now!"

Be preapred Eris Magdayo, hindi mo ko sinunod. Now, I will bring your greatest downfall and regret of going back to Nikko's life.

Kung nagawa ko na silang paglayuin, why not this time.  I'll make this worse to make sure Eris regret coming back to Nikko's life.

"Yaya!  Clean those mess.  Burn them!"