May nakaparada na naman na sa kotse sa tabi ng sasakyan ko.

As usual it is his Porsche Carrera S

Araw-araw siya nandito, every breakfast. I was being woke up by his knock at hindi rin niya nalilimutan na magdala ng baked mac and cheese.

At hindi ko rin maunawaan yung sarili ko kung bakit hindi ako nagsasawa doon sa dinadala niya, o sadyang sobrang sarap lang ng mga dinadala niya.

"Dito ka lang ba sa bahay mo Eris?" Sabi niya habang ngumunguya ng baked mac, then I nod as a response.

"Pasyal ka naman, di ka ba naboboring? Wala ka man lang kausap at kasama." Dagdag pa niya.

"Mas gusto ko rito, saka wala naman akong kasama na lalabas."

"Sus! Baka mamaya mabaliw ka na niyan, kausapin mo na yang dingding ng bahay mo. Saka nandito naman ako o." Sabi niya with matching pose ala Jake Cuenca.

Juice ko! Ang sagwa!

Pagkatapos niyang mahugasan ang ponagkainan naman ay bigla bigla na lang niya akong hinila.

"Halika, labas tayo!" Sabi niya habang nakangiti siyang labas ang lahat ng ngipin.

"Saan?"

"Sa Central park!" Masaya niyang sabi. Para siyang batang tuwang-tuwa dahil papasyal sa park.I should be the one who's exited right? Dahil ako yung ipapasyal, pero mukhang mas masaya pa itong isang ito. Well mukhang di naman siya nalulungkot.

"Tinatamad ako." Pabiro kong sabi, ngunit hinila naman niya ako. Wala rin naman ako magagawa, mas malakas at ubod ng kulit ang nilalang na ito.

"Ayaw mo ba na ipasyal kita para maarawan ka naman kahit papaano kahit snow ngayon sa New York. Dali!"

I grabbed my sketchpad and join him outside. I always bring this everytime I go out to seek inspiration to create another design for a cloth.

And yes he's right I'm bored here. I want to go out too, but i dont want to go around alone.

We are sitting on a bench, nakatingin lang ako sa mga maraming puno ng park, napaganda ng lugar na ito. Matagal-tagal na rin ako di nakakalibot dito dahil lagi lang ako nagmumukmok sa apartment ko.

Then I opened my sketchbook, dito ko kasi mas gusto na magsketch dahil napakarelaxing ng lugar na ito.May naisip na naman ako na gawin, there was children playing all the time. I want to design a dress wherein I can express hapiness, but I just can't.

Because I'm on a deep sadness.. Di ko alam kung sasaya pa ko.

Pero siguro dapat subukan ko rin

A tear escaped to my eyes when I turn a another page to my scrapbook. This was the tuxedo I designed especially for Lukas.

Domating..Powerful..

That is my concept designing this, he was so dominating, he can even invade my system.. Until right now.

I just can't help to cry again.. Nagiging sariwa na naman ang sakit.

"Eris, umiiyak ka?"

"No napwing lang ako."

"Napwing ng snow. Come on, I know you are crying dont deny it." Napatingin siya sa may sketchpad ko.

"Ano ito."

"This was a suit I designed for Lukas." Nakangiti kong sabi, naalala ko kasi yung ginagawa ko ito, kami pa noon. I was supposed to have it as my anniversary gift to him, but we broke up.

"Naibigay mo ba sa kanya?"

"Yes and also this was the one that Lukas wear on his wedding day, nagustuhan kasi ni Anikka nung pinakita ko sa kanya." Tila may kumurot sa aking dibdib ng sabihin ko iyon. Eris kasama mo si Nikko.

I turn the next page.

"This one is Anikka's wedding gown, beautiful isn't it?" Tumango lang siya.

"Talagang ginandahan ko, parang siya maganda inside and out. She was my great companion yet nagawa ko pa siyang gantihan ng masama." Tumulo na naman ang aking mga luha.

"Then sabi ko kay Anikka as my gift and peace offering ko sa kanilang dalawa.. I will be the one who create her gown and his suit..Gustong gusto kong makabawi sa kanya dahil ang dami kong pagkukulang kay Anikka bilang kaibigan." Sabi ko habang pinupunasan ko ang aking Luha, ayokong matuluan ang sketchpad ko.

"She was so very happy nung isinuot niya.. Kahit masakit, pinilit kong maging masaya para sa kanila, dahil alam kong mahal na mahal nila ang isa't isa. Walang makakapigil sa dalawang iyon, kahit ako."

Hindi ko maipigilan na mapaluha, sobra kasi akong nanghihinayang. I can be on Anikka's position. Sadyang mas inuna ko pa itong pagiging fashion designer ko. Paano if I choose Lukas? Kami pa kaya? Ikakasal din ba kami at magkakaroon ng sariling pamilya.

"Diyan ka lang muna Eris huwag kang aalis." Tumango lang ako. Mabuti at umalis siya, hindi ko na naman mapigilan na tumulo yung mga luha ko. Nakakahiya naman sa kanya kung iiyak pa ako sa harap niya.

The pain is still there, mukhang mas naging masakit pa ang lahat sa akin ng maalala ko na naman itong suit at wedding dress na ako mismo ang nagdesign.

Nagulat na lang ako ng kinuha ni Nikko iyon at itinapon lang kung saan.

"Nikko!" Nagulat na lang ako then he just cupped my face.

"You should move on Eris, alam kong mahalaga ang sketchpad na iyon sayo but doon ka nasasaktan.. Naalala mo yung sakit." Nabigla ako nang naglabas siya ng panyo at siya na mismo ang nagpupunas sa mga tumutulo kong luha.

"Pero Nikko! Pwede ba huwag mong pakialaman ang gamit ko! Kunin mo yung sketchpad ko!" Sabi ko habang itinuturo ko yung sketchpad na tinapon niya. Pero umiling lang siya.

Gusto niya ba na mainis ako muli sa kanya?

"You can always create new designs.. New memories.You are such a great person alam kong kaya mo."

Tapos ay binigyan niya ako ng bagong sketchpad. Mukang personalized iyon dahil may design pa yung front page.

Eris' new adventure

"Gawa ko yan." Sabi niya habang napapakamot pa siya ng ulo. Hindi ko naman maiwasan na mapangiti. He's right I should have a new one. Pero may sendimental value sa akin yung sketchpad kong iyon.

"But Eris." Pagkuha niya sa atensyon ko.

"Would you mind to make one for me?"