I took a peek at the peephole, I am still afraid since last night, halos hindi na ako makatulog nang dahil doon.

"Eris come on. Kanina ka pa diyan."

Tumango lang ako kay Taylor, tuluyan ko na ring binuksan ang pinto.

"Are you sure you are alright?"

I just nod.  Sabay kaming lumabas until sa basement. Hindi umuwi si Michael sa condo kaya ako na ang nagmaneho ng sasakyan. 

"You fine?"

"Oo naman Taylor."

"You are not your hands were shaking." Pilit kong pinakalma ang sarili ko. Sino ba kasi ang hindi kakabahan kung alam mo nanganganib na ng buhay mo.

"Eris just stop that car and tell me what is happening."

"No,  Taylor kaya ko na ito saka malapit na tayo sa office.

"Fine,  just be careful and tell me everything later.

Hindi na ako nagsalita hanggang sa makarating kaming dalawa sa Amaya.
Also,  I am thankful that nothing strange happens while on the road, kaya kahit papaano kalmado na ako.  Saka nandito naman na ako sa Amaya,    I trust my security enough na walang mangyayari sa amin na masama dito.

We took the express elevator,  that is direct to my office.

As we entered we started to work since bumungad na sa amin ang sari saring table sa desk ko.  I am thankful that Taylor did not ask anything to me.  It seems that she is occupied in her business.

While I am on my seat having the sight of  the buildings. I just can't focus kahit anong pilit ko.  I took a deep sigh.

I must focus,  we have lots of things to do here. 

I finally face my table and grabbed the first folder.

"Good morning Miss Eris, this is the summary of reports on our sales, proposals and designs." Rina said while she put the folders on my table.

"Wait,  that's Michael's" Taylor reacted. 

"Opo Miss Taylor,  pero wala po si Ms.  Micha, kaya ako na lang yung magpapass."

Taylor rolled her eyes, 

"From now on you will call him Sir understood."

"Yes,  miss Taylor." Answered and bowed her head gesturing that she is going to leave.  Agad kong tinignan si Taylor,  na busy sa pagta-type ng laptop niya.

"What?" She said then she raised her eyebrows, na parang walang mali sa sitwasyon. Umupo ako sa may katapat na upuan.

"I should be the one who's asking?  What's the meaning of that, before you dont care whatever she is Micha or Michael."

"Simple E. He should be called Michael because that's his name not Micha."

"Is that so?  Hindi naman big deal yun."

"It is because Amaya's starting to rise so we must start formality in your office." Aniya habang nag-tatype pa rin siya sa laptop niya.

"No. What's going on?"

"You don't need to know about it Eris,  it is between me and Michael.  I don't want you to get involved here."

I clenched my fist para makapagpigil ng inis.  As much as I wanted to shout at her, I calm myself.  Wala rin naman mangyayari kung magagalit ako.  Mas lalo siyang hindi magsasalita sa akin.

"I must know,  because a far as I concern kaibigan ko kayong dalawa.  So I'm already in Taylor."

She faced me,  nakatitig lang siya.  I knew she's thinking if she is going to tell it to me or not.  Pero umiling lang din siya.

"No,  Eris not in your situation."

I groaned out because of frustration na kanina pa gustong lumabas.

"Don't think about it.  I am here for you, just like when you stand for me at my worst Taylor."

Napailing siya.

"Brace yourself for the truth E."

"Whatever it is Taylor."

"Fine." She fold out her laptop ang put it on the desk,  then let out a sigh.

"The Michael that you know does not exist.   The real Michael is straight."

Tila bumalik sa isip ko ang nangyari sa club.  Hindi nga talaga ako namimilikmata.  Siya ang nakita ko.  Pero paano nangyari,  paanong hindi ko man lang nahalata kay Michael iyon?

Natauhan ako bigla nang tumikhim si Taylor.

"Shocked? That bastard is a great pretender but not for me.  I found it at the same club when we saw him. Siya yun."

"I know you are confused and you are starting to get mad at me.  I chose not to say that because I don't want to ruin the friendship that we have."
She bowed her head. I heard her soft sniffs. Alam ko kapag ganyan niya,  pinipigilan niyang umiyak.  Taylor does not want to cry.

"I was wrong,  I should have told you before."

"You should have Taylor. You should." Madiin kong sabi. I clenched my fist, I still try myself to be calm,  kasi pakiramdam ko para na kong sasabog,  gusto kong sumigaw,  magdabog. 

I felt betrayed,  she knew about it and she did not bother to tell me at all.  Gusto kong magalit sa kanya kasi parang na rin niya akong niloko sa pagbabalatkayo ni Michael.

"I am so sorry for that Eris,  sige magalit ka,  I will allow you so,  just to ease the burden that I've caused you."

Umiling lang ako. "I can't Taylor."

Tumango lang siya.  There's a tear falling in her face at agad niyang pinunasan iyon.

"Eris the worst part between us?" Karagal niyang sabi. I breathe again and finally faced me.

"I've fallen for him." Then she ran away. 

"Taylor!" I called her,  pero tila wala siyang narinig at dali dali nang lumabas.

Dali-dali ko siyang hinabol,  I don't want to end this day na hindi kami maayos na dalawa. Siya na lang ang karamay ko sa lahat. Ayoko naman magkaroon ng distansya sa pagitan naming dalawa dahil lang sa nangyari.

She is standing on the railings.

"Come on Taylor!" sigaw ko at humarap siya sa akin saka umiling.

"It hurts so much Eris, please leave me alone for a while."

Lumapit ako sa kanya.

"You can always tell everything to me Taylor. What happened."

Umiling lang siya.

"It's better that you did not know.  Just leave please."

"Hindi ako aalis Taylor."

"Will you please leave Eris!" She said it with frustration. 

"No!" Madiin kong sabi.

"You don't or you will see me jump here." Aniya at umakyat sa may railings.

"Don't you dare Taylor. You dont need to do that."

'If you will not leave,  I will. So leave!" She shouted,  alam kong galit na galit na siya sa oras na iyon.  Ayokong umalis dahil natatakot ako sa maari niyang gawin, pero kung hindi naman ako aalis,  baka tototohanin niya ng pagtalon.  She seems determined to do that.

"Fine you win!  Just don't do that."Sabi ko.

Hindi na siya nagsalita at lumayo na sa railings. 

Dismayado akong bumaba sa may rooftop. Naiinis ako,  dahil wala man lang akong nagawa kanina.  Pero mas maganda na rin siguro na hayaan ko muna siyang mag isa kahit ayoko.

I sighed.  Things are too complicated.  Many things happened behind my back.  Ano pa ba ang dapat kong malaman.

I am very eager to know it.  Gusto kong maresolba ito para kahit paano ara mabawasan na ang gumugulo sa isip ko. 

Napatingin ako s phone ko na nagriring, tamang tama at tumatawag siya.

"Erisha."

"Michael,  kailangan kitang makita."

"Ok then,  old place 4pm."

"Ok ,  I'll be there."

..................

Napalinga linga ako s paligid habang papunta sa eskinitang sinasabi niya.  Bakit dito pa sa lugar na ito.  I have a tracker on my bag just incase na hindi ako makabalik. I felt somethings bad happening.  Kaya hinanda ko rin ang sarili ko kahit papaano.

"Eris,  masaya akong dumating ka."

"Huwag na tayong magpaligoy-ligoy pa, just answer whatever I am going to ask. 

Napabuntong hininga lang siya at tumingin lang sa akin.

"Eris, oo lalaki ako. I am a freaking man Eris, no, I am not because I dont have balls to face you with the real me." He sigh " Pretending, is my only way para mapalapit sa'yo."

"A-ano?"

"Huwag mo na lang isipin iyon Eris."

"Ano?  Michael kaibigan ka namin.  Paanong ganito?"

"No, paano mo ginawa to."

"Eris,  magpapaliwanag ako. Pero hindi dito.  Masyado delikado kapag nalaman nilang kinakausap kita dahil dito."

"Dito mo sasabihin lahat Michael. Masyado nang magulo ang lahat sa akin at kailangan ko ng sagot ngayon mismo."
"Eris naman."

"Anong Eris naman!  Please naman Michael.  Kung lalaki ka,  magpakalalaki ka!  Hindi ganyan." I cried out dahil sa frustration. Napuno na ako dahil naipon na lahat ng inis at takot ko simula kahapon. bakit kailangn pa niyang magpaligoy ligoy sa akin.  Ano ba ng gusto niyang gawin ko.

Lumapit siya sa akin pero lumayo ako kaagad sa kanya.

"Siguro malaki ang kinalaman mo why Taylor is in pain.  Ngayon ko lang nakita nagkakaganyan ang kaibigan ko."

"Eris please,  magtiwala ka sa akin."

"No!  Ayokong nang matiwala sa katulad mo."

"I just wanted to protect you Eris."

"Lumayo ka sa akin! You took advantage of us. I don't need anything from you.  Hindi na kita kaibigan."

Pilit pa rin siyang lumapait sa akin,  pero hindi ko hahayaan na mahawakan niya ako kahit nang isang daliri niya.

"Umalis ka, umalis ka sa Amaya at umalis ka na rin sa buhay namin."

"Eris, hindi naman kailangan humantong sa ganito."

"Hindi mo ko masisisi Michael, sinira mo na ang tiwala ko at hindi ko alam kung paano kita pagkakatiwalaan pa."

"Please Eris, just give me a one more chance at hinding hindi na ako magsisinungaling sa'yo." Agad niya akong hinila papunta sa kanya. 

"No." Saad ko habang pumipiglas sa kanya.

"Bitiwan mo siya."

Pareho kaming napatingin sa kanya.  He nonchalantly standing infront of us.

"Hindi siya sasama sayo Nikko." Bumitaw ako sa pagkakahawak kay Michael.

"Eris." Maotoridad na sabi ni Nikko,  tila pinapapunta niya ako sa kanya.

"Hindi ako sasama sa iyong dalawa."

Dali dali akong lumakad palayo sa kanila. Alam kong hinahabol nila akong dalawa,  pero wala akong pakialam,  I just want to get rid of them,  kahit sa buhay ko.  Mga panggulo.

.............

Mayroon pa rin akong naririnig na mga hakbang.

"Will you please let me get rid to both of you!" Sigaw ko sa inis,  hindi ba pwedeng hayaan muna nila ako kahit ngayon lang.

"Hindi maari miss."

Bigla akong natigilan sa narinig ako. Kahit takot nilakasan ko ng loob kong harapin ang pinangagalingan ng boses na iyon.

A masked man nanchalantly standing infront that black car.  The same car na humahabol sa akin kahapon.

"Sisiguraduhin ko na hindi ka na makakatakas pa." Ani nang lalaki at biglang sumulpot ang mga kasamahan niya sa paligid.

Hindi maari.

I ran as fast a I can.  Hindi nila ako pupwedeng abutan. Halos hindi ko na alam kung saan na ako napupunta,  basta ang mahalaga makalayo ako sa mga taong iyon. 

Nabuhayan ako nang may nakita akong pinto sa may gilid.

Palihim akong nagdasal na sana hindi nila ako matunton.  Sana. 

"Wala ka nang magagawa kundi sumama sa amin."

Halos kumabog ang dibdib ko sa boses na iyon.  Luminga linga ako sa paligid baka sakali na mayroon akong matatakbuhan.  Pero wala.  Ramdam ko ang panginginig ko habang umaatras.  Hindi ako pwedeng matapos dito.

"Ano miss,  wala ka nang takas." Ani nang isa at agad akong hinablot.

"Hindi ako sasama sa inyo." Pilit kong pagpupumiglas.

Napadaing ako sa pagsuntok nang lalaki sa akin sa tiyan. Pilit akong tumatayo pero parang nanghina ako sa pamimilipit sa sakit.

"Kahit anong gawin mo,  wala ka nang magagawa." Ani nang lalaki at binuhat ako na parang sako.

Medyo nanlalabo na rin ang paningin ko. 

"Eris!" Para akong nabuhayan nang marinih ang boses na iyon.  Tila nagliwanag ang paningin ko at nakita siyang tumatakbo papunta sa akin.

"Nikko!" I shouted,  agad siyang tumakbo papunta sa akin, pero hindi na kami nag-abot dahil naipasok na ako sa loob.

"Pakawalan niyo ako!" Sigaw ko,  pero nagtawanan lang ang mga lalaki at pinasibad na ng sasakyan.

I am silently praying na sana maabutan niya ako.  I don't know what will happen next if magtatagal pa ako sa kamay ng mga taong ito.  I might die.

Ayoko.

"Malas naman!" Pagdabog ng driver sa manibela.  We are stucked on a traffic.

That traffic gives me hope to escape. I tapped the window fast and loudly baka sakali may makarinig sa akin na tao at tulungan ako.

"Ano ba miss,  hindi ka ba titigil."

"No!"

Hinila niya ako at halos napalapit ako sa mukha niya.  I could smell his bad breath and hint of cigarette. Thatguy beside me slapped my face, I almost cry when I touch that part.  Masakit ang pagkakasampal niya sa akin.  As I wanted to kick that guy's face. Masyado na siyang namumuro sa akin.

I chose not to baka kabilang pisngi ko pa ang masampal niya.  I  shout Nikko's name kahit hindi niya ako naririnig. Kahit hindi ko alam kung nahabol man lang niya ako.

I suddenly heard tapping sound on the window.  Bumungad sa paningin ko si Nikko,  na halos suntukin na ang salamin. I can anger on his eyes, and determination to retrieve me from these guys.

Pilit pa rin niyang kinakatok amg pinto hanggang sa lumabas na ang lalaki sa may passenger seat.  My heart raged as a saw that guy brings out his pocket knife.

Please be careful Nikko.

He pointed it kay Nikko pero hindi man lang niya ito pinansin at sinugod ang lalaki.

Napahiyaw ko nang muntik na siyang masaksak ng lalaki,  mabuti at kaagad rin siyang nakailag.  Hindi ako pwedeng manood lang dito.  I calmed myself,  kailangan kong ipunin lahat ng lakas ko. 

I pushed the goon behind me and let myself out of the car. Agad niya kong hinila pero buong lakas kong siniko ang kanyang gitnang parte. Napadaing ang lalaki kaya kinuha ko yun na pagkakataon para makalabas. 

Bumungad sa akin ang isang ale na umalalay sa akin na at may mga sumugod na doon sa may sasakyan na mga tanod.

"Ayos ka lang ba miss?"

"Opo Manang,  salamat po." Saad ko at dahan dahan ng humiwalay sa kanya.

Tumakbo ako papunta kay Nikko,  unconciously I hugged him tight because of relief that I am already far away from danger. We are already safe dahil sumugod ang mga tao sa kotse at maya maya mayroon na ring dumating na pulis.

It makes me feel safer nang yakapin niya rin ako.

"Nikko, ok ka lang ba?" I said at hindi pa rin ako bumibitaw sa kanya

"Yes I am." I smiled, but it fades away when I noticed something wet on his chest.

"Eris,  I--" Bigla na lang siya natumba at nawalan ng malay. 

Pilit ko siyang ginigising pero wala, kahit response wala.

Please stay with me Nikko.  I can't bear to lose you.  I gripped his hand tight. 

Not now please.