"Mr. Cronin!" It's the Chief of police, running towards my way. "We found her belongings." Agad niyang inilahad ang isang bag sa akin nang tuluyan na siyang makalapit.

The coastguard worked for twenty-four hours to find her. They said that they need to call off the search because it's impossible for them to locate her body but I refused to believe and follow them. I know she's somewhere out there. She can't be dead.

"Napuntahan niyo na ba ang mga lugar na sakop ng Masbate? Iyong mga daanan mula sa Masbate hanggang sa iba't-ibang daungan hindi lang dito sa Sorsogon? O kung saan man ang hangganan ng katubigan?"

We're in Matnog, Sorsogon. Nagtanong-tanong kami sa mga tao kung nakita nila si Aislinn sa pamamagitan ng litrato. Napadpad na rin kami sa Bulan at Pilar pero wala kaming nakuha.

Yes, I've been with them the whole day. Hindi puwedeng wala akong gawin. It's my girlfriend. Her parents also knew about it because it's all over the news after the boat sank.

"Hindi pa po, Sir. Pero ito lang po kasi ang malapit na dadaungan ng barko," sagot ng isa sa mga coastguards.

"Then, search. Hindi lang sa malapit kundi pati na sa malayo. There's a chance na inanod ang katawan niya palayo o kaya may ibang tao ang nakakuha sa kanya. We shouldn't only focus in the near places of Masbate."

"Pero, Sir, hindi na po namin iyon sakop."

"Then, we'll get help from the police and investigators."

Naglakad ako pabalik sa barkong ginamit namin papunta rito. Hindi pa naman matagal simula nang marating ko ang barkong lumubog. Naabutan ko pa ngang inililigtas palang ng coastguard at pulis ang mga tao. They also found her belongings. So, where on earth did she disappeared to?

"Excuse me, did you see this woman?" I asked some victims habang pinapakita ang litrato ni Aislinn.

"Hala! Iyan 'yong babaeng binaril 'nong armadong lalaki! Dalawang beses!"

My eyes widened. "Sigurado po ba kayo?" Mas pinakita ko pa sa kanya ang litrato para makumpirma.

"Oo! Kitang-kita ng dalawa kong mata at ng ibang mga pasahero."

Umayos ako ng tindig at napakagat-labi. "Sino po ang nakita niyong bumaril?"

"Ah..." Nagpalinga-linga siya sa paligid kaya sinundan ko naman ang tingin niya. "Siya!" Nagtagis ang bagang ko nang makita kong si Coenraad Martinez ang itinuturo ng Ginang.

My anger boiled in me as my fists clenches. Hindi na ako nag-alinlangan pa. Linapitan ko agad siya at sinuntok ng ilang beses hanggang sa matumba siya sa sahig. Pinigilan naman ako ng mga tauhan niya at ng pulis.

"How could you do that to Aislinn?! Akala ko ba mahal mo siya?!" I screamed while trying to reach for him but the hold of his people are too strong.

Nakita ko ang pag-angat ng gilid ng labi niya habang pinupunasan ang dugo roon. Dahan-dahan siyang tumayo at nagpagpag. He inserted his hands in the pockets of his trousers before walking near me. My teeth gritted in so much anger to him. Fuck! Una ko palang siyang makita ay ayoko na talaga sa kanya.

"What are you saying, Razvan? I'm here because I want to find her too. Alam mong isang taon ko na itong ginagawa," he said like a kind and an innocent man.

"Fuck you! You've been chasing her not finding her! To what? To kill her? You're crazy, Coenraad! I'll make sure you will pay for everything that you did to make her life suffer!"

"Let's see where that love of yours can bring you, Razvan."

Tuluyan na akong nabitawan ng mga tauhan niya nang magsimula siyang maglakad palayo. He also gave me a tap on my shoulder and I badly want to twist that arm of him. Inayos ko ang nagusot kong damit habang matalim na nakatitig sa sasakyan niya.

Simula nang araw na iyon ay palagi ko na siyang nakikita sa bawat lugar na pinupuntahan ko para hanapin si Aislinn. Mas lalo lang akong naging determinado na mahanap si Aislinn bago pa man siya mahanap ng walanghiyang lalaking ito. I'll make sure I'll find her. Hindi ako titigil.

"Sir, we need to call off the search. It's been three days," it's the chief of police.

"Kung nalunod siya ay dapat lumutang na ang katawan niya ngayon. We also search for her everywhere in the Bicol Region. Walang nakakita sa kanya kaya wala tayong kasiguraduhan na mahahanap pa natin siya, Mr. Cronin. We need to stop the search," ang team leader naman ng NBI.

"No. We're not calling off the search until we find her." Tinalikuran ko sila. Mga wala pala silang kuwenta.

It's been three days but there's still no sign of Aislinn. We've been to some places in the Bicol Region after searching in the sea but we really couldn't find her. Her family is losing hope but not me. I'm still trying to prove myself to them so I won't give up.

I love her. So much. Because of her, I learned how to change myself for good and I learned how to love without cheating and lying. She showed me how to forgive people because of the goodness within them. She proved to me that no matter how hard the situation is, we just need to smile because that's the greatest thing in the world. Without it, we can never see the beauty of the person and things behind the dull appearance.

"I noticed that you've been staring at me for long. Do you want to take a picture with me or do you want to know my name?"

There was an event in the open field of school and she caught my attention. Napagdesisyonan kong lapitan siya tutal napansin ko naman na kanina niya pa ako tinititigan. Nabighani ata sa taglay kong kaguwapohan. Tss. Wala talagang nakakalusot sa akin kahit na ang isang maganda at inosenteng dilag na ito.

"I'm sorry," she stuttered as she looked away as if searching for someone to save herself.

Napangisi ako. Hinawakan ko ang baba niya para mabalik sa akin ang tingin niya. Kitang-kita sa mukha niya ang gulat nang gawin ko iyon. Agad naman siyang napalayo sa akin.

"Pasensiya na. Uh, I need to go." Taranta pa rin siya at hindi makatingin ng maayos sa akin.

Napaayos ako ng tindig bago ko isinilid ang isang kamay sa loob ng bulsa ng pantalon ko at ang isa naman ay inilahad sa kanya.

"I'm Razvan Cronin. I'm in second year high school. You?"

Pansin ko ang tagal ng paninitig niya sa kamay ko. Nilayo ko na lang iyon sa kanya nang mapansing wala siyang balak tanggapin iyon. I licked my lips and created a wide smile.

"Are you shy? Did I make it awkward for you?"

Damn! She's really innocent. I don't think I can afford to play with that innocent type of her. Makikipagkaibigan na lang ako sa kanya kung ayaw niyang maging girlfriend ko.

"No. Uhm, hindi lang ako sanay na kinakausap ng lalaki."

Hindi ko napigilang matawa pero tinignan niya lang ako. "You serious, Miss? Come on, sa ganda mong 'yan ay hindi ka mapapansin ng mga kalalakihan dito? You're kidding!"

Ginamit ko na naman ang isa sa mga linyahan ko sa tuwing bumibingwit ng mga babae. Napakurap siya ng ilang beses bago ulit iniwas ang tingin.

"It's because I'm a victim of bully."

Natigilan ako at unti-unting nawala ang mga ngiti ko sa labi. Ako naman ngayon ang napatitig sa kanya mula ulo hanggang paa. She's fucking beautiful so ano ang ka-bully-bully sa kanya? Ang pagkainosente at kabaitan niya ba? That's absurd and shallow.

I cleared my throat. Napaiwas ako ng tingin at mapaklang napangisi.

"Please, tell me your name. I-"

"Bro!"

"Kanina ka pa namin hinahanap. Gagong 'to. Tinakasan mo na naman kami. 'Lika nga rito."

"Saan ka ba– woah! Aislinn!"

Lalapitan sana ni Bradford ang tinawag niyang Aislinn na siyang gusto kong makilala pero agad na siyang umalis. Napaabante ako dahil gusto ko sana siyang habulin. Agad tumambad sa akin ang tatlong gago.

"Kausap mo 'yon?" Inakbayan ako ni Bradford. "Mukhang bumababa na ang taste mo ah?" Nagtawanan naman sila.

"Gago." Inalis ko ang kamay niyang nakaakbay sa balikat ko at naglakad paalis.

Pagkatapos ng event ay sinubukan ko ulit hanapin si Aislinn. Hindi naman ako nabigo. Nasa grandstand siya. Naglakad ako palapit na parang walang pakialam sa paligid. Naupo ako sa pinakamataas na bahagi na kapantay siya.

"Sinusundan mo ba ako?" Narinig kong sabi niya. Agad akong napaiwas ng tingin sa kanya kahit na nakatalikod naman siya at hindi niya ako nakikita.

"Why would I follow you? You're not that attracted to me."

Agad kong pinagsisihan ang sinabi ko. Napapikit ako at napamura ng malutong.

"I mean-"

"Hindi mo kailangang bawiin. I already know it."

Nakita ko ang pagyuko niya bago ulit tumingin sa open field. Konti na lang ang tao at wala naman yatang makakapansin sa akin o sa amin dito.

Napipi ako bigla. Mas pinili ko na lang pakiramdaman ang bawat kilos niya. Fuck. Ngayon lang ata ako naging ganito.

"Kaibigan mo pala sila Bradford?" tanong niya makalipas ang ilang minuto. Hindi ako nakasagot kaya nakita ko ang bahagyang pagliko ng ulo niya para tingnan ako sa peripheral vision niya.

"They're one of my bullies," she added. "Nandito ka ba para apakan din ang pagkatao ko?" Natawa siya.

"I'm not like them," seryoso kong sabi. "Gusto ko lang sanang makipagkilala."

"Bakit?"

"Gusto kong makapasok sa mundo mo."

It was a success. We talked for hours until it gets dark. Seeing her happy and laughing made my heart full. It pushed me more to make her always smile with my jests and funny childhood memories. Hindi ko hinayaan na malunod ang usapan namin ng mga malulungkot at masasakit niyang mga karanasan.

"May nakilala ako 'nong grade six ako. I courted her and claimed my first kiss but after one day, we broke up. She cried and swore to me."

"You're so bad. Why did you do that?"

I shrugged my shoulders as if she's looking at me. "It's just a dare. Hindi ko naman inasahan na mahuhulog agad siya sa akin."

"Well, you should always consider the feelings of a person especially the women because of their fragile heart. Hindi laruan ang mga babae, Van. They are not born to fulfill your desires."

Napalunok ako at hindi nakaimik. Mukhang namali ata ako ng bukas ng usapan. I forgot that she's the serious type of person but can be silly and funny too kapag naaayon sa usapan. I should be careful with my words now but damn it, how?

"Hindi ko kasalanan na pinanganak akong guwapo."

Nakita ako ang pag-iling niya at hula ko, nakangiti siya na parang hindi na naman sang-ayon sa sinabi ko.

"Ilang oras palang tayong nag-uusap pero nakilala ko na ang pagkatao mo. Salamat, Cronin."

Inayos niya ang mga gamit niya bago tumayo. Dahan-dahan siyang napalingon sa akin at binigyan ako ng ngiti. Damn! Mas lalo siyang gumanda.

"I need to go."

"Hatid na kita!" Agad akong napatayo at tumalon papunta sa puwesto niya. Nagulat naman siya pero kalaunan ay napangiti na lang ulit.

"Hindi na. Nasa labas na ang sundo ko."

We stared for each other for minutes. Mas lalo lang akong nakumbinsi ng sarili kong puso at isip na mas kilalanin pa siya para protektahan.

"Bye, Van."

Sinundan ko siya ng tingin nang magsimula siyang maglakad palayo sa akin.

"Then, maybe next time?" I tilted my head a bit to see her reaction.

Hinarap niya ako habang nakangiti pa rin. "Ano?" Naglakad siya patalikod habang nakatingin sa akin.

"Take you home." Or spend more time with you. I don't want to end it here. I want more.

Napayuko siya. "Sure." She gave me one last warm smile before turning her back on me.

Lumawak ang ngiti ko at hindi ko nilubayan ng tingin ang pigura niya hanggang sa mawala siya. Napayuko ako at napahawak sa batok. Hanggang sa makauwi ay hindi na nawala ang mga ngiti ko. Damn! I think she just made my heart beat again.

I said, I wanted to protect her lalo na nang pumayag na siya sa panliligaw ko, but I couldn't even go near her when we're in school because of my reputation. Hindi ko siya kinakahiya bagkus ay kinakahiya ko ang sarili ko. Fuck. I don't know. I don't understand myself. I just don't want to complicate things more for her.

I courted her for more than twenty months and I don't want to waste it because of her parents and obsessed man, Coenraad Martinez.

"I want you all to report everything to me related to Coenraad Martinez." Nilapag ko sa lamesa ang ilang litrato niya para makita ng mga tauhan at imbestigador ko.

Agad akong nagpaimbestiga sa kanya nang makilala ko siya sa bahay nila Aislinn. When I looked at her and saw what he can do to Aislinn, it made me want to do this. Paunti-unti ay may mga nalaman ako tungkol sa kanya at sa kompanya nila.

"Sir, nawawala po si Ms. Aislinn!" bungad sa akin ng tauhan ko na nagbabantay kay Aislinn sa ospital nang sagutin ko ang tawag niya.

"Papunta na ako."

Sinubukan kong kalmahin ang sarili ko pero napapamura na lang ako kapag naiisip ang kalagayan ni Aislinn. It fucking pains me to see her suffer. Kung puwedeng ako na lang.

Pagkarating sa ospital ay nagtaka ako nang makita ang mga pulis, magulang ni Aislinn at si Coenraad sa labas ng kuwarto ni Aislinn. I stopped from walking when Mrs. Sinclair pointed her finger at me.

"Arrest him!"

Namilog ang mga mata ko. Agad akong nilapitan ng mga pulis at nilagyan ng posas.

"Sandali. Anong nangyayari?" Nang wala akong makuhang sagot sa mga pulis ay sa mga magulang ni Aislinn naman ako tumingin na naglalakad na ngayon palapit sa puwesto ko. "Ma'am, Sir, what did I do? I just got here. Sabi ng tauhan ko ay nawawala si Aislinn kaya-"

"Walanghiya ka! You tried to killed my daughter that's why she ran away! I will make sure that you'll rot in jail!"

Wala akong naging imik dahil alam kong talo na ako. Tanging tingin lang ang ibinigay ko sa kanila at kay Coenraad na nasa likod nila. He did this.

Habang papunta sa presinto ay walang ibang pumasok sa isip ko kundi ang sinabi ng Ina ni Aislinn. Coenraad tried to killed her. Fuck! Why would he do that?! Nababaliw na ba siya?!

Mariin akong napapikit at napahawak sa tungki ng ilong ko. Where the fuck is Aislinn? Damn it! Nagsisisi akong hindi ako nanatili sa ospital.

"I want to talk to my lawyer," I said firmly when we're inside the interrogation room.

Nahirapan akong makalabas. Umabot pa ng isang buwan. It's the Sinclair and Martinez after all. Glad to know that my parents are there to help me.

Sa loob ng limang taon ay minsan ko lang nakakausap si Aislinn. They're forbidding her to have any form of communication with me. Nagtiis ako. Sinubukan kong maghintay pero dumating pa rin talaga 'yong punto na hindi ko na nakayanan. They can't keep her forever. Our love for each other is our weapon in this insane chaos. I didn't know that Coenraad will manipulate everything just to get Aislinn, my girlfriend. He's fucking obsessed.

"Let me see her just for one hour," I begged but they didn't let me so I pushed through it even though it's impossible.

It was a tough predicament for all of us. Hindi ko inakalang makakalaban ko ang mga magulang ni Aislinn dahil lang sa pagmamahalan namin. Nagkalamat din ang relasyon ng mga magulang ko sa kanila. Of course, my parents will side me.

Aislinn's disappearance made Coenraad mad. Bigla na lang bumaliktad ang relasyon niya sa mga magulang ni Aislinn dahil nalaman nilang si Coenraad ang sumisira sa negosyo nila simula pa noon. Sa wakas ay nakita na nila ang tunay na pag-uugali ng hayop.

"We want to express our deepest regrets and apologies to you, Razvan, and to your parents," it's Mrs. Sinclair when they called for us.

Hindi ko rin inakalang aabot sa ganito na magpapakumbaba siya. Wala iyon sa ugali niya. Tanggap ko pa kung si Tito Arieto.

"Let's put an end to our misunderstanding and begin again." Nabaling naman kay Tito Arieto ang tingin ko.

"Ayaw din naman namin ng ganito kaya lang ang anak ko talaga ang magdedesisyon dito dahil siya ang naagrabyado." Napayuko ako nang marinig ko iyon sa Mom ko.

"Kung kami ang masusunod ay matagal na naming napatawad kayo. Kahit na ganoon ang mga nangyari ay hindi pa rin namin kayang magtanim ng sama ng loob sainyo," sabi naman ni Dad.

I sighed before looking at them again. "Napatawad ko na po kayo. Hindi na lang po ako lumaban dahil nirerespeto ko po kayo."

"We're wrong to choose Coenraad from the beginning. I'm sorry we didn't gave you a chance to prove yourself to us, but now, we're giving you a chance. Please, find her at all costs."

"Thank you, Ma'am. Hindi ko po kayo bibiguin."

"Ikaw na ang bahala sa anak namin, hijo. Ipagkakatiwala ko na siya sa 'yo."

"Yes, Sir."

"No, call me Dad."

Napangiti na lang ako. Tinanggap ko ang yakap nila pagkatapos.

That meeting angered Coenraad more. Pinasabog niya ang isa sa mga malalaking branches ng Sinclair at Coval sa Pilipinas, naloko niya ang mga magulang ni Aislinn na pumirma sa mga papeles na nagsasabing ibinibigay sa kanya ang lahat ng assets ng Sinclair sa Pilipinas para sunod-sunod na pabagsakin ito at ang pinakamalala sa lahat ay nagawa niyang kidnapin ang mag-asawa. I doubt that he still has any conscience left in him.

"We're going to help them in any ways we can. I'm not letting Aislinn to know this. Hindi dapat ganito ang aabutan niya. Masasayang lang ang lahat ng pagsasakripisyo niya."

"Anak, she's their parents. She deserve to know it." Hinawakan ni Mom ang pisngi ko kasunod ang mga kamay.

"Mom, no. Ayoko nang dumagdag pa sa mga pasanin niya. This is too much."

Napatango-tango si Mom. "We understand. Nandito lang kami, anak, okay?"

"After this, make sure to properly introduce her to us," si Dad naman. Hinawakan niya ako sa balikat kaya napangiti na lang din ako.

"Let's break up."

Iyon na ata ang pinakamasakit na salitang narinig ko sa tanang buhay ko. Galing pa sa taong pinakamamahal ko. Napapikit ako ng mariin at napakuyom.

"You can't do this to us, babe. Not this time, please. It's been five fucking years. Don't give up on us, please."

Mas madali kung nandito siya at kaharap ko lang. Damn it! I've been with her through her best and worst moments until now tapos ngayon pa siya susuko? No, I can't let this happen. Hindi ngayon kung saan na dapat ay mas maging matatag kami at hindi kailanman.

"I can't do this anymore, Van. Pagod na pagod na ako..." I heard her sobs and it breaks my heart even more. "Itigil na natin 'to. Nahihirapan na akong pagsabayin ang lahat."

"No, no, no, babe. I'm here to make you strong. I'm here to help you until the end."

"You're not helping me, Van. Mas pinapalala mo lang ang lahat."

Hindi ako nakapagsalita. Mabilis kong pinunasan ang luhang lumandas sa pisngi ko.

"I'm sorry, Van..."

"Babe, please. I'll find a better way to-"

"Van, it's better this way! Kapag nalaman nila na hanggang ngayon ay may koneksiyon pa rin tayo, mas lalo silang magagalit. Kapag nalaman din nila na ikaw lang ang kino-contact ko simula nang mawala ako ay siguradong papatayin ka nila!"

So, that's it. That's her reason. Didn't she know that we cleared any misunderstandings between us and her parents? They're not the problem here anymore. It's Coenraad. Fuck. From the beginning, it's been Coenraad all along.

"No, babe. Listen to me-"

"No! This time you will listen to me! Don't ever contact me again! Just forget me!"

"Damn it, Aislinn! I can't do that! I promise to help you to get through this!"

She's not listening to me. Nararamdaman ko na buo na ang desisyon niyang hiwalayan ako pero kahit na ano pang mangyari ay hindi ako papayag. When I do that, it's like wasting my half life for the second time again.

"No, Van. I'm sorry."

That was the last call that I had with Aislinn. She never called back again and answered my calls until I found out her last whereabouts- ang sumakay sa barko.

I picked up my phone from ringing when I'm inside of the car after the talk from the team leader and chief.

"Ano itong narinig ko na ititigil na ang paghahanap kay Aislinn?! I cannot allow that!"

Napapikit, napabuntong-hininga at napamasahe ako sa sentido ko nang marinig ko ang tarantang sigaw ng ina ni Aislinn.

"Ang mga imbestigador at pulis lang naman po ang titigil, ako hindi, so don't worry about it, Mom."

Until now, I'm still not get used on calling her 'Mom'. It feels like a dream. Gusto ko ring isipin na panaginip lang ang lahat ng ito–ang pagkawala ni Aislinn–pero nagsisinungaling lang ako sa sarili ko kung ganoon. Hindi ko lang kasi matanggap ang lahat. Mas pinalala pa ng naging huling usapan namin.

"Still! Your men is not enough!"

"Then, send me some of your men, Mom. It would be a big help."

"Alright. Alright."

Humaba ang usapan namin dahil na rin sa mga impormasyon na nakalap ko. Kinamusta rin namin ang isa't isa. Napag-usapan pa nga namin si Coenraad. He's staying low now, but I'm pretty sure that he's still planning something.

"Thank you for trusting me on this, Mom. I'll promise that I'll bring home Aislinn with me."

"No, hijo. We should be the one thanking you. Please, do that for us. Bring her back no matter what."

Inabot kami ng isang linggo sa paghahanap. Binalikan ko ang dinaanan at nilubugan ng barko. I swam several times, but I couldn't find her. Nakarating din kami ng Eastern at Western Visayas. Pinalibutan namin ang Masbate pero wala pa rin. It's fucking useless and I'm losing hope slowly.

"Anak, you need to stop looking for her. Look at you. You're not in a good shape anymore. Huwag mo naman sanang pabayaan ang sarili mo, anak," my Mom begged when I got home.

"Mom, I'm tired. I don't want to talk right now."

Naglakad ako papunta sa kuwarto ko at agad binagsak ang katawan sa kama. I closed my eyes when I saw that she followed me.

"The signs are everywhere, anak. You need to accept the fact that she's gone."

"She's not, Mom. Please, stop it. You're just making it worse."

"Then, I'm not going to stop if it leads you to the realization." Naupo siya sa tabi ko pero nanatili lang akong nakapikit habang nasa noo ko ang kamay ko, sinusubukang takpan ang kalahating mukha ko.

"Itigil mo na 'to, anak. Please. Hindi puwedeng mawala ka rin sa amin habang hinahanap mo siya. Hindi lang sa kanya umiikot ang mundo mo, Razvan."

Fuck. She's really serious.

"She's my world, Mom. Without her, I'm also dead inside."

Marahas niyang tinanggal ang kamay ko sa noo kaya wala akong nagawa kundi ang mapamulat.

"Paano naman kami, Razvan?! Ano kami sa buhay mo?! Kami ang pamilya mo kaya tumigil ka sa kahibangan mo!"

Marahan akong napabangon. "I'm sorry, Mom. Sinabi ko na kasing ayokong makipag-usap ngayon, Mom. Please. Leave me alone."

"Razvan naman!" Naramdaman ko ang pagtayo niya. Hindi pa nagtagal nang nasa harapan ko na siya, nakakunot ang noo dahil sa galit at lungkot. "Kung hindi ngayon, kailan ka pa namin makakausap ng matino? Kailan ka babalik sa amin? Ha?! My God, Razvan! I've been supporting you throughout your journey and decisions in life so don't tell me that kind of words! Masakit sa akin na makita kang ganito!"

"Mom, please. Not now."

"She's gone, Razvan! She's never coming back to you! Accept it!"

"She'll come back, Mom. I'll make sure of that."

"Sasabihan ko ang Tita at Tito mo na itigil na ito! Unti-unti na nilang natatanggap kaya simulan mo na rin ngayon! Don't be selfish, Razvan! Mahiya ka naman sa pamilya niya! She's just your girlfriend!"

"She is home, Mom."

"God! I can't believe this!" She stormed out the room.

It maddens and pains me to know that a month afterwards, Aislinn's parents held a public memorial service for her. The church was packed with Aislinn's family and relatives, but mostly, their loyal business associates dominated the place. There's also the vicar, talking about the tragic life of Aislinn.

Instead of crying to mourn for her, they're being calm and quiet and that's what I'm doing too. It's not like she's really dead. She just disappeared. There's a big difference.

After an hour, they started to give messages about her and I refused to do so. I wanted to just keep it in myself.

"I don't know her personally, but I can say that she's been a good daughter and person. Nakita ko iyon kahit na sa maikling panahon na nakilala at nakasama ko siya..."

Everyone's being good to her now that she's gone. It's like she's a saint to them. Ayokong makita ito ni Aislinn dahil mas masasaktan lang siya. Life and people has been hard on her and now, they're showing their kindness to her? That's a complete shitness.

Aislinn, the love of my life, I want you to know that I still haven't given up on you. No, I will never give up on you. Hindi ako titigil sa paghahanap sa 'yo. Kahit na libutin at isa-isahin ko pa ang lugar sa Pilipinas ay gagawin ko. I will make sure to find every way to look for you and bring you back. I love you.